Piłka nożna
Obszerny P.S do wyjazdów redakcji
Przed wami kolejna porcja P.S do P.S-a, którego publikujemy po meczach. Tutaj szerzej i pracy redakcji podczas wyjazdów i śmiesznych sytuacjach jakie nas spotykają. Miłej lektury!
Radomiak Radom – Na mecz z Radomiakiem w PP udaliśmy się w nieco zmienionym składzie gdyż w roli fotografa debiutował Dafcio. Dafcio to taki trochę „nasz Adrian Frańczak”. Jeśli kogoś brakuje do pomocy to często wskakuje do składu i wykonuje swoje nowe obowiązki. Szybko przekonał się, że w redakcji bardzo ciężko coś zaplanować. Dafcio miał ogarnąć program do wrzucania fotek na stronę, w aucie pytaliśmy go czy to ogarnął i potwierdził, że czytał, jest to proste i ….tylko musi ściągnąć program przed meczem… Efekt był taki, że przy naszym spóźnieniu Dacio nie miał czasu na to i musiał kombinować na szybko po meczu z tymi programami . Mina Kosy w tym momencie była bezcenna… W Radomiu z uwagi na małą lożę prasową i nasze spóźnienie musieliśmy pierwszy raz w historii komentować mecz na stojąco. Dobrze, że przynajmniej byliśmy w kabinie i na spokojnie mogliśmy to robić.
Chrobry Głogów – Był to pierwszy ligowy wyjazd. Jako, że były wakacje to nasz skład ograniczał się do trzech osób a do tego jechaliśmy bez Shella, co się rzadko zdarza. Na meczu byliśmy 2 godziny wcześniej i trzeba przyznać, że lubimy tak wcześniej przyjechać na mecz ( poza Kolesiem, który zawsze narzeka). Przed meczem podszedł do nas Prezes Cygan i długo rozmawialiśmy o tym jak będzie przebudowana GieKSa i co jeszcze trzeba zrobić by włączyć się do walki o awans. Sporo było również nieoficjalnych rozmów o transferach.
Stomil Olsztyn – Na Stomil pojechaliśmy kolejny raz w okrojonym nieco składzie a w roli foto debiutował Fjodor. W Olsztynie znowu byliśmy dużo wcześniej przed meczem i kolejny raz trafiliśmy na ciągłe czerwone światła na sygnalizacji skrzyżowań. Nie ma gorszego miasta pod tym względem. Sam mecz miał dziwny przebieg a najdziwniejsza była bramka dla GieKSy, którą strzelił Sobków. Najbardziej zaskoczyło to Shella, który pochylony nad wpisywaniem newsa do relacji przegapił ją całkowicie. Baliśmy się, że filmujący swój pierwszym mecz Toczmek również zaspał, ale dał radę i bramka się nagrała. Po meczu wielkie podwójne szczęście spotkało Kalinkowskiego, który miał możliwość porozmawiania z nami po swoim występie : ) ale również z rodzicami, którzy przybyli by zobaczyć jego występ. Najbardziej ucieszyła go jednak koperta imieninowa od babci/cioci ( nie pamiętamy niestety) : )
Podbeskidzie Bielsko Biała – Mecz był w piątek, co powodowało nam mały problem. Większość z nas normalnie pracuje i trzeba było dobrze poukładać wyjazd by na wszystko zdążyć. Od razu zdecydowaliśmy się jechać na dwa auta, bowiem Koleś nie mógł zerwać się wcześniej z pracy i moglibyśmy się nie wyrobić, więc pojechał sam. Błażej najpierw podrzucił fotografa Marcina na dworzec i gdy ten robił fotki i filmiki na zbiórce to odbierał Shella z Wełnowca. Potem wróciliśmy po fotografa i wyjazd na mecz. Sam wyjazd opisywaliśmy w P.S szeroko, ale jest jedna historia, której wam nie opowiedzieliśmy. Oto, bowiem wywiązała się w drodze rozmowa o dawnych meczach GieKSy i strzelcach. Shellu pochwalił się swoimi statystykami wspominając, że widział już mega dużo spotkań ( chyba z 500 czy 600 było) i podliczając strzelców to przykładowo jest 70 nazwisk, którzy strzelili jedną bramkę, gdy on oglądał mecz na żywo. Śmialiśmy się po meczu, że Foszmańczyk, który regularnie wtedy strzelał bramki szybko awansuje w rankingu Shella. Po meczu przywitaliśmy się również z prezesem Cyganem, który bardzo głęboko odetchnął po tym spotkaniu. Widać było, że chyba myślał wtedy tak jak my, że to może być przełomowy mecz w tej rundzie.
Miedź Legnica – Stadion ten jest wyjątkowo pechowy zarówno dla GieKSy jak i naszej redakcji. GieKSa zawsze rozgrywała tam dziwne spotkania- a to Kamiński strzeli dwa swojaki, a to przegramy 2:4 po dwóch czerwonych kartkach, a to jeszcze Gancarczyk się obrazi na trenera. Dla nas pechowy, bo ostatnie dwa mecze, które tam rozgrywaliśmy to wiecznie spóźnieni byliśmy. Tym razem jednak jadąc w okrojonym mocno składzie z debiutującym na meczu Stoczkiem byliśmy dwie godziny przed meczem. Zrezygnowaliśmy z robienia fotek na murawie ze względu na deszcz i w ten sposób Stoczek zadebiutował, ale na trybunach …: ) Z ciekawych historii to po meczu poszliśmy ze Stoczkiem zrobić wywiady i gdy je przeprowadzaliśmy to Damian Garbacik ciągle kursował między szatnią a autokarem ze sprzętem piłkarskim. Zawsze to młodzież go nosi, ale tym razem dziwnym trafem musiał to sam robić. Eryk Sobków długo rozmawiał z kolegami po meczu i ominęła go „przyjemność” noszenia sprzętu…. Wkurzony Garbacik szybko przekazał koledze informację, iż w Katowicach Eryk sam będzie nosił sprzęt.
GKS Tychy – Z wyjazdem na Tychy mieliśmy mały problem, bowiem długo nie umieliśmy zgrać godziny wyjazdu. Shellu chciał jechać mega wcześnie, Błażej z Marcinem z uwagi na pracę nieco później. Ostatecznie przy kompromisie pojechaliśmy jakieś 1,5 godziny wcześniej by po drodze odebrać Shella. Pod stadionem znowu spotkaliśmy brak miejsc parkingowych, ale udało się przekonać ochroniarza, że w miejscu, w którym chcemy stanąć nikomu nie przeszkodzimy. Stadion Tychów bardzo nam się podobał, jeśli chodzi o akustykę, komfort oglądania, itd. Jednak to, co na zewnątrz fajnie wygląda tak w środku już niespecjalnie. Strefa gastronomiczna przy sektorze VIP i na prasie to dwa stoliki z wystawionymi na nich produktach i coca- cola przelewana do kubka z butelki.
Sandecja Nowy Sącz – Długo nie miał kto jechać na ten wyjazd, odpadł Shellu ze względu na szkołę, odpadł Marcin ze względu na pracę. W końcu udało się zebrać ekipę, która z problemami wyjechała z Katowic, bowiem musieliśmy wracać po Kolesia, który w ostatniej chwili dostał zgodę na wyjazd. Na stadionie Sandecji byliśmy już kilka razy i dobrze wiemy gdzie najlepiej zaparkować. Na pewniaka wjechaliśmy na klubowy parking i spotkało nas zdziwienie. Parking był pełny, ale szczęśliwie ochroniarz pozwolił nam zaparkować na podjeździe przed parkingiem. Ucieszeni podeszliśmy pod trybunę i oczywiście znowu przekonaliśmy się, że na polskich stadionach nic nas nie zaskoczy….Przed trybuną znajduje się drugi parking, który był całkowicie pusty. Przed meczem chcieliśmy jeszcze odebrać akredytacje, ale był z tym problem, bowiem w pokoju dziennikarskim trwała narada sędziów z kierownikami drużyn.
MKS Kluczbork – W Kluczborku wszystko na tip-top, jeśli chodzi o prasę, więc my również sprężyliśmy się i szybko byliśmy na stadionie. Chcieliśmy też uniknąć braku miejsc z uwagi na mały sektor prasowy. To, co najlepsze wydarzyło się po meczu gdzie siedzieliśmy w salce konferencyjnej. Był tam TV i oczywiście zainteresowaliśmy się czy nie można puścić meczu jakiegoś. Szybko udało nam się uruchomić dekoder i oglądaliśmy ligę angielską i potem derby BVB-S04. Do rozmowy włączył się również stróż obiektu, który twierdził, że GieKSa nic nie grała, ale wygrała i w ogóle to GieKSa była najgorszym zespołem, jaki tu grał ostatnio….Daj boże byśmy zawsze tak kontrolowali mecz jak w Kluczborku. W Kluczborku przekonaliśmy się również, że Shellu idealnie pasowałby do serialu Narcos w roli Pabla. Podczas przygotowania newsów Shellu postanowił zrobić sobie coś do picia, wstał od biurka, westchnął niczym Escobar i udał się do stolika z napojami. A że miał na sobie ubranie niczym kolumbijski baron kokainy i zrobił to niemal identycznie jak w serialu to od razu wybuchnęliśmy śmiechem i zapytaliśmy Shella czy on udaje Pabla?
Bytovia Bytów – Po sielance, jaką mieliśmy w ostatnich wyjazdach, jeśli chodzi o kilometry tym razem czekał nas pierwszy poważny wyjazd w tym sezonie. Do Bytowa odziwo szybko dojechaliśmy dzięki remontowi A1 gdzie znacznie przyśpieszono przejazd poza Łodzią. Czasu było tyle, że postanowiliśmy zjeść coś w miejscowej knajpie. „Miejscowej” to nieco za dużo powiedziane, bowiem za wybór miejsca wziął się Koleś, który bywa w Bytowie dość regularnie. Zostaliśmy wywiezieni jakieś 20 km od miasta, potem się okazało, że to chyba jedyna knajpa w okolicy, bowiem obsługiwała wesele, spotkanie rodzinne i normalnych klientów takich jak my. Po długim oczekiwaniu otrzymaliśmy obiad i udaliśmy się na stadion. Na stadionie jakoś specjalnie nie było widać mgły, która była z nami przez całą drogę. Aż nam się przypomniał mecz we Wronkach i wygrana 1:0 po golu Bojarskiego we mgle.
Wigry Suwałki – Ostatni wyjazd w tym roku przypadł na dalekie Suwałki. Znowu pojawiły się małe braki kadrowe, ale szczęśliwie kolejny raz udało nam się załatać. Chyba wyszło nam to lepiej niż GieKSie łatanie dziur po kartkach, bowiem wszystko było na stronie na tip-top. Droga była spokojna, ale nieco się przeciągnęła ze względu na wymianę koła, która nas spotkała po drodze. Obyło się bez większych kłopotów i mogliśmy udanie zakończyć sezon wyjazdowy.
Jak widzicie kulisy naszej pracy bywają niekiedy bardzo śmieszne i ciekawe. Zapewniamy was, że ciekawiej jest na żywo przebywać z nami na wyjeździe. Wszystkich tych, którzy byliby zainteresowani pisaniem na stronie czy też podczas meczu zapraszamy do kontaktu. Nie musicie zaczynać od wielkich newsów, pomoc przyda się również przy tych malutkich takich jak opis kolejki, zapowiedź przeciwnika itd.
Piłka nożna
Porażka w dziwnej atmosferze
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Felietony Piłka nożna
Od razu humor lepszy
Wygrać z Widzewem to zawsze coś pięknego. W mojej próżności kibicowskiej co jakiś czas pojawia się jakaś drużyna, z której niepowodzeń cieszę się szczególnie. Nie chce mi się udawać tutaj jakiejś wielkiej klasy i kreować się na nie wiadomo kogo. Jako ludzkość tak mamy w swojej specyfice, że tzw. schadenfraude istnieje i jedyne, co z tym ktoś może zrobić – i wiele ludzi robi – to po prostu mydli oczy całemu światu kreując się właśnie na kogoś innego. Oczywiście zawsze lepszego, niż jest w rzeczywistości. Kibicowanie jest stosunkowo bezpiecznym miejscem, żeby realizować swoje różne ciemne uczucia. Wszelkie antagonizmy, szowinizmy to danie upustu swoim historiom i nieraz może być grubo i gorąco. Problem pojawia się, kiedy ktoś to zaczyna traktować śmiertelnie poważnie. I wiemy, że oczywiście takie osoby są. Futbol to zabawa, choć poważna. Najbardziej poważna z niepoważnych rzeczy tego świata.
Te moje radości z niepowodzeń innych nie są jednak zawsze typowe dla kibica GKS. Na przykład niespecjalnie mnie cieszą porażki czy niepowodzenia Ruchu Chorzów. Mam kompletnie do tego neutralny stosunek. No może na jakiś minimalny minusik. Ale jeśli awansowaliby do ekstraklasy i mielibyśmy się z nimi mierzyć – nie martwiłbym się z tego powodu. Może też dlatego, że nie sądzę, by awansowali.
Po pamiętnych „brudnych pazurach” takim klubem była też dla mnie Arka Gdynia. Więc fajnie było, jak po porażce z nami w barażu nie awansowali do ekstraklasy, no i szkoda, że później awans nastąpił. Ale „karencja” w moich emocjach się zakończyła i w trakcie sezonu wrócił neutralny stosunek do gdynian. Nie cieszyłem się z ich spadku jakoś szczególnie. Podobnie było z Wisłą Kraków, ale teraz widząc jak ten zespół dobrze gra i jest bardzo sensownie prowadzony – również nie mam specjalnie negatywnych odczuć. I czeka nas trudne zadanie w grudniu.
Widzew to sytuacja szczególna. Poziom zadufania łódzkich kibiców, tzw. fanbazy i przeświadczenie o swojej wielkości jest (a w zasadzie chwilowo: był) tak wielki, że po prostu miło się patrzy na to systematyczne sprowadzanie na ziemię. GieKSa w Łodzi przegrała w dwóch poprzednich sezonach i ileż to ja tam się nasłuchałem o tym, jak to Widzew zaraz zaatakuje puchary, a wręcz się będzie włączał do walki o mistrzostwo. Wydawało się, że po zwycięstwie z GKS są już dosłownie o krok od Ligi Mistrzów. Uzasadniać to miały oczywiście wielkie pieniądze i wspaniałe transfery. No bo przecież ściąganie takich piłkarzy jak Mariusz Fornalczyk, który brylował w Koronie czy Sebastian Bergier, artystów pokroju Kornviga czy Leragera, a jakiś czas temu reprezentantów – Drągowskiego, Wiśniewskiego czy Świderskiego pokazywało, że w Łodzi tworzy się prawdziwy dream team. Niestety – jak się okazało – był to tylko wet dream.
(Boże, jak ja nie lubię tego określenia, ale tu mi pasuje do gry słów).
Dlatego to zderzanie się z rzeczywistością łódzkiego klubu jest miłe dla oka. Po prostu jak ktoś cwaniakuje i uważa się za lepszego od innych i że z urzędu mu się wszystko ułoży jak w bajce, to potem przychodzi proza życia, ciężka harówa i to, że jak mawiał klasyk „nazwiska w piłce nie grają”. Pieniądze też. I w życiu również nie grają pozory. Mogą one na chwilę zaciemnić obraz, ale zawsze na końcu wybiją się po prostu prawdziwe, merytoryczne wartości.
Oczywiście obecnie te opinie są biegunowo inne, bo przecież kibice Widzewa widzą, co się dzieje. Jedno zwycięstwo w trzynastu meczach, często dość kuriozalne tracenie punktów, ich straty w końcówkach meczów (zarówno w poprzednim sezonie, jak i teraz) sprawiają, że Łodzianie znów kręcą się w okolicach strefy spadkowej. Ich szczęściem jest to, że raczej remisują niż przegrywają i te ciułane punkciki ostatecznie jednak dużo dają w kwestii pałętania się w ogonie tabeli.
Tak więc sumarycznie, jeśli ktoś uzna to moje podejście za małostkowe, proszę bardzo. Jest takie.
Oczywiście to mniej istotny aspekt sobotniego meczu. Ważniejszym miało być po prostu zwycięstwo GieKSy. Po ostatnich porażkach potrzebowaliśmy trzech punktów jak tlenu – nie tylko do tabeli, ale także dla morale zespołu i kibiców.
Przyjechał Widzew, który – no właśnie – to co napisałem o zderzaniu się z rzeczywistością to jeden aspekt. Drugim jest to, że jednak ta jedna wygrana w sezonie to też jest pewna anomalia jak na tę kadrę. Widzew nie jest przecież aż tak słaby, żeby wygrać zaledwie raz na dwanaście (stan przed meczem z GKS). Widziałem wszystkie mecze RTS w tym sezonie, oprócz tego z pierwszej kolejki z Motorem. Fakt, że Łodzianie większość meczów zremisowali też nie bierze się z niczego. Dodatkowo potrafili mieć sporo dobrych momentów w tych meczach. Ze Śląskiem grając praktycznie cały pojedynek w dziesiątkę strzelili na wyjeździe trzy bramki i byli bliscy zwycięstwa. Z Lechem toczyli bardzo wyrównany bój i klops Drągowskiego zadecydował o porażce. Zagrali bardzo dobry mecz na Legii. Ostatni u siebie z Górnikiem też był niezły.
Więc Widzew to też nie są żadne ogóry. Uważam, że stać ich na normalny środek tabeli, a może nawet minimalnie górną połówkę.
I to też goście pokazali w Katowicach. Dla GieKSy był to mecz piekielnie trudny. Nasz zespół miał pewien problem z wejściem w to spotkanie, gra była w pierwszej połowie jakaś niemrawa, nie stwarzaliśmy zagrożenia pod bramką rywala. Widzew był aktywny, potrafił wyjść spod pressingu, dobrze rozprowadzali piłkę po bokach czy prostopadle. Do tego byli dynamiczni. Ewidentnie brakowało im jakości w wykończeniu, więc po ananasach typu Akere czy Bukari, teraz kibice z Łodzi muszą patrzeć na wyczyny niejakiego Biuka.
Mieliśmy trochę szczęścia. Znów – jak ostatnio w każdym meczu – Pau Resta miał momenty nieogarnięcia i rywal stwarzał zagrożenie. Przeciwnik był jednak mocno nieskuteczny, na posterunku był też Gabriel Kobylak, który jednak trzeba powiedzieć, że jest naprawdę pewnym punktem drużyny.
Na szczęście w pewnym momencie zaczęliśmy atakować śmielej. Była ta centra z wolnego Nowaka na głowę Galana i słupek, a zaraz potem Ilja strzelał prosto w bramkarza. No i wisienka – nomen omen – pierwszej połowy, czyli kapitalna akcja bramkowa. Kacper Łukasiak zapatrzył się chyba na Bartka z Zabrza, bo zagrał na Ilję Szkurina bardzo podobną piłkę. Tym razem nasz napastnik jednak nogą, a nie głową – wyprzedził Drągowskiego i wystawił Nowakowi do pustej bramki, a nasz najlepszy zawodnik tylko dołożył nogę. Wykorzystaliśmy włoską wiedzę Przemysława Wiśniewskiego, bo jak mawia legenda, w Italii uczono go, by w takiej sytuacji stać jak słup soli i podziwiać kunszt Pana Bartosza Nowaka.
Prowadziliśmy do przerwy, choć wcale prowadzić nie musieliśmy. Dlatego ten wynik był tak bardzo cenny.
Na początku drugiej połowy, również wybronił nas strażnik Gabriel, bo niestety dalej nie ustrzegaliśmy się błędów w defensywie. Na szczęście ofensywa robiła show. Tak jak pisałem po Koronie, brakuje nam często tych soczystych dośrodkowań w pole karne. Tym razem Mateusz Kowalczyk – ponawiając atak – z powietrza kopnął piłkę na tyle mocno, że dał szansę przejścia futbolówce przez większość piłkarzy. Ta trafiła do Bartka, a ten już wiedział, co z nią zrobić. Przy wydatnej pomocy Papanikolaou piłka wpadła do bramki, a gdyby wzrok mógł zabijać, to Drągowski byłby istnym Bazyliszkiem dla Greka. Po chwili kolejną kapitalną akcję rozpoczął Nowak, Sebastian Milewski piętą odegrał do Szkurina, Ilja dwukrotnie strzelał i w zamieszaniu podbramkowym Bartek na spółkę z Kapuadim wepchnęli piłkę do siatki.
Dodam tylko jeszcze w kwestii tego dośrodkowania Kowala. Jak pisałem niedawno, jest trochę irytujące, jak Marcin Wasielewski nie decyduje się na centrę tylko ciągle szuka jakiegoś kolegi z tyłu, najczęściej Alana Czerwińskiego. Tymczasem jak Marcin już się na to dośrodkowanie zdecyduje, to wychodzą naprawdę niezłe kopnięcia. I tak było w końcówce, gdy zacentrował na głowę Szkurina. Więc zachęcałbym do większej ilości takich prób, bo jestem przekonany, że zaraz ten zawodnik może mieć asystę.
Wyniku 3:0 nie spodziewaliśmy się w najśmielszych snach, a już tym bardziej przy niezłej do tej pory przecież postawie Widzewa. Mecz układał się kapitalnie.
Niestety znów dopadł nas meltdown. Sytuacja po rzucie rożnym – cóż, zdarza się. Choć jak przyglądam się powtórkom to myślę, że Kapuadi zawiesił się na Klemenzie i można by było tę sytuację rozpatrywać. VAR jednak nie za bardzo drgnął w tej sytuacji. No a potem mieliśmy kolejny błąd Resty, czyli niekontrolowane dość odbicie głową piłki, która trafiła pod nogi Świderskiego. Fakt, że ulubieniec Jana Urbana zachował się w tej sytuacji jak rasowy snajper i strzelił kapitalnie.
Znaleźliśmy się w piekielnie ciężkim położeniu. Niby GKS Katowice nadal prowadził, ale z dużego spokoju zrobiła się nerwówka. A Widzew zyskał (miał zyskać) wiatr w żagle, wiadomo, że taki moment wpływa na psychikę bardzo dobrze. I obawiałem się, że Łodzianie z animuszem na nas ruszą, a w związku z naszymi błędami w obronie będziemy oglądać niesłychaną remontadę skutkującą utratą być może nie tylko zwycięstwa, ale nawet wszystkich punktów.
I za ten fragment do końca meczu należy się naszym zawodnikom duża pochwała. Nie spanikowali, utrzymali chłodną głowę i nie dopuszczali rywala do groźnych sytuacji strzałowych. Uważam, że od utraty drugiej bramki do końca meczu, czyli przez ok. 20 minut, to był najlepszy defensywnie moment tego meczu. A sama końcówka, czyli trzymanie piłki daleko od własnego pola karnego, to przytrzymywanie Ilji było klasowe. Widzewiacy mogli tylko krzyczeć i machać rękami, łapiąc jedną kartkę za drugą. Katowiczanie w końcówce doprowadzili gości do całkiem konkretnej frustracji. Bardzo dobrze rozegrane i można powiedzieć, że wyrównali te swoje błędy świetną grą na koniec.
Cieszy to, że znów byliśmy bardzo skuteczni z przodu. No i właśnie – dwa gole strzeliliśmy po grze bardziej bezpośredniej i prostej. Trzecia to już było rozklepanie obrony rywala. Dobrze by było, żeby te nasze działania było różnorodne, bo tak naprawdę przeciwnik zawsze będzie z tego tytułu miał więcej problemów.
O Bartku Nowaku nie ma co się rozpisywać, bo znów udowodnił, że jest wybitny.
Mamy ciągle nad czym pracować. Znów straciliśmy bramkę, znów gubiliśmy się w obronie, oprócz tej końcówki. Gdyby Widzew był bardziej ogarnięty i skuteczny, mógł w pierwszej połowie spokojnie prowadzić w tym spotkaniu. A na początku drugiej wyrównać. Skorzystaliśmy mocno z ich indolencji w ofensywie, ale też wykorzystaliśmy do maksimum ich słabość w obronie. W sumie, czy nie na tym polega piłka?
Nadal musimy się nad kilkoma postaciami zastanowić. Pau Resta naprawdę musi się ogarnąć, bo nawet jeśli w większości gra poprawnie, to i tak w każdym meczu zalicza jakieś klopsy.
Ostatnio trener wystawia w pierwszej jedenastce Marcela Wędrychowskiego. Nie sądzę, że zawodnik tę pozycję utrzyma. Niestety po raz kolejny Marcel wypadł słabo – gubił piłkę, źle podawał w dobrych sytuacjach, przewracał się. To niestety nadal nie jest ten poziom, którego byśmy oczekiwali. Nawet jak mu czasem wyjdzie jakiś mecz, to potem popada w dużą – delikatnie mówiąc – przeciętność. W przeciwieństwie do swojego kumpla Kacpra Łukasiaka, który gra coraz lepiej. Kacper jeszcze mógłby się wstrzelić w tę bramkę, bo choć nie jest to jego głównym zadaniem, to prawie w każdym meczu oddaje jakiś strzał. Na pewno dodałoby mu to jeszcze większej pewności siebie. Ale i tak jest naprawdę dobrze.
Ostatecznie GieKSa pokazała, że solą piłki są bramki i to one zadecydowały o zwycięstwie. Do maksimum nasz zespół wykorzystał swoje atuty i słabość przeciwnika.
Dzięki temu zwycięstwu ta cała nieszczęsna Łęczna, gdzieś tam lekko odeszła za mgłę. To jest dokładnie to, o czym pisałem przed meczem. Im będziemy lepiej grać i punktować, tym jakieś wcześniejsze nieudane mecze coraz bardziej będą odchodzić w niepamięć. Piłka przecież nie znosi próżni i naprawdę nietrudno jest pewne rzeczy nadrobić czy nadpisać.
Dlatego po sporej dawce krytyki, jaką dałem po ostatnich dwóch meczach, tym razem chcę powiedzieć, że zespół przysporzył mi naprawdę sporo radości i za sporo rzeczy można naszą ekipę pochwalić.
A że jeszcze dzięki GieKSie Widzew miał się z pyszna – to już miód na moje GieKSiarskie serce.
PS Zapomniałem napisać wcześniej, a nie chce mi się już wplatać w tekst. Decyzja o niepodyktowaniu rzutu karnego po ręce Wiśniewskiego to kuriozum. Domyślam się, że u siedzącego na VAR Szymona Marciniaka to jest żaden argument o chowaniu ręki, tylko pewnie, że piłka najpierw odbiła się od biodra/brzucha, zanim trafiła Wiśnię w rękę. Sytuacja o tyle absurdalna, że to była tak minimalna zmiana toru lotu, że i tak by w tę rękę dostał. A ruch ręką do piłki był i nie zmienia tego fakt, że w ostatnim momencie „niby” tę rękę cofał. Dla mnie to jest ewidentny rzut karny i nie rozumiem, dlaczego Wojciech Myć nie został nawet wezwany do monitora. Znaczy wiem. Szymon Marciniak wie wszystko najlepiej.
Piłka nożna
Oceny za porażkę po swojaku
Zapraszamy do zapoznania się z ocenami za starcie z Jagą. Waszym MVP został Gabriel Kobylak, zdobywając około 85% głosów.
Gabriel Kobylak (5-, MVP) – Zrobił praktycznie wszystko, żeby GieKSa zachowała w Białymstoku czyste konto. Podwójna obrona z drugiej połowy pewnie trafi na listę nominowanych do interwencji kolejki, a przecież jeszcze kilka razy też wyciągnął niewygodne piłki.
Alan Czerwiński (2+) – Próbował pchać grę GieKSy do przodu i momentami to wychodziło. Z tyłu zaliczył sporo interwencji, lecz jedno jego nieporozumienie z Wasielewskim dało rywalowi niezłą okazję na próbę z dystansu.
Lukas Klemenz (3) – W powietrzu jest nie do przepchania, natomiast przy bronieniu kontr czasem rywale lubią przetestować zwrotność Lukasa.
Pau Resta (3+) – Pierwszy od dłuższego czasu mecz, w którym nie dość, że nie zawalił żadnej akcji, to do tego wybronił kilka ciężkich piłek. Szkoda tylko jednej okazji z różnego.
Mateusz Wdowiak (2) – Niby nie wyglądał bardzo źle, ale ciężko znaleźć ostatnio mecz, w którym miałby duży wkład w grę zespołu.
Kacper Łukasiak (3) – Powinien być podyktowany po faulu na nim rzut karny, co między słowami przyznał też Jóźwiak w pomeczowym wywiadzie. Nie do końca odnajdował się w ogólnym chaosie panującym w środku pola obu drużyn.
Mateusz Kowalczyk (3) – Także nie prezentował swojej zwyczajowej formy w środku pola. Daleko temu występowi było do jednoznacznie kiepskiego, jednak kilka decyzji po odzyskaniu piłki mógł podjąć lepszych.
Marcin Wasielewski (2+) – Miewał lepsze mecze, do dobrych decyzji w obronie dodał dwie niepewne interwencje, a ta sytuacja w polu karnym rywala… Miejmy nadzieję, że to kamera czegoś nie uchwyciła.
Bartosz Nowak (3-) – Przez dużą część meczu był nieskuteczny, a i tak dwa razy zaoferował Szkurinowi bardzo solidne podania. Do tego dwa rzuty rożne wywołały sporo zamieszania w polu karnym rywala. Strzał z samego początku meczu prawdopodobnie trafi do jakichś montaży z największymi failami tego sezonu.
Marcel Wędrychowski (2) – W pressingu i walce o stykowe piłki radził sobie dobrze, w ataku jednak nie był w stanie dołożyć od siebie wartości.
Ilja Szkurin (2+) – Sprawnie dochodził do sytuacji strzeleckich, jednak przy trzech dobrych okazjach powinien stworzyć większe zagrożenie pod bramką Abramowicza.
Borja Galan (3-) – Ożywił swoją flankę, też dzięki niemu GieKSa w drugiej połowie wyglądała lepiej. W końcówce meczu dał dobre ostatnie podanie.
Eman Marković (3-) – Mimo niewielkiej ilości czasu przy piłce, znalazł dobrą wrzutkę na głowę napastnika.
Sebastian Milewski (bez oceny) – Mecz bez historii.
Bartosz Wolski (bez oceny) – Większość czasu rozgrywał do skrzydła, jego jedna centra skończyła w koszyczku.
Erik Jirka (bez oceny) – Nie zdążył praktycznie nic zrobić.

Najnowsze komentarze