Przez niespełna dwa tygodnie mogliśmy lekko odetchnąć i wyciszyć się, jeśli chodzi o ligowe zmagania. Przede wszystkim to wyciszenie było potrzebne, jeśli chodzi o naszą sytuację w tabeli. Po poprzedniej przerwie reprezentacyjnej w czterech meczach GieKSa zdobyła zaledwie jeden punkt i znalazła się w strefie spadkowej. I choć cały czas kontakt z bezpieczną strefą mamy, to trzeba tego jak ognia pilnować, bo w połowie listopada może się okazać, że będziemy już w czerwonym rejonie pogrążeni.

Na szczęście walka o utrzymanie różni się mocno od tego, do czego byliśmy przyzwyczajeni przez wiele lat, czyli czasem realnej, częściej iluzorycznej, walki o awans. W przypadku gry o najwyższe miejsca, raczej musisz większość meczów wygrywać i nie notować zbyt wielkich strat. W przypadku rywalizacji o pozostanie w lidze wygląda to inaczej – tutaj wygrywać często nie musisz, wystarczy raz na jakiś czas zdobyć komplet punktów i częściej remisować niż przegrywać. Dlatego bilans 2-2-7 po 11 kolejkach, mimo że wygląda fatalnie, nie powoduje, że już możemy żegnać się z ekstraklasą. Jednak licho nie śpi i gdyby ten bilans potroić do 6-6-21 po 33 kolejkach, to możemy pakować walizki i witać się ponownie z pierwszą ligą.

38 punktów. To jest niezmiennie liczba oczek, która powinna zagwarantować utrzymanie. Żeby ją osiągnąć, trzeba na koniec sezonu mieć średnią nieco jeden punkt na mecz. A mówiąc inaczej – jeden punkt na mecz plus cztery bonusowe. Naprawdę nie trzeba od początku sezonu wygrywać, bo można by taki dorobek osiągnąć z bilansem. 2-32-0. Warunkiem jest regularność i nieprzegrywanie meczów. Każde zwycięstwo wówczas naprawdę jest niebywale istotne w kontekście utrzymania.

To okienko międzyreprezentacyjne będzie ultraważne, tak ważne – jak dawno nie był żaden okres. Z czterech drużyn, z którymi będziemy się mierzyć, trzy najprawdopodobniej będą uwikłane w bezpośrednią walkę o utrzymanie. Dlatego spotkania z Motorem, Piastem i Niecieczą jawią się jak prawdziwe mecze o sześć punktów. Slogan to często powtarzany, ale żeby unaocznić sytuację, powiem tyle, że do Motoru mamy trzy punkty straty. Jeśli wygramy – zrównamy się. W przypadku porażki tych oczek straty będzie już sześć. Naprawdę widać olbrzymią różnicę. Choć z gliwiczanami i żabnianami zagramy za trzy i cztery kolejki, i sytuacja w tabeli może być nieco inna, to kwestia jest podobna. Za żadne skarby nie możemy dopuścić do tego, żeby te ekipy odskoczyły nam na dystans kilku punktów. W najgorszym przypadku chodzi o utrzymanie statusu quo, ale powtarzam – w najgorszym. Trzeba walczyć o zwycięstwo w każdym z tych trzech meczów. Bilans mniejszy niż 5 punktów będzie katastrofą. Optymalnie byłoby zdobyć 6-7 punktów. A najlepiej – oczywiście wygrać wszystko, ale patrząc na wyniki katowiczan w tym sezonie – będzie o to bardzo ciężko.

Pomijam tu na razie Koronę, z którą zagramy w kolejnym tygodniu, choć ze względu na grę przy Nowej Bukowej, trzeba będzie ze wszystkich sił i w tym meczu walczyć o zwycięstwo. W tym artykule skupiam się na meczach z bezpośrednimi rywalami.

Na pierwszy ogień pójdzie Motor. Zespół w podobnie niełatwej, ale nieco lepszej sytuacji niż GKS Katowice. Do lamusa możemy odłożyć już poprzedni sezon, w którym obie ekipy, jako beniaminkowie, zadziwiły piłkarską Polskę swoją bezkompromisową postawą i odważaną grą. Zarówno Motor, jak i GieKSa bez problemu utrzymały się w ekstraklasie, nie będąc ani chwili zagrożonymi spadkiem. Ostatecznie obie ekipy zgromadziły po 49 punktów, zajmując siódme i ósme miejsce na koniec. Dla Lublina i Katowic był to sen – po wielu latach powrót na piłkarskie salony i tak dobra postawa przez całe rozgrywki. Za plecami obu ekip skończyły sezon choćby Górnik Zabrze czy Widzew Łódź. Można było sobie toczyć korespondencyjny bój, który beniaminek na koniec będzie najlepszy.

To już przeszłość i przyszła bardziej szara i trudna rzeczywistość. Zaczęła się walka o ligowy byt i o to, by znów nie pogrążyć się na peryferiach polskiej piłki. Nawet jeśli dziennikarze – z wielką podnietą – zaglądają do Krakowa w kontekście medialnej Wisły, nawet jeśli od jakiegoś czasu pierwsza liga jest transmitowana szeroko w TVP Sport, to jednak zaplecze ekstraklasy to taki bardzo ubogi krewny najwyższej klasy rozgrywkowej. Nadal mimo wszystko prawie pies z kulawą nogą tam nie zagląda. Trzeba więc ze wszystkich sił starać się o to, by ekstraklasa na lata w Katowicach została. W Lublinie myślą zresztą podobnie.

Z Motorem mamy coś do udowodnienia. W poprzednim sezonie po słabym meczu był remis 0:0 u siebie, na wyjeździe natomiast GieKSa grała bardzo dobrze, ale popełniła błędy w obronie i nie wykorzystała świetnych sytuacji – co skończyło się przegraną 2:3. Dwa sezony temu było odwrotnie – to katowiczanie zgarnęli cztery punkty.

Wróbelki ćwierkają, że posada Mateusza Stolarskiego jest niepewna. W Lublinie czują, że Motor nie gra na swoim poziomie. Choćby w meczu z Radomiakiem – kiedy w świetnej atmosferze wydawało się, że już zgarną trzy punkty, ale goście w końcówce wyrównali.

Nie mamy już czasu. Punkty musimy zacząć zdobywać od zaraz. Jedną kwestią jest matematyka, ale chodzi też o morale drużyny i atmosferę, bo jeśli zacznie się dziać gorzej, to to może napędzać… jeszcze gorzej. Niedawno mówiliśmy, że pojedynek z Lechią miał wielkie znaczenie, jeśli chodzi o tabelę. Tak, Lechia wygrała i teraz efektem jest, że jest blisko nas w tabeli. Waga spotkania w Lublinie jest jednak dużo większa, bo mamy kilka kolejek dalej, a im dalej będziemy brnąć w ten sezon, tym szans na zdobycze punktowe będzie coraz mniej. Dlatego powtórzę – strata do bezpiecznego miejsca absolutnie nie może rosnąć.

Oglądam tę ekstraklasę w bardzo dużym wymiarze (to nawet jest wręcz niezdrowe). Widzę jednak, że GieKSa nie jest najsłabsza w tej lidze, nie jesteśmy też ewidentnie drużyną na strefę spadkową. Z samej gry wyglądamy naprawdę całkiem nieźle i gdybyśmy o połowę zredukowali fatalne błędy w obronie w poprzednich meczach, błędy – po których traciliśmy bramki, bylibyśmy w środku tabeli. Właśnie to – defensywa jest naszym największym problemem. I masa straconych bramek.

W dwóch ostatnich meczach było z tym lepiej. Nadal zespół stracił bramki, ale przynajmniej… po jednej w meczu. Sama gra w obronie dawała jednak nadzieję na to, że może być lepiej. A gdy spojrzymy na grę ofensywną z Lechem i kilka bardzo dobrych okazji bramkowych – możemy tylko modlić się i mieć nadzieję, że ta poprawa to stały trend.

Czeka nas bardzo intensywny – i mega ważny w kontekście układu tabeli po rundzie jesiennej – okres. Trzy mecze z bezpośrednimi rywalami, pojedynek z zawsze groźną Koroną, no i na dokładkę mecz w Łodzi z ŁKS w Pucharze Polski.

Oj, nudzić się nie będziemy.