Zanim piłkarze Jagiellonii podejmą w niedzielę GKS Katowice, najpierw poszukają punktów w Lidze Europy. Jak udaje im się łączyć grę na trzech frontach? Które rozgrywki wzbudzają w Białymstoku najwięcej emocji? I czego spodziewają się po najbliższym rywalu w Ekstraklasie? Zapytaliśmy Jakuba Śliżewskiego z portalu JB1920.pl

Forma Jagiellonii buja się ostatnio niczym wahadło. Jeszcze niedawno licznik kolejnych porażek w lidze dobijał do czterech, a dziś łącznie z Pucharem Polski macie na koncie serię trzech zwycięstw. Jaga wróciła wreszcie na właściwe tory?
Prawdę o formie Jagiellonii powie dopiero ten tydzień, a więc najpierw kluczowy dla dalszych losów w Lidze Europy mecz z Lewskim w Sofii, a następnie ligowa rywalizacja z GKS-em, który w obecnym sezonie znów aspiruje do ligowej czołówki. Na dzień dzisiejszy strata Jagiellonii do GieKSy wynosi trzy punkty, więc potencjalne zwycięstwo pozwoli gospodarzom znów podłączyć się do walki o czołowe lokaty. Z kolei przegrana zepchnie nas w niższe rejony tabeli. Dlatego uważam, że najbliższy tydzień zdefiniuje to, o co Jagiellonia będzie grać i czy faktycznie się przełamała.

Pewne wnioski można już jednak wyciągać z ostatnich wyników, szczególnie w kontekście zwyżki formy w ofensywie. Wśród białostockich kibiców czuć ulgę i powiew optymizmu?
Na pewno na trybunach jest więcej spokoju, ale przede wszystkim widać wzrost pewności siebie w samej drużynie. W meczu z Anderlechtem, wysoko przegranym u siebie, można było zauważyć, że piłkarzom tej pewności brakuje – popełniali proste błędy techniczne, wybierali bezpieczne rozwiązania nie podejmując ryzyka. Widać było, że seria niekorzystnych wyników na nich ciąży. Dlatego cieszy przerwanie złej passy i widać już pewną odmianę, choćby w mniejszej liczbie traconych bramek. Kluczową rolę odgrywa tu moim zdaniem wracający do składu Dušan Stojinović, który wprowadza więcej spokoju w defensywie. Z drugiej strony widać też poprawę w ofensywie, bo w ostatnich trzech meczach Jagiellonia zdobyła dziesięć goli. Na tym można budować pozytywne nastawienie na dalszą część sezonu.

Jagiellonia jest ostatnim polskim klubem wciąż utrzymującym się na trzech frontach, bo jako jedyny ekstraklasowicz-pucharowicz bez problemu pokonał przeszkodę w Pucharze Polski. Wiemy już, że w kolejnej rundzie czeka na was Bruk-Bet – ubiegłoroczny spadkowicz, z którym jednak radziliście sobie nienajlepiej. Na co liczysz w tych rozgrywkach?
Patrząc jak niewielu rywali z ekstraklasowej stawki zostało na placu boju, to Jagiellonia, obok Górnika Zabrze, wydaje się być głównym faworytem do końcowego tryumfu, a przynajmniej do gry w finale. Nie ma co dokładać niepotrzebnej presji, ale chyba wszyscy w Białymstoku oczekują, że dobrze byłoby skorzystać z szansy, jaka się nadarza i powalczyć o Puchar. Rzeczywiście, mamy złe wspomnienia z rywalizacji z Termalicą, która jako beniaminek na inaugurację sezonu zdobyła w Białymstoku cztery gole, a w rewanżu wyprowadziła dwa skuteczne ciosy i również wygrała to spotkanie. My mieliśmy wtedy sporo problemów ze strzelaniem bramek.

Co ciekawe, trzy dni przed meczem w Niecieczy gościliście w Katowicach, właśnie przy okazji Pucharu Polski. Wtedy górą była GieKSa.
Pojedynki z GKS-em w Katowicach zawsze były trudne, czy to w lidze, jeszcze na starej Bukowej, czy też w ubiegłym sezonie, już na nowym stadionie. Rok temu nasza przygoda w Pucharze Polski zakończyła się właśnie w Katowicach, więc możemy się tylko cieszyć, że w tym roku GieKSa nie stanie już na naszej drodze, bo to zawsze trudny i wymagający przeciwnik.

Andrzej Jakubowski z Jagiellonia.net zwracał uwagę, że nadrzędnym celem klubu jest ugruntowanie swojej pozycji jako etatowy reprezentant Polski w europejskich rozgrywkach. Ścieżka pucharowa jest w tym roku wyjątkowo korzystna i stosunkowo krótka. To przede wszystkim tędy Jagiellonia będzie próbowała dostać się do Europy?
Pierwszy krok w Pucharze Polski został wykonany i dziś wydaje się, że ta droga jest teoretycznie łatwiejsza. Tym bardziej, że zwycięzca krajowego pucharu ma szansę gry w Lidze Europy i jednocześnie gwarancję fazy grupowej Ligi Konferencji. Jest więc o co grać i wydaje mi się, że Puchar Polski powinien być priorytetem Jagiellonii. Natomiast najbliższe mecze w Ekstraklasie, także ten z GKS-em, dadzą odpowiedź na pytanie o szanse Jagiellonii na czołowe miejsca w lidze.

U siebie Jaga ma patent na GKS, bo w ostatnich sezonach nie ugraliśmy u was choćby punktu. Przy Słonecznej gra się ciężko nie tylko ze względu na klasę gospodarza, bo dodatkowo figla potrafi spłatać też pogoda.
Wyjątkowo długie i uciążliwe były te perypetie z rozegraniem naszego meczu. Z perspektywy czasu najlepszym rozwiązaniem było zagranie w pierwotnym terminie, a decyzja o odwołaniu meczu była wtedy dość asekuracyjna. Koniec końców Jagiellonia nie wyszła na tym źle, bo udało się wygrać zarówno kilka dni później z Kuopion Palloseura w Lidze Konferencji, jak i ostatecznie z GieKSą, w marcu tego roku.

Jagiellonia radziła sobie wtedy świetnie w Lidze Konferencji, a dziś wskoczyła już półkę wyżej i rywalizuje w Lidze Europy. Z jakimi oczekiwaniami?
W Lidze Europy grają drużyny, które nie wybaczają błędów – chwila dekoncentracji i zostajesz wypunktowany przez rywala. Poziom jest o wiele wyższy niż w Lidze Konferencji, co zresztą widać zarówno po wynikach osiąganych przez Jagiellonię, jak i po marce rywali, z którymi dotychczas przyszło nam się mierzyć. Liczę, że zdobędziemy jeszcze co najmniej 4-6 punktów, a najbliższa okazja juz w czwartek w Sofii. Ponadto myślę, że stać nas na sprawienie niespodzianki w meczach z drużynami z lig TOP5. Wiele zależy od utrzymania dobrej formy w ciągu najbliższych miesięcy, bo warto pamiętać, że Liga Europy gra także w styczniu. Czasu na zimowe przygotowania nie będzie więc zbyt wiele.

Zespół musi być na to gotowy, szczególnie pod względem kadrowym. Na ile szeroki jest skład Jagiellonii, aby unieść te oczekiwania?
Dopiero w ostatnim tygodniu Adrian Siemieniec zaczął mocniej rotować składem. Wydaje się, że na większości pozycji kadra Jagiellonii jest odpowiednio zbalansowana, aczkolwiek zdarzają się sytuacje, gdy sztab musi szukać niekonwencjonalnych rozwiązań. Tak było w przypadku kontuzji Nika Prelca, kiedy trener testował na ataku Ousmane Sowa, nominalnego skrzydłowego. Ponadto moim zdaniem przydałby się jeszcze jeden jakościowy stoper. Jeśli Jagiellonia chce powalczyć o coś więcej, to 2-3 ruchy transferowe w zimie są konieczne. Ponadto trzeba pamiętać, że poza zmęczeniem fizycznym dochodzi też zmęczenie mentalne, związane z logistyką wyjazdów z Białegostoku, która jest trudniejsza niż w przypadku innych zespołów. Dłuższa rozłąka z rodzinami, krótszy czas na regenerację – to wszystko musi odbijać się na dyspozycji piłkarzy w trakcie sezonu.

W poprzednich rozgrywkach najwięcej zastrzeżeń wśród kibiców Jagiellonii budziła postawa skrzydłowych. Dziś jest z tym zdecydowanie lepiej.
W porównaniu do wiosny różnica jest diametralna, bo obaj skrzydłowi – Ousmane Sow i Kajetan Szmyt notują liczby na całkiem niezłym poziomie: Sow ma siedem bramek, a Szmyt cztery plus kilka asyst. O skali problemów z obsadą skrzydeł w ubiegłym sezonie niech świadczy fakt, że w prestiżowym meczu we Florencji na tych pozycjach musieli grać nominalni napastnicy – Rállis i Baždar. Dziś jakość Jagiellonii na skrzydłach jest zdecydowanie większa.

W obliczu słabszej dyspozycji skrzydłowych odpowiedzialność za zespół spadała na środek pola, gdzie od lat rządzą niepodzielnie Jesús Imaz i Taras Romanczuk.
Jagiellonia jest zależna od formy Imaza?
W tamtym sezonie przyznałbym ci rację, w tym jednak akcenty rozkładają się bardziej równomiernie. Na początku rozgrywek Imaz nie imponował formą, stąd spadło na niego sporo krytyki. Dzisiaj prezentuje się już znacznie lepiej, ale ciężar zdobywania bramek niosą też inni, jak choćby wspomniani wcześniej skrzydłowi i napastnik Nik Prelec.

Z kolei Romanczuk trafiał do siatki za każdym razem, ilekroć GieKSa przyjeżdżała do Białegostoku. W jakiej dyspozycji jest dzisiaj?
Zacznę od tego, że po cichu do pierwszego składu puka Eryk Kozłowski, który coraz lepiej radzi sobie na tej pozycji, aczkolwiek ilekroć Tarasa nie ma na boisku, to nie da się nie zauważyć jego nieobecności. Jest to typ zawodnika, który wnosi spokój w środku pola i jest niejako przedłużeniem ręki trenera na boisku. Zdarzają mu się pojedyńcze słabsze mecze, ale Romanczuk poniżej określonego poziomu nie schodzi, a przede wszystkim zawsze zostawia na boisku zdrowie i serce.

Jesteśmy w przededniu ogłoszenia powołań na listopadowe mecze kadry. W Katowicach powoli przestajemy się tym ekscytować, natomiast w Białymstoku, gdyby nie kontuzja, pewniakiem byłby Norbert Wojtuszek, z kolei na kontuzjach innych może skorzystać Sławomir Abramowicz. Liczysz na jego debiut w ekipie Jana Urbana?
Spodziewam się powołania dla niego, ale raczej skończy bez debiutu. W poprzedniej kolejce mieliśmy bezpośrednie starcie zawodników rywalizujących o to miejsce i moim zdaniem Kochalski z Wieczystej pokazał się z lepszej strony. Abramowicz ma z kolei przewagę w grze nogami, więc wszystko zależy od tego, jakiego typu bramkarza Jan Urban będzie poszukiwał na listopadowe mecze.

Jak sam wspomniałeś, Taras Romanczuk na boisku jest przedłużeniem ręki trenera. Wyjątkowo długi musi być ten „przedłużacz”, bo Adrian Siemieniec ostatnie ligowe mecze ogląda z wysokości trybun i nie inaczej będzie w niedzielę. Jak mu się wiedzie na pracy zdalnej?
Komunikacja z zespołem może być utrudniona, aczkolwiek wiele lat wspólnej pracy sprawia, że członkowie sztabu znają się na tyle dobrze, że wiedzą jak zarządzać poszczególnymi sytuacjami. W momentach krytycznych może brakować bezpośredniego kontaktu trenera z zawodnikiem, ale tu z pomocą przychodzi technologia i myślę, że komunikacja przebiega bez zakłóceń. Co do samej przyczyny uważam, że trener padł ofiarą wojny na linii PZPN – Kamil Wójcik. Nie można powiedzieć, że Siemieniec był bez winy, aczkolwiek czas wyciągnięcia afery na światło dzienne wiele mówi o intencjach piłkarskiej centrali.

Za nami już 13 kolejek, a oba nasze zespoły nie zanotowały ani jednego remisu.
Jagiellonia miała trudności z odwracaniem wyników spotkań, które nie układały się po jej myśli. Wspomniana afera też nie pozostała bez wpływu na morale drużyny, do tego dochodziły problemy ze skutecznością. Drużyna stwarzała sobie sporo sytuacji, których jednak nie potrafiała zamieniać na gole. Z drugiej strony, za każdym razem, gdy obejmowaliśmy prowadzenie, nie pozwalaliśmy rywalowi odrobić strat. Kluczem jest więc skuteczność i umiejętność radzenia sobie ze zmęczeniem, bo przed spotkaniem z GKS-em gramy jeszcze w Sofii, więc czasu na regenerację nie będzie zbyt wiele. W niedzielę, im dłużej wynik będzie na styku, tym większe szanse na końcowy sukces będą mieli goście z Katowic, którzy nie raz pokazali, jak groźni są w końcówkach.

Po meczu z Wieczystą Jesús Imaz stwierdził, że w DNA Jagiellonii jest przede wszystkim ofensywa. Dotychczas nie potwierdzały tego statystyki bramek zdobywanych w lidze. Wysokie zwycięstwo z Lechią w Pucharze Polski może być sygnałem, że ten problem już za wami?
Mecz w Gdańsku wyjąłbym poza nawias, bo tam Jagiellonii wychodziło praktycznie wszystko, a wielu piłkarzy idealnie trafiło tego dnia z formą. Co do samego nastawienia ofensywnego, to były momenty, zarówno w tej rundzie, jak i w poprzednim sezonie, kiedy Jagiellonia próbowała grać bardziej ekonomicznie, głębiej się cofając. Okazywało się jednak, że w takiej grze piłkarze nie czują się dobrze, pozwalając się dominować rywalom. Muszą więc grać ofensywnie, bo tak zbudowana jest ta kadra i wtedy jej atuty są najbardziej widoczne.

GKS też nie zwykł chować się za podwójną gardą, choć znacznie lepiej widać to w Katowicach niż na wyjazdach. Jakiego boiskowego scenariusza spodziewasz się w niedzielę?
Mecze z GKS-em zawsze są zacięte, więc spodziewam się wyniku na styku i podobnie jak w poprzednich meczach w Białymstoku, o ewentualnym zwycięstwie zadecyduje jedna bramka. Wiosną objęliśmy dwubramkowe prowadzenie, ale GKS nie złożył broni i w końcówce mocno napierał. Co ciekawe, Jaga zdobyła dotychczas w Ekstraklasie 999 bramek, jest więc szansa na jubileuszowego gola w niedzielę. Chciałbym, aby zdobył go właśnie Taras Romanczuk, który jest bardzo ważną postacią dla Jagiellonii, więc tym bardziej zapisałby się w historii klubu jako jedna jego z legend.

Jaki wynik obstawiasz?
2:1 dla Jagiellonii.

A jak pogoda na weekend? Przy Słonecznej tym razem będzie słonecznie?
Prawdę mówiąc nawet tego nie sprawdzałem, ale śniegu raczej nie będzie..:)