Felietony Piłka nożna
Drugim okiem na „Okiem rywala”
Zapraszam na drugą część podsumowania sezonu z perspektywy ocen i opinii gości cyklu „Okiem rywala”. Pierwszą część znajdziecie TUTAJ.
Rundę wiosenną rozpoczynaliśmy jeszcze w grudniu, granym awansem rewanżem z Rakowem. Częstochowski klub był wówczas na językach wszystkich serwisów piłkarskich za sprawą Marka Papszuna i jego deklaracji chęci przenosin do Legii. Trener zamienił Częstochowę na Warszawę zimą, zostawiając Raków na czwartym miejscu, z minimalną stratą do lidera. – Była to dla nas ciężka runda – oceniał Robert Parkitny ze stowarzyszenia Wieczny Raków. – Zmian w kadrze było dużo, do tego doszły kontuzje, więc początek był trudny, ale dziś idziemy jak burza w Europie, a w lidze też wyglądamy coraz lepiej. Nie ma innego celu niż mistrzostwo – podkreślał wtedy. Był również przekonany co do zwycięstwa Rakowa nad GieKSą i w tym przypadku się nie pomylił. Droga do mistrzostwa, a także Pucharu Polski okazała się jednak dla Częstochowian zbyt wyboista i ostatecznie zakończyli oni sezon na czwartym miejscu – tuż nad GieKSą (wynik meczu: 1-0 dla Rakowa).
Zgoła odmienne nastroje niż jesienią panowały za to w Lubinie. Skazywane na pożarcie Zagłębie Leszka Ojrzyńskiego radziło sobie jesienią znacznie powyżej oczekiwań, ocierając się o strefę pucharową, a gdyby wygrali z GKS-em na inaugurację 2026 roku, wskoczyliby na fotel lidera. Michał Szczygieł z zaglebiak.com nie dawał się jednak ponieść euforii. – Trzeba utrzymywać pewną dozę dystansu – podkreślał. – Przed sezonem nie byłem aż tak przestraszony jak niektórzy, bo wiedziałem, że w drużynie jest jakość i jeśli trener odpowiednio ją poukłada, to nie taki diabeł będzie straszny. Z drugiej strony sam zaznaczał, że nie uważa Zagłębia za piątą siłę ligi i trudno mu było ocenić jej potencjał. Faktem jest, że Lubinianie wówczas nie przegrywali u siebie, więc przed GieKSą stało trudne zadanie. Tymczasem już w drugiej minucie wynik otworzył Nowak, a po przerwie drugie trafienie dołożył Jędrych. W dalszej części sezonu Miedziowi nie byli już tak skuteczni jak jesienią, mimo to do ostatniej kolejki zachowali szanse na puchary. Gdyby wygrali w Białymstoku, to oni zamiast GieKSy pakowaliby dziś walizki na wyjazd do Europy (wynik meczu: 2-0 dla GieKSy).
Był dwumecz z Wisłą, był też – choć bardziej rozłożony w czasie – dwumecz z Widzewem. Dzięki lepiej wykonywanym jedenastkom to my przeszliśmy do półfinału Pucharu Polski, natomiast ważniejszy dla Łodzian bój rozegrał się w Ekstraklasie, przy Nowej Bukowej. Co ciekawe, miał go poprzedzać nasz wyjazd na Podlasie, ale z powodu (prawdziwego tym razem) ataku zimy mecz z Jagą znów przełożono. – Trochę żałuję, że nie zagraliście w Białymstoku, bo na pewno odczulibyście w nogach zarówno sam mecz, jak i męczącą podróż – mówił mi wtedy Maciej Winczewski z Radia Widzew. Jego zespół potrzebował punktów jak ryba wody, bo mimo kolejnych milionowych transferów start rundy mieli kiepski (porażki z Zagłębiem i Jagiellonią). – Większość kibiców rozumie, że sukces nie przyjdzie z dnia na dzień – mówił w kontekście szumnych zapowiedzi w wielu sportowych mediach. Tymczasem Widzew nie grał wiosną o ligowy sukces, ale o utrzymanie. – Nie jest przyjemnie przewijać tabelę w poszukiwaniu Widzewa, ale to jeszcze nie moment, gdy wszyscy tu biją na alarm. W Widzewie jest za dużo jakości, aby na dłuższą metę martwić się o utrzymanie – mówił Winczewski. Tymczasem Widzewiacy w Katowicach dopisali na swoje konto kolejną porażkę i jeszcze głębiej zagrzebali się w strefie spadkowej. Pucharowa przegrana miesiąc później zaowocowała zmianą trenera i wydaje się, że mimo iż Aleksandar Vuković nie odmienił gry zespołu, to właśnie dzięki jego pracy udało się ostatecznie utrzymać Ekstraklasę dla Widzewa, choć cel osiągnięto dopiero w ostatniej kolejce (wynik meczu: 1-0 dla GieKSy).
Równie duże, o ile nie większe rozczarowanie postawą piłkarzy panowało po jesieni w Warszawie. Cel w postaci mistrzostwa szybko włożono między bajki, bo Legia wylądowała w strefie spadkowej. – Do momentu rozpoczęcia rundy zupełnie nie dopuszczałem do siebie myśli o spadku – mówił Filip Lewandowski z legionisci.com. – Zakładałem, że zatrudnienie Marka Papszuna pociągnie za sobą rewolucję. Tymczasem Papszun nie od razu odmienił oblicze Legii. Dość powiedzieć, że na inaugurację roku przegrał w Warszawie z Koroną, a w Katowicach zdecydowanie bliżej zwycięstwa był GKS. Niestety, kilka kontrowersyjnych decyzji sędziowskich na tyle wyhamowało zapędy naszych piłkarzy, że mecz skończył się podziałem punktów. – Musimy się nauczyć doceniać takie momenty, co nie znaczy, że należy przejść nad nimi do porządku dziennego – mówił Lewandowski po wyszarpanym remisie z Arką, ale jego słowa równie dobrze oddają nastroje po meczu w Katowicach. – Poziom Ekstraklasy się podniósł i dziś żaden zespół nie może brać za pewnik miejsca na podium, a co dopiero mistrzostwa – ocenił Filip sytuację w lidze. – Wiążemy z trenerem duże nadzieje – wielokrotnie podkreślał w naszej rozmowie. To zaufanie w końcu zaprocentowało i Legia wskoczyła na właściwe tory. Na tyle skutecznie, że na ostatniej prostej włączyła się do walki o piąte miejsce, którego na nasze szczęście nie pozwoliliśmy sobie wyrwać (wynik meczu: 1-1).
Widmo spadku coraz bardziej zaczęło za to zaglądać w oczy kibicom w Gdyni. Z właściwego kursu Arki, o którym jesienią mówił Marek, nie zostało wiele. – Musimy wejść na wyższy poziom sportowy, jeśli chcemy wyskoczyć z czerwonej strefy – alarmował Arek Skubek. – Wiele rzeczy nie potoczyło się tak, jak powinno, a nikt nie spodziewał się, że tak fatalnie będziemy się prezentować poza Gdynią. Trudno być optymistą – podkreślał. Arek zwracał również uwagę, że Arka zatraciła atuty, które w 1. lidze pozwalały jej konsekwentnie punktować. – Stałe fragmenty działały u nas bardzo dobrze i między innymi dzięki temu wywalczyliśmy awans. Dlaczego w Ekstraklasie jest inaczej i zamiast zdobywać gole, częściej je tracimy? – zastanawiał się. Nie pomogła zmiana trenera, nie pomogły kolejne zwycięstwa u siebie, między innymi z GieKSą, która mimo iż prowadziła od pierwszej minuty, to sprezentowała Arce dwa gole, a szczególnie ten drugi wymyka się wszelkiej logice. Gdynianie próbowali gromadzić kolejne punkty, jednak nie na tyle skutecznie by uratować się przed spadkiem. Gwóźdź do trumny wbiła im w Gdyni pogrzebana już Termalica, dla której – jak się okazało – nie był to ostatni wyrok wykonany na klubie z Trójmiasta. (wynik meczu: 2-1 dla Arki)
Z pewnym kryzysem zmagał się także nasz kolejny rywal – Górnik Zabrze. Mimo że nadal trzymał się czołówki, to w lutym nie spisywał się najlepiej. – W tym roku zdobyliśmy tylko 4 punkty, powinno być ich znacznie więcej – podkreślał Sikor z Zabrza. – Mimo wszystko mamy nadzieję, że szybko przezwyciężymy obecny kryzys i wrócimy na zwycięska ścieżkę. Z drugiej strony, gdybyś przed sezonem powiedział kibicom Górnika, że w połowie rozgrywek będziemy się kręcić w okolicach podium, to każdy brałby to w ciemno – mówił o nastrojach panujących w Zabrzu. – W szatni mówi się o europejskich pucharach, pozostaje jedynie pytanie, czy dojdziemy do nich przez ligę, czy przez Puchar Polski – zastanawiał się Sikor. Okazało się, że obie drogi zaprowadziły Zabrzan do upragnionego celu, a dzięki dobrej postawie w Ekstraklasie mają szansę na grę w Lidze Mistrzów. Nie przeszkodziła w tym nawet porażka w Katowicach (wynik meczu: 3-1 dla GieKSy).
W poszukiwaniu kolejnych punktów jechaliśmy do Radomia, z nadzieją na wyprzedzenie gospodarzy w tabeli. Radomiak, z trenerem Feio na ławce (a ściślej mówiąc na trybunach, na skutek kary nałożonej na niego po meczu z Koroną), zadomowiwszy się w środku tabeli, zaczął nieśmiało spoglądać w jej górę. – Mam nadzieję na szybkie utrzymanie, a wykorzystując sytuację w lidze możemy się zakręcić w okolicach strefy pucharowej. To jest takie ciche marzenie – moje, ale i pewnie każdego sympatyka Zielonych – mówił Bartłomiej Jędrzejczak z podgolebnikiem.pl. Poważną przeszkodą w osiągnięciu tego celu była strata Capity – gwiazdy Radomiaka, który przed meczem z GieKSą pożegnał się z kibicami i odszedł do MLS. – Cała Ekstraklasa traci na odejściu takich zawodników jak on – mówił Jędrzejczak. Najwięcej stracił jednak Radomiak, który nie dał rady pokonać GieKSy, a w kolejnych meczach punktował na tyle mizernie, że znalazł się w zasięgu klubów ze strefy spadkowej. Na szczęście dla siebie wyszarpał zwycięstwo z Widzewem i zapewnił sobie spokój na finiszu rozgrywek (wynik meczu: 1-0 dla GieKSy).
– Cieszyłbym się, gdybyśmy odzyskali te punkty, bo z miejsca stalibyśmy się kandydatem do gry o europejskie puchary, a nawet mistrzostwo Polski – jakże gorzko brzmią z dzisiejszej perspektywy słowa Kamila Barchanowicza z lechia.gda.pl. Mój rozmówca oceniał jednak szanse takiego scenariusza jako bliskie zeru. – Uważam temat za mało realny. Łagodne potraktowanie Lechii zachęciłoby inne kluby do nie do końca uczciwej gry, bo stałoby się jasne, że jest przyzwolenie na niepłacenie piłkarzom. Mimo punktowej kuli u nogi ekipa z Gdańska na boisku radziła sobie wtedy co najmniej przyzwoicie, dysponując najskuteczniejszą ofensywą w Ekstraklasie. – Forma poszła w górę, ale ja apeluję o chłodne głowy, bo sezon jest wyjątkowy – przestrzegał Kamil. – Wystarczy, że Legia lub Arka zaczną wygrywać. No i Legia wygrywać zaczęła, tymczasem Lechia najpierw przegrała w Katowicach, mimo absencji Jędrycha i Czerwińskiego nie znalazłszy sposobu na trafienie do naszej siatki, później dołożyła wprawdzie punkty w meczach z Pogonią i Koroną, ale następnie wpadła w dołek, z którego już się nie wygrzebała: z ostatnich siedmiu meczów zremisowała jeden, a resztę przegrała. Przypieczętowaniem spadku była porażka ze wspomnianą wcześniej Termalicą. Jest to swego rodzaju „osiągnięcie”, że drużyna z królem strzelców ligi spada poziom niżej. W Gdańsku pewnie do teraz nie mogą dojść do siebie zastanawiając się, jak można było wypuścić Ekstraklasę z rąk w takich okolicznościach… (wynik meczu: 2-0 dla GieKSy).
Kilka dni później przyszło nam wreszcie zagrać z Jagiellonią w lidze, a mieliśmy już za sobą rozegrany jeszcze w 2025 roku pojedynek pucharowy, zakończony zwycięstwem GieKSy 3:1. Do trzech razy sztuka – dwukrotnie przekładane spotkanie wreszcie doszło do skutku. Trafiliśmy rywala w małym dołku: Jagiellonia na ligowe zwycięstwo czekała ponad miesiąc, a wygrana w Białymstoku pozwoliłaby GieKSie przeskoczyć ligowego rywala. – Na ten moment liczy się przede wszystkim utrzymanie w strefie pucharowej – podkreślał Piotr Owsiejko z JB1920.pl. – Ostatnio brakuje zwycięstw – ubolewał. – Trzeba odzyskać atut własnego boiska i poprawić skuteczność. Nie możemy w nieskończoność polegać na duecie Imaz – Pululu. Jak podkreślał mój rozmówca, Jagiellonii brakowało jakości przede wszystkim na skrzydłach. – Ich potencjał pasuje bardziej do drużyn z dołu tabeli niż walczących o mistrzostwo – stwierdzał z żalem. Mimo kłopotów rywala nie udało się GieKSie wykorzystać jego słabości. Gospodarze już w pierwszej połowie wyszli na dwubramkowe prowadzenie i nie roztrwonili tej przewagi, odrabiając tym samym dystans do przewodzących w tabeli Zagłębia i Lecha (wynik meczu: 2-1 dla Jagiellonii).
Największym rozczarowaniem, jeśli chodzi o czołówkę Ekstraklasy, była z pewnością Cracovia. Rozbudzone jesienią nadzieje wiosną zostały brutalnie zweryfikowane, a mające walczyć o mistrzostwo Pasy zaplątały się w walkę o utrzymanie. Mimo to Rafał Nowak z TerazPasy.pl starał się nie tracić optymizmu. – Sensem kibicowania nie jest chłodna kalkulacja, tylko wiara w swoją drużynę. Nie straciliśmy jeszcze nadziei – oświadczył. – Mimo to czasem ręce opadają gdy patrzę, jak ostatnio punktujemy, a w zasadzie nie punktujemy. Cztery „oczka” przewagi nad strefą spadkową mogą okazać się niewystarczającą zaliczką – stwierdzał przytomnie. Z drugiej strony podkreślał, że Cracovia sportowo nie wygląda najgorzej, a zwyczajnie czasem brakuje jej szczęścia. – To wręcz niemożliwe, ile pecha mieliśmy w starciach z Piastem i Wisłą. Jesteście naszą szansą na przełamanie i zrobimy wszystko, aby ją wykorzystać – ostrzegał. Samego meczu ani w Krakowie, ani w Katowicach nie będą wspominać latami, bo nie stał on na najwyższym poziomie. Rozstrzygnął go wykorzystany przez Pasy rzut karny po zagraniu ręką Lukasa Klemenza. Tym samym Cracovia złapała punktowy oddech przed ostatnią fazą sezonu (wynik meczu: 1-0 dla Cracovii).
Niedawny lider Ekstraklasy z Płocka również nie imponował formą. Tuż przed meczem z GieKSą zanotował serię pięciu porażek z rzędu i gdy przed oczami kibiców Wisły zaczynały majaczyć demony sprzed trzech lat, kiedy będąc w czołówce zaliczyli spektakularny spadek do 1. Ligi, udało się przerwać złą passę zwycięstwami z Cracovią i Jagiellonią. – Pojawiały się głosy, że szykuje się „powtórka z rozrywki” i zostaniemy frajerami stulecia – opowiadał wtedy Michał Sporczyk z nafciarski.pl. – W Płocku jak nigdzie indziej znajduje odbicie powiedzenie, że łaska kibica na pstrym koniu jeździ: raz liczymy punkty brakujące do mistrzostwa, a po kilku porażkach wielu myśli już o spadku. Popadanie ze skrajności w skrajność jest u nas dość częste – przyznał. Pytany o cele i możliwości Wisły, wykazywał się ostrożnością. – Obawiam się, że awans do pucharów w tym sezonie mógłby okazać się dla nas „pocałunkiem śmierci”. Stabilizacja i rozwój są w tym momencie znacznie ważniejsze. Słynąca ze szczelnej obrony Wisła przyjechała w Wielką Sobotę do Katowic i zgodnie z przewidywaniami skupiła się na bronieniu dostępu do własnej bramki, z rzadka atakując. – Trener Misiura odłożył na bok chęć prowadzenia gry i narzucił znany z jesieni rygor w defensywie – podkreślał Sporczyk. – Znowu gramy to, co jesienią wychodziło najlepiej. Znalazło to potwierdzenie na boisku – do ostatniej minuty nie mogliśmy znaleźć sposobu na Leszczyńskiego, aż wreszcie zespołowa akcja zakończona sytuacyjnym strzałem Klemenza przyniosła oczekiwany skutek. GKS zrównał się punktami z Nafciarzami, by w dalszej części sezonu zająć ich miejsce wśród kandydatów do TOP 5 (wynik meczu: 1-0 dla GieKSy).
Droga do Europy prowadziła nas również przez Puchar Polski, zabrakło jednak ostatniego kroku, bo mimo dwubramkowego prowadzenia po pierwszej połowie, pozwoliliśmy Rakowowi odzyskać pewność siebie i odrobić straty z nawiązką. Nie pomógł dwukrotny pościg za wynikiem, nie pomogły ładne bramki Zrel’aka i Markovicia – w konkursie rzutów karnych lepsi okazali się gospodarze. Konrad Kotania z Częstochowy z pełnym przekonaniem stawiał na swój zespół, natomiast na pocieszenie dorzucił typ, że na koniec sezonu GKS znajdzie się w pierwszej czwórce Ekstraklasy. Ostatecznie miejsce to zajął właśnie Raków, natomiast dzięki pucharowemu tryumfowi Górnika miejsce piąte okazało się równie cenne co czwarte.
Byliśmy ciekawi, jak zareaguje nasza drużyna po wypuszczeniu z rąk szansy na historyczny sukces. Trzeba się było szybko pozbierać, bo czekał już rywal niebylejaki – przy Bułgarskiej podejmował nas obecny i najprawdopodobniej przyszły mistrz Polski. – Spokojnie, cały czas jest dużo pracy do zrobienia – tonował nastroje Radek Laudański z kanału Poznański Express. – Kolejorz się ogarnął i wykorzystując słabość rywali jest dziś na najlepszej drodze do obrony mistrzostwa. Straty z jesieni były na tyle małe, że wiosną udało się skutecznie podłączyć do walki o najwyższe cele – stwierdzał z zadowoleniem. Mimo ostrożnych deklaracji Laudański nie wyobrażał sobie innego scenariusza niż końcowy tryumf w lidze. – Jeśli przy obecnej sytuacji w tabeli i punktowaniu rywali Lech nie zostanie mistrzem, to będzie to dla nas jeszcze bardziej bolesne niż w 2018 roku za czasów Nenada Bjelicy – podkreślał. Nieco obaw mógł przysporzyć mecz z GKS-em, który trzykrotnie wychodził w Poznaniu na prowadzenie, ale za każdym razem pozwalał się doścignąć. Finał sezonu pokazał jednak, że oba zespoły były w na tyle dobrej dyspozycji, że z nawiązką zrealizowały swoje cele: Lech na kolejkę przed końcem był już pewny mistrzostwa, a GKS z drugiego szeregu wdrapał się na miejsce pucharowe (wynik meczu: 3-3).
Apetytu na pierwszą piątkę nie stracił także Motor, który tak jak GieKSa wygrzebał się z jesiennych tarapatów i znów mierzył wysoko. Podobnymi drogami wędrują oba kluby po ligowych zakamarkach. – Praktycznie w każdym momencie licząc od awansu jesteśmy do siebie bardzo podobni – zauważał LewyDoPrawego, znany lubelski twitterowicz. – Jest więc rywalizacja, ale raczej nie ma między nami złej krwi – dodawał. Pytany o obawy związane ze spadkiem uspokajał. – Mieliśmy przeświadczenie, że sztab jest w stanie wycisnąć z tej drużyny wystarczająco dużo, aby utrzymać ją w Ekstraklasie. Czas pokazał, że nie doceniano Motoru, bo wiosną idzie nam dobrze – podsumował. Motorowcy przyjeżdżali do Katowic jako drużyna niepokonana od siedmiu spotkań, a kolejne zwycięstwo byłoby historycznym rekordem. Ponadto, ewentualny zwycięzca złapałby kontakt ze strefą pucharową. – Dobrze, że rozgrywki tak się układają, że niemal każdy do ostatniej kolejki będzie grał o coś. Emocje będą do samego końca – mówił z zadowoleniem LewyDoPrawego. Emocji nie brakowało też w Katowicach. Jeszcze przed przerwą kibice obejrzeli cztery gole, a po zmianie stron do siatki GKS-u trafił Bartosz Wolski, który od następnego sezonu będzie zakładał żółtą koszulkę, ale już z naszym herbem (wynik meczu: 3-2).
Huśtawka nastrojów, wychylająca się jednak w drugą stronę, dopadła za to Koronę. Mimo dobrej postawy w pierwszej części sezonu wiosną przyszło załamanie formy i zjazd w dół tabeli. Na pięć kolejek przed końcem rozgrywek Złocisto-Krwiści znaleźli się w sporym gronie drużyn zagrożonych spadkiem. – Jesteśmy uwikłani w walkę o utrzymanie i każdy zespół, który ma nie więcej niż 39 punktów, jest w tej samej sytuacji – realnie oceniał Igor z Kielc. – Liczyłem, że sezon będzie spokojniejszy niż poprzednie, tymczasem znów musimy się bić o utrzymanie i mam pewne obawy co do zakończenia sezonu – mówił. Brakujących do utrzymania punktów szukał w rywalizacji z Piastem i Widzewem, ale liczył również na remis z GieKSą. Jego przewidywania się sprawdziły – oba zespoły trafiły do siatki tylko raz i podzieliły się punktami. Ostatecznie zdobyte w Kielcach „oczko” zaważyło na naszym awansie do pucharów, a Koronie dało komfort utrzymania już w przedostatniej kolejce (wynik meczu: 1-1).
Po pierwszej połowie pucharowego meczu w Częstochowie wielu z nas planowało już majówkę w stolicy. Tymczasem w niedzielne popołudnie przyszło nam zagrać w Katowicach z praktycznie zdegradowaną Termalicą. – Nawet komplet punktów może nie wystarczyć do utrzymania – trzeźwo oceniał Kuba – kibic Słoników. Faworyt mógł więc być tylko jeden, jednak jak później przekonały się ekipy z Trójmiasta, Bruk-Bet nie miał zamiaru wywieszać białej flagi przed ostatnim gwizdkiem sezonu. – Cieszy nas każdy punkt – dodawał Kuba. – Gra w Ekstraklasie to wielkie wyróżnienie i tym powinniśmy się kierować. Każdy kibic Słoni powinien doceniać to, co państwo Witkowscy zrobili dla Niecieczy. Piłkarze Bruk-Betu starali się więc wycisnąć ile się da z końcówki sezonu. W Katowicach jednak nie dało się zrobić wiele. Mecz otworzył kuriozalny samobój po wrzucie z autu Kowalczyka, a kolejne gole jeszcze bardziej podcięły skrzydła gościom, których stać było jedynie na honorowe trafienie Zapolnika. Nie dziwią więc łzy piłkarzy po meczu, którym oficjalnie pogrzebali swoje szanse na utrzymanie w elicie (wynik meczu: 5-1 dla GieKSy).
Na trzy kolejki przed końcem sezonu jechaliśmy do Gliwic. Grający w kratkę Piast balansował na granicy strefy spadkowej i potrzebował punktów, aby zapewnić sobie spokój. – Jeszcze nie śpię spokojnie – mówił Kacper Wójtowicz z PiastInfo.pl. – Terminarz na końcówkę mamy ciężki, bo GKS jest w formie, Raków zawsze może odpalić, a Widzew będzie grał z nożem na gardle – wyliczał. – Jestem jednak dobrej myśli i wierzę w utrzymanie. Runda wiosenna w naszym wykonaniu jest dobra, ale trzeba jeszcze dowieźć cel. Do upragnionego celu Piast podążał małymi kroczkami – bezbramkowy remis z GieKSą nie zadowalał żadnej ze stron, był jednak sprawiedliwy, bo obie ekipy nie pokazały zbyt wiele. Kolejne mecze zakończyły się porażkami Piastunek, które utrzymanie zawdzięczają słabości rywali i karom dyscyplinarnym dla Lechii.
Przedostatni akcent sezonu to pojedynek z Jagiellonią, która pokonując tydzień wcześniej Raków wysforowała się na drugie miejsce w tabeli i jako jedyna miała jeszcze szansę dogonić lidera z Poznania. – Walczymy do końca i zobaczymy, jaki będzie finał – zapowiadał Andrzej Jakubowski. Stojące przed Jagą zadanie było jednak tym z kategorii mission impossible i Jakubowski zdawał sobie z tego sprawę. – Musimy liczyć na dwa potknięcia Lecha, bo jedno zwycięstwo załatwia sprawę. Przed nami trudne zadanie. Redaktor naczelny serwisu Jagiellonia.net potwierdził słowa Piotra Owsiejki z JB1920. – Podstawowym celem zespołu jest zapewnienie po raz kolejny występów w europejskich pucharach. W ubiegłym sezonie Liga Konferencji przyniosła nam 7 milionów euro, trzeba podtrzymać ten strumień przychodów. Ostatecznie Kolejorz szybko rozstrzygnął sprawę mistrzostwa w Radomiu, a BKS musiał się napracować, aby wyrwać punkty GieKSie. Skończyło się remisem po fenomenalnym trafieniu Borjy Galána. Jagiellonia musiała więc grać o pełną pulę w ostatniej kolejce, próbując wyprzedzić Górnika i jednocześnie uciekać Rakowowi. Dla nas był to korzystny scenariusz, bo na jej drodze stało Zagłębie – jeden z naszych rywali o TOP 5.
Wiele ciekawego działo się w ramach Multiligi. Lechia walczyła o utrzymanie w Niecieczy, Widzew z Piastem rywalizowali o bezpieczne lokaty, Legia próbowała gonić puchary, a GieKSa bronić pozycji w pierwszej piątce. Za naszymi plecami czaiło się wspomniane wcześniej Zagłębie, ale Jagiellonia miała mecz pod kontrolą i ze względnym spokojem obserwowaliśmy wydarzenia w Białymstoku. Z kolei Wojskowi szybko wyjaśnili sytuację z Motorem, więc oczy całej piłkarskiej Polski skierowały się na Szczecin, gdzie nie grająca już o nic Pogoń podejmowała GieKSę. Kibice Portowców wyglądali już jedynie końca sezonu. – Odkąd chodzę na Pogoń, a mija już 30 lat, to ten sezon wyssał ze mnie najwięcej energii. Czuję, jakby te rozgrywki trwały pięć lat – tyle się działo – mówił Daniel Trzepacz z pogonsportnet.pl. – Był taki moment, kiedy naprawdę bałem się o nasze utrzymanie – opowiadał. – Dlatego cieszę się, że te rozgrywki już się kończą. Przed meczem mnożyły się dyskusje, z jakim nastawieniem wyjdą na mecz piłkarze Pogoni. – Nasi piłkarze muszą zmazać plamę z tego sezonu i powoli odbudowywać zaufanie kibiców. Do tego potrzebna jest walka i zaangażowanie – zapowiadał. Nie mogliśmy więc liczyć na żadną taryfę ulgową i tak też było. Pierwsza połowa należała bezapelacyjnie do gospodarzy, a piłkarze GieKSy mieli wyraźne problemy z uniesieniem stawki tego spotkania. Po przerwie zmiennicy mocniej napędzali akcje GKS-u, natomiast ostateczny sygnał do ataku dał nam… Krzysztof Kamiński, bramkarz Pogoni, który po interwencji rękoma poza polem karnym obejrzał czerwoną kartkę. Pozbawieni zmian Portowcy w bramce postawili napastnika, co skrzętnie wykorzystał Marcel Wędrychowski – wychowanek Pogoni, jeszcze w ubiegłym roku biegający w granatowo-bordowej koszulce. Zwycięski remis pozwolił nam zachować piąte miejsce i otworzył bramy do Europy!
Piłka nożna
Porażka w dziwnej atmosferze
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Piłka nożna Wywiady
Adrian Błąd: Staliśmy się solidnym klubem Ekstraklasy
O zawale serca, sytuacji rodzinnej, meczach z Gryfem Wejherowo, obecnej szatni GieKSy i domniemanym kryzysie – o tym i o wielu innych rzeczach porozmawialiśmy z Adrianem Błądem. Przed Wami spora (prawie 17 000 znaków!) dawka czytania, ale jeśli przebrniecie przez całość, z pewnością dowiecie się wielu nowych rzeczy. Zapraszamy!
GieKSa.pl: Ciężko nie zacząć inaczej niż od staropolskiego pytania: jak tam zdrowie?
Adrian Błąd: Dobrze, dziękuję. Odpukać już jest wszystko dobrze. Przez okres urlopowy faktycznie dużo się u mnie działo, bo po 20 latach grania w piłkę wyszło w badaniach, że mam tętnicę mostkową. Obecnie jestem pod stałą opieką profesora Milewskiego, który jest kardiologiem sportowym.
Zawał serca u profesjonalnego piłkarza to nie jest codzienność. W sieci krążyła informacja, że spotkało cię to tuż po meczu z Pogonią.
Widziałem, ale to nie do końca jest prawda. Może ta adrenalina i wszystko co się działo w końcówce sezonu i stricte w meczu z Pogonią miały na to wpływ, ale sam zawał przydarzył mi się po powrocie z urlopu, tydzień przed powrotem do treningów. Wniosłem walizki do góry i schodząc ponownie do auta spięło mnie w plecach tak że upadłem na klatce nie mogąc się ruszać. Na szczęście szybko przyjechało pogotowie, pomógł mi też Wojtek Herman.
W kulisach z tamtego meczu z Pogonią jest świetny fragment, w którym skaczesz na kolegów i krzyczysz: “Jeździliśmy po Wejherowach, a teraz pojeździmy po Europie!”. To musiał być dla ciebie duży cios, że tuż przed pucharami przyplątały się aż takie problemy ze zdrowiem.
To był dla mnie mega duży cios i bardzo to we mnie siedziało. Tyle lat czekania, a teraz miało mnie to ominąć? Bardzo to bolało. Trener Górak świetnie się zachował, bo zostałem dokooptowany do kadry która poleciała na Węgry, mimo że nie mogłem zagrać, więc przynajmniej mogłem przeżyć to wszystko z poziomu ławki rezerwowych i obecności w szatni.
Jak już tak rozmawiamy o zdrowiu, to jak dzisiaj miewa się twoja córka?
Po prostu żyjemy i działamy z dnia na dzień. Nie ma u niej znaczącej poprawy i perspektyw na to, że będzie chodzić czy mówić, ale musimy każdego dnia działać, by nie było gorzej. Dziś Hania uczęszcza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjnego na Giszowcu, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Oprócz tego prowadzimy codzienne rehabilitacje, a w tym wszystkim ogromną rolę odgrywa moja żona, która opiekuje się córką każdego dnia.
Pamiętamy wszyscy akcję praktycznie całego środowiska piłkarskiego, które kilka lat temu rzuciło się do pomocy, zbierania funduszy i organizowało akcje koszulkowe.
Akcja z koszulkami wyszła wtedy bardzo spontanicznie. Moja siostra wymyśliła, że skoro tyle ich mamy, to można zrobić z nich użytek i zebrać jakieś dodatkowe środki na Hanię.
Jesteś w piłce tyle lat, a mimo wszystko zaskoczył cię rozmiar tej akcji i skali pomocy?
Byłem w szoku, że ta akcja nabrała takich rozmiarów i trochę nie ogarniałem tej skali. Bo pomocy ze środowiska GieKSy czy Zagłębia Lubin oczywiście mogłem się trochę spodziewać, ale kiedy później dołączyły Zawisza, Arka, Raków i wiele innych klubów, to było dla mnie ogromnie wzruszające. Całe środowisko piłkarskie i kibicowskie ruszyło nam z pomocą, dlatego skoro mam okazję – to raz jeszcze Wam wszystkim dziękuję.
Powiedziałeś przed chwilą, że z córką jeździcie na zajęcia do ośrodka na Giszowcu. Czy po karierze planujecie zostać w Katowicach?
Tak. To już dzisiaj wiemy na pewno, bo wszystkie nasze sprawy rodzinne, cała logistyka związana z Hanią jest już mocno zakorzeniona w Katowicach. Wszystko, czego potrzebujemy, mamy tutaj lub w innych śląskich miastach pod ręką, a w Lubinie byłoby o to ciężko.
To rodzinnie. A zawodowo? Koniec kontraktu niestety nieuchronnie się zbliża.
Czeka mnie rozmowa z trenerem i z dyrektorem sportowym.
Adrian Błąd w czerwcu 2027 zawiesi korki na kołku?
Mam świadomość, że piłka mocno poszła do przodu, widzę jak zmienia się intensywność grania w Ekstraklasie. Do tego mam świadomość swojego wieku, sytuacji zdrowotnej i będąc szczerym ze sobą widzę, że w pewnych aspektach ten pociąg po prostu odjechał. Mamy w szatni bardzo jakościowych i młodych piłkarzy. A czy w czerwcu będzie koniec kariery? Na dzisiaj mam różne pomysły, ale żadna decyzja nie zapadła. Jak tylko coś będzie postanowione w 100%, to myślę, że kibice GieKSy pierwsi się o tym dowiedzą.
Trzy lata temu w wywiadzie dla Weszło powiedziałeś, że mega się cieszysz na Ekstraklasę. Jak patrzysz na to po tych trzech latach?
Przychodząc do GieKSy miałem w Ekstraklasie rozegrane 77 spotkań. Moim marzeniem było, żeby wywalczyć z GieKSą awans i dobić do setki. Dziś mam tych meczów 130 i jakie by one nie były – lepsze czy gorsze, z większą liczbą minut czy z mniejszą – to jestem po prostu szczęśliwy. Właśnie dlatego powiedziałem wtedy, że się mega cieszę – bo sami to wywalczyliśmy, bo w końcu zrobiliśmy to z GieKSą.
Siedzi ci w głowie brak gola na Arenie Katowice?
Haha. Faktycznie nie mam jeszcze bramki na Nowej Bukowej i jest to taki kamyczek w bucie, który mnie uwiera. Trochę lat w klubie jestem i dla mnie to by była piękna puenta tej mojej obecności w GieKSie.
Po ostatnich meczach zwolniło się chyba miejsce do wykonywania karnych.
Nie przesadzajmy. Sami pamiętacie taką serię, gdzie chyba 7 czy 8 karnych z rzędu nie strzeliliśmy. Ja też wtedy byłem w to zamieszany, więc myślę że przy obecnej kadrze to dalej jestem gdzieś na końcu listy do strzelania jedenastki (śmiech).
Zakładając, że szybko zapewnimy sobie utrzymanie, to czy myślisz, że trener Górak dałby ci więcej minut, żeby w końcu ta bramka na Nowej Bukowej wpadła?
Ja z trenerem Górakiem mam świetną relację, ale mam też świadomość, że dziś w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Im wyższe miejsce na koniec sezonu, tym większe pieniądze dla klubu, więc wiem, że szansę dostanę, jeśli będę dobrze wyglądał fizycznie i nie będę odstawał na tle chłopaków. Przyznam jednak szczerze, że przed zawałem często sobie o tym myślałem, że już mi stosunkowo niedużo brakuje do rozegrania 300 meczów w GieKSie…
Wracając jeszcze do twoich potencjalnych planów na życie po karierze piłkarza zapytam trochę przewrotnie: czy mówi ci coś nazwisko Podliński?
Haha, chyba wiem do czego zmierzacie. Oczywiście – Karol Podliński, napastnik, obecnie w ŁKS-ie Łódź. Pamiętam, że pierwszy raz moją uwagę na niego zwrócił Jakub Arak. Rozmawialiśmy wtedy o wymaganiach, które musiał spełniać w tamtym czasie napastnik przymierzany do Rakowa Częstochowa. Kuba znał te wymagania i mówił, że Podliński to zawodnik który je spełnia.
No właśnie, kilka lat temu w wywiadzie wspominałeś, że widzisz się jako skaut i wskazywałeś go jako wyróżniającego się napastnika. To dalej coś co cię ciekawi?
Powiem tak – od mojego pierwszego spotkania w GieKSie z trenerem Szwargą, jeszcze w II lidze, zacząłem patrzeć na piłkę zdecydowanie szerzej, bardziej analitycznie i faktycznie ta strona piłki mocno mnie zainteresowała. Tak jak powiedziałem wcześniej – na dziś skupiam się na tym, że jeszcze mam ważny kontrakt i decyzji co po sezonie – czy będę grał, trenował czy spróbuję zostać skautem – jeszcze nie podjąłem.
A rzucisz przynajmniej parę nazwisk, które moglibyśmy obserwować?
Nie ma szans, bo mi to za parę lat wyciągniecie i powiecie, że Błąd to się w ogóle nie zna (śmiech). A tak poważnie, to każdy kto interesuje się piłką, wie że kadry klubów Ekstraklasy, ale i I czy II ligi są już przeanalizowane od każdej możliwej strony. Widzę to u nas w sztabie – jeśli poproszę trenera, żeby w odpowiednim programie wpisał “Marcin Wasielewski”, to za minutę mam jego odpowiednik z większości lig i mogę sobie szukać po konkretnych parametrach. Dlatego rola skauta to jedno, ale technologia również w piłce poszła niesamowicie do przodu.
Odnosząc to do GieKSy, to dużym wyzwaniem jest dobranie zawodnika do kadry pod względem charakteru?
Trochę tak, ale też dużym wyzwaniem jest spokojne wprowadzenie nowych zawodników w nasz model gry.
Aklimatyzacja czasami faktycznie trochę trwa. Trener Górak mówił, że czasami mija pół roku zanim zawodnicy załapią jego filozofię.
Zgadza się, sami to widzicie, jakie były na początku opinie o Nowaku czy o Szkurinie w ich pierwszych sezonach, a dzisiaj nikt sobie nie wyobraża zespołu bez nich. U nas faktycznie jest dużo zadań taktycznych, których w innych klubach na swojej pozycji nie musiałeś wykonywać i czasami nauczenie tego zawodników faktycznie chwile zajmuje.
Jak przy Szkurinie jesteśmy – ile jest prawdy w tym, że w pewnym momencie Arek Jędrych musiał mu po męsku wyjaśnić, że musi więcej pokazywać zamiast narzekać?
Zero, słyszałem te głupoty. Ilia to jest bezkonfliktowy, świetny facet, do tego bardzo pracowity. Nikt mu nic nie musiał wyjaśniać. Sam w końcu załapał, że trener wymaga od niego nie tylko strzelania bramek i dzisiaj widzicie efekty.
W kadrze zespołu z pierwszej ligi zostałeś już tylko ty, Jędrych, Wasielewski i Szczuka. Czy to jest ten moment, że GieKSa już się zmieniła, czy taka całkowita zmiana oblicza tej szatni jeszcze przed nami?
Ta zmiana trwa. Z naszej czwórki jedynie Wasyl obecnie gra w pierwszej jedenastce. A jeśli popatrzymy ogólnie na wiek zawodników z kadry, to myślę że taka mini rewolucja może za sezon, może za dwa, ale na pewno jest przed GieKSą.
A ile dziś w szatni jest jeszcze tego ducha drużyny z pierwszej ligi? Nie ma już w zespole Kudły, Jaroszka, Rogali czy Repki, którzy chyba tworzyli klimat.
Sporo – Bartek Nowak, Lukas Klemenz, Alan Czerwiński czy Borja Galan bardzo szybko się wpasowali w tamtą naszą ekipę. Nie ma się też co czarować, że tym co mieliśmy wypracowane w I lidze zawojowalibyśmy Ekstraklasę. Zmiany musiały być, trzeba podnosić jakość i po prostu nie da się walczyć w Ekstraklasie jadąc jedynie na atmosferce z pierwszej ligi i sezonu z awansem.
Arek Woźniak dzwoni jeszcze czasem?
Pewnie, z Arkiem przyjaźnimy się cały czas i jesteśmy w stałym kontakcie.
W talii kart atutów GieKSy, jak dużą naszą siłą jest to, że mamy tak polską szatnię?
Myślę, że był to jeden z głównych powodów, dla których zrobiliśmy piąte miejsce.
Aż tak?
W naszej szatni 75% zawodników to Polacy i każdy zagraniczny zawodnik, który do nas dołącza musi wejść w ten zespół i się z nim zżyć. A wiem, że nie w każdym zespole tak to wygląda, i jeśli zawodników zagranicznych jest więcej, to ciężko o jakąś wybitną jedność. W niektórych drużynach przypomina to odbijanie karty o 16:00 w zakładzie pracy, a u nas jednak bardzo długo jest rodzinna, przyjacielska atmosfera. Wszyscy w szatni staramy się to utrzymywać, bo zawsze było tak, że jeśli pojawiał się problem czy kryzys, to trzymaliśmy się razem.
Czy dziś GieKSa jest w kryzysie?
Nie, zdecydowanie za szybko by stawiać takie tezy. Sami doskonale pamiętacie moment, kiedy w pierwszej lidze nie wygraliśmy 10 spotkań z rzędu. To był kryzys. Dziś zdecydowanie nie.
To chyba wasza wina, bo mocno rozbudziliście nadzieje wśród kibiców.
Nasza baza kibiców po awansie bardzo się zwiększyła i wydaje mi się, że dziś narzekają ci, którzy nie do końca pamiętają gorsze czasy w GieKSie. Jest sporo kibiców, którzy na nowo zakochali się w GieKSie i na dzień dobry dostali świetne mecze na nowym stadionie i europejskie puchary. Ci, którzy byli w tym przysłowiowym Wejherowie, doceniają to, co mamy, ale to nie znaczy, że ambicje nagle zmalały i osiedliśmy na laurach. Patrzmy jednak na to realnie – staliśmy się solidnym ekstraklasowym klubem, weszliśmy na dużo wyższy pułap i teraz po prostu musimy cierpliwie stawiać kolejne kroki.
Można zaobserwować taki paradoks, że ci, którzy w trudnych czasach chcieli dymisji trenera Góraka i mieli pretensje do zespołu, dziś tonują nastroje płynące na przykład z Prostej.
Powiem Wam tak – mam taką przypadłość, że dosyć często odpalam sobie na youtubie 5-6 skrótów z ostatnich meczów w pierwszej lidze, uwielbiam do tego wracać. I zwróćcie uwagę, że jak obejrzymy skrót wygranego 8:0 meczu ze Stalą Rzeszów, to ludzi na Blaszoku możemy sobie policzyć co do jednego, bo takie wtedy były pustki. Dzisiaj jesteśmy w innym miejscu, dużo dalej i czasami warto się na chwilę zatrzymać i to docenić.
Sentymentalnie się zrobiło. Ciekawi mnie, czy jak wracasz do tych skrótów na YouTube, to któryś ma jakieś specjalne miejsce w twoim sercu?
Tychy. Uwielbiam ten fragment, jak pada bramka i po bramce leci “GKS Klubem mym”. Ciary za każdym razem. Ale jak tak wspominamy, to jeszcze powiem, że jak po naszym meczu z Wisłą oglądałem Lechia – Arka z córką na rękach, to koszulkę miałem całą mokrą z nerwów, a jak sędzia Kwiatkowski nie dał tego karnego, to tak się wydarłem z radości, że żona myślała, że coś mi się stało.
Po tamtym meczu wasza grupa na Whatsappie zapłonęła?
Totalnie nie. Był ogromny spokój i serio nastawialiśmy się na baraże. Wiedzieliśmy, że najgorsze co się może stać, to się podpalić i w razie niepowodzenia zdołować przed barażami.
Co czułeś, kiedy po meczu w Gdyni zobaczyłeś, że jeden z kibiców wytatuował sobie koszulkę z twoim numerem, nazwiskiem i datą tego meczu?
To robiło ogromne wrażenie. W ogóle oglądając filmiki z Mariackiej, widząc reakcje w sektorze gości w Gdyni, na fecie czy po wiadomościach, które dostawałem, wiedziałem, ile to ważyło dla kibiców, dla miasta. To są niesamowicie miłe chwile, które zostaną ze mną do końca życia.
Wspomniałeś Wejherowo. Ja byłem wtedy na tamtym meczu i pamiętam twoją piękną bramkę. Co by się działo, gdyby ten gol padł dzisiaj w Ekstraklasie?
Myślę, że po awansie wszyscy, łącznie z trenerem Górakiem, byliśmy zaskoczeni tą różnicą medialną, która jest w Ekstraklasie. Cała otoczka wokół ligi przez lata bardzo się rozwinęła i zwiększyła. Dziś, gdybym ja czy ktokolwiek inny strzelił taką bramkę, jak wtedy na Gryfie, to by Wam to wyskakiwało co chwila na dziesiątkach profili przez kolejne pół roku, a wtedy mało kto w ogóle widział tamten mecz.
Nawiązałeś do pustek na Blaszoku, to zapytam o drugi koniec tego kija – ile dziś wam dają trybuny na Arenie Katowice?
Ogromnie dużo. Atmosfera na Nowej Bukowej jest naprawdę niesamowita i czuć, że te trybuny żyją. Samo to że ludzie na Prostej cały mecz stoją, każdy wślizg, przepychanka, dobre podanie czy akcja kończy się wrzawą – to serio niesie.
Bartek Nowak zdradził nam, że wybór stron tak żeby w drugiej połowie atakować “na Blaszok” nie jest przypadkiem.
Jasne, że nie. Właśnie o to mi chodzi – zawodnicy czują te reakcje z trybun i bardzo dużo nam to pomaga. Dziś w piłce końcówki meczów są bardzo ważne, dlatego podkręcanie tej wrzawy atakowaniem na bramkę pod Blaszokiem, jest dla nas bardzo ważne.
Rola trenera Rafała Góraka w zbudowaniu klimatu w drużynie, ale i na trybunach jest chyba bardzo duża? Kibice doceniają, jak w swoich przemowach nawiązuje do miasta, historii klubu czy tradycji górniczych.
Przemowy trenera Góraka to jedna z jego najmocniejszych stron. Bardzo mam wrytą w pamięć scenę, kiedy poprowadził odprawę przed wyjazdowym meczem z Podbeskidziem. To był mecz w okolicach Barbórki i trener mocno nawiązał do górnictwa, kultu ciężkiej pracy czy właśnie historii. Pamiętam, że wszystkich nas to wtedy mega nakręciło. Trener Górak też tak potrafił dobierać ludzi do kadry i sztabu, że oni wczuwali się w ten klimat, rozumieli to. Tak, jak wspomniałem wcześniej – każdy kto do nas przychodzi musi poznać klimat klubu, regionu i miasta. Wiadomo, że czas biegnie i za kilka lat nikogo nie będzie obchodziło, że Adrian Błąd strzelił bramkę Gryfowi w drugiej lidze, ale chodzi o to, żeby nie zaprzepaścić tego, co tutaj zbudowaliśmy.
Kręcimy się podczas tej rozmowy wokół Wejherowa, ale tamtem mecz z Gryfem był też pierwszym meczem po powrocie trenera Góraka do GieKSy. Czy tamten Rafał Górak poradziłby sobie w Ekstraklasie? Jak się rozwinął przez te lata?
Jak trener Górak wrócił do GieKSy, to w sztabie był on, trener Okoń i Dawid Szwarga. Nikogo więcej. Wszystko musieli robić sami. Dziś nasz sztab jest rozbudowany, odpowiada standardom ekstraklasowym, mają wszystkie narzędzia. Myślę że trener Górak rozwijał się z każdym sezonem i po prostu wypracował miejsce, w którym jest teraz. Różnica między nim dzisiaj a nim z meczu z Gryfem Wejherowo w II lidze jest większa niż między niebem a ziemią.
Ciężko nie odnieść wrażenia, że rozwinął się nie tylko jako trener, ale też jako lider, szef.
Zdecydowanie. Dziś trener nie tylko musi ogarniać wszystkie niuanse taktyczne, ludzkie, organizacyjne, ale dodatkowo jeszcze umieć nimi zarządzać. Zachowując proporcje, to dzisiaj trener Górak jest w klubie trochę jak taki angielski boss w dużych klubach – nadzoruje swój sztab oraz pracowników klubu. I jak widać – wychodzi mu to.
Kiedyś powiedziałeś, że sporo czerpiecie z Rakowa Częstochowa i Borussii Dortmund. Czy biorąc pod uwagę, jak ewoluował ten sztab i sam trener Górak jest to aktualne?
Obecnie od Rakowa nie (śmiech), a tak serio to wtedy chcieliśmy od Rakowa kopiować model gry, a od Borussii stałe fragmenty, które pod koniec pierwszej ligi dużo nam dały. Dzisiaj sztab jest tak rozwinięty i ma takie narzędzia, że wypracowują swoje własne koncepcje. Dziś nie da się już chyba czerpać od jednego zespołu. Decyduje tyle niuansów, że musisz być kreatywny i tworzyć samemu, a jeśli czerpać to ze wszystkich po trochu.
Czyli jest możliwe, że będziemy zaczynać mecz wykopem pod pole karne przeciwnika?
Dla mnie, z perspektywy zawodnika, to jest mega dobre rozegranie.
Żartujesz.
Nie, serio. Już tłumaczę – ostatnie cztery mecze: tracimy bramkę, a później nasza piłka ze środka ląduje u bramkarza, bo i tak kopiemy długą, przez to że rywal idzie nakręcony. Więc trzeba ich spróbować wybić, dać im się pomylić i spróbować przenieść grę.
Ile dla sztabu, zarówno w drugiej lidze i obecnie, znaczył trener Dawid Szwarga? Jak go oceniasz i to zamieszanie medialne, które towarzyszyło zarówno jego dołączeniu do GieKSy, jak i przenosinom do Rakowa?
Byłem ogromnym orędownikiem tego, żeby do nas znowu dołączył, bo to jest ogromny fachowiec i wiedziałem, że da nam sporo jakości i wzmocni sztab. Trener Dawid ma duży wpływ na rozwój indywidualny zawodników – po dołączeniu do nas prowadził na przykład dodatkowe treningi przed głównymi zajęciami na przykład tylko dla zawodników z pozycji 8 lub 10. Myślę, że w naszej szatni nie znajdziesz nikogo, kto by się źle o nim wypowiadał. To jak dzisiaj wygląda na przykład Kacper Łukasiak to też duża zasługa trenera Szwargi.
Czy gdyby Adrian Błąd poznał 15 lat temu kogoś takiego jak Dawid Szwarga, to dziś byłby w innym miejscu?
Myślę że tak, bo widziałem na przykład jego kontakt z Szymonem Bartlewiczem. Gdyby ktoś mnie, jako młodego zawodnika, tak nakierował 15 lat temu, to myślę że moja kariera wyglądałby inaczej.
Co Adrian Błąd z roku 2026 powiedziałby temu z 2011?
Miałem taki moment, gdy byłem w Zawiszy, miałem dobre liczby, byłem w formie. Przegraliśmy wtedy awans z Piastem Gliwice, którego trener – Marcin Brosz – zadzwonił do mnie po sezonie, mówiąc, że widziałby mnie w ekstraklasowym Piaście. Wtedy, jako młody zawodnik, dałem się przekonać Radkowi Osuchowi i zostałem w Zawiszy, a Piast zrobił puchary. To jedyny moment kariery, którego żałuję i jestem ciekawy, jak wtedy potoczyłyby się moje losy, gdybym przeniósł się do Gliwic. Oprócz tego nie żałuję niczego i raczej nic bym nie zmienił.
Trener Henryk Górnik podkreślał, że serce GieKSy biło też w Hotelu Katowice, gdzie w restuaracji spotykali się sportowcy wszystkich sekcji GKS Katowice. Jak to wygląda dzisiaj?
Trener Górak żyje całym klubem – bywa na meczach piłkarek czy hokeja. Kilku piłkarzy regularnie bywa na maczach siatkówki. Wiem, że hokeiści odwiedzają Arenę Katowice. Teraz często mijamy się z siatkarzami na nowym stadionie, a rzadziej z dziewczynami, które zostały na starej Bukowej. Na pewno jest duża serdeczność i wzajemne trzymanie kciuków za wyniki.
Na koniec – chciałbyś coś przekazać kibicom?
Trzymajcie za nas kciuki i bądźcie z nami tak jak do tej pory. Czujemy Wasze wsparcie i potrzebujemy go w gorszych chwilach. I kupujcie bilety na Lecha – liczmy na komplet dla Jasia Furtoka!
Rozmawiali: Błażej i Marcin.
Zapraszamy Was do kolejnej, aż 1,5-godzinnej rozmowy Wierzby z jednym z naszych hokeistów. Korzystając z przerwy na zgrupowanie kadry spotkał się on z Mateuszem Michalskim – pracowitym napastnikiem, dla którego jest to już 7 sezon w naszych barwach.
Dajcie znać, jak Wam się podobał odcinek. Prosimy także o pomoc w wypromowaniu podcastu poprzez lajki, udostępnienia, oceny w aplikacjach itd. Nie obrazimy się także na dyskusję w komentarzach. Z góry dzięki!
Możesz nas wesprzeć finansowo (odsłuchanie kosztuje 5 zeta, a komentowanie 19,64 ;)):
Konto:
Santander
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533
SK 1964
ul. Bukowa 1a, 40-108 Katowice
Tytułem: Podcast hokej
PAY PAL:
E-mail: [email protected]
Tytułem: Podcast hokej
Jesteśmy dostępni także na Spotify:.

Najnowsze komentarze