Piłka nożna Wywiady
Okiem rywala: może być jeszcze lepiej
Przed nami pierwszy akt rywalizacji GieKSy z Jagiellonią, a kolejny już za niespełna dwa tygodnie w Pucharze Polski. Nasz niedzielny rywal swoją uwagę dzieli pomiędzy rozgrywki krajowe i międzynarodowe, całkiem nieźle spisując się zarówno w Ekstraklasie, jak i w Lidze Konferencji. O nastrojach w Białymstoku, letnich transferach i oczekiwaniach przed ligowym starciem z GieKSą rozmawialiśmy z red. Jakubem Sewerynem, byłym pracownikiem biura prasowego Jagi oraz m.in. takich redakcji jak Sport.pl i Ekstraklasa.net.
Niedawno po raz kolejny obejrzałem film „Kilerów dwóch” i przed naszą rozmową nasunęło mi się pewne skojarzenie. Kiedy Kiler przyjeżdża na tenisa do Prezydenta, natychmiast zostaje otoczony wianuszkiem dziennikarzy. Z pewnym zażenowaniem prosi, aby jednak zapytać o coś gospodarza, na co jeden z dziennikarzy rzuca niedbale: to co tam u Pana w państwie Panie Prezydencie? W naszej futbolowej rzeczywistości takimi „kilerami” na celowniku mediów są targana kolejnymi kryzysami Legia, Lech po „aferze gibraltarskiej”, co rusz zmieniający trenerów Widzew czy całkiem świeże zamieszanie w Częstochowie z transferem Marka Papszuna do Warszawy. Tymczasem Jagiellonia, nieco z boku, po cichu robi swoje. Zapytam więc analogicznie: to co tam u was w klubie?
My też mieliśmy swoją małą aferę ze zwolnieniem Rafała Grzyba – legendy Jagiellonii, a ostatnio asystenta trenera Siemieńca. Wiele było spekulacji, ale temat zniknął i niewiele osób do tego wraca, szczególnie po ostatnim zwycięstwie z Pogonią.
Niezależnie od tego Jagiellonia nie zbacza z obranego kursu i na stałe zadomowiła się w czołówce ligi. Nie udało się wprawdzie obronić mistrzowskiego tytułu, ale czy pozycja za plecami Lecha i Rakowa była dla was rozczarowaniem?
Absolutnie nie. W Białymstoku twardo stąpamy po ziemi i wiedzieliśmy, że po sukcesach może przyjść trudniejszy moment. Wiosną toczyliśmy zacięte boje pucharowe m.in. z Brugią czy Betisem, które w końcówce sezonu odbiły się na postawie zespołu. Do ostatniej kolejki trzeba było walczyć o miejsce na ligowym podium – ten cel udało się osiągnąć, dlatego nie mamy prawa narzekać na końcowe rozstrzygnięcia. Zobaczymy, jak będzie wyglądała rywalizacja w obecnych rozgrywkach, bo już nie tylko Jagiellonia i Legia, ale też Lech i Raków grają w Lidze Konferencji. Nikomu nie będzie łatwo w Ekstraklasie, co zresztą już widać po wynikach. Cztery zespoły mają te same warunki, ponadto być może do rywalizacji włączą się kolejne kluby, ale do rozstrzygnięć jeszcze daleka droga.
Spośród wymienionych drużyn Jagiellonia najskuteczniej łączy grę w lidze i Europie, i to drugi sezon z rzędu. To doświadczenie może być przewagą, która ostatecznie przechyli ekstraklasową szalę na waszą korzyść?
Nasz sztab dobrze sobie radzi w tej rzeczywistości i wyciąga właściwe wnioski, gdy nie wszystko idzie po ich myśli. Zdobyli już cenne doświadczenie i nawet w obliczu wielu zmian personalnych w drużynie udaje się utrzymywać wysoki poziom i przede wszystkim punktować. Zarówno poziom rotacji zawodnikami wyjściowej jedenastki, jak i cała logistyka związana z grą w Europie, właściwa regeneracja i niezbędne udogodnienia są odpowiednio poukładane, dlatego w końcówkce rundy jesteśmy w bardzo dobrej sytuacji, a może być jeszcze lepiej.
Inauguracja ligowych rozgrywek mogła jednak zaburzyć pracę tej dobrze wyregulowanej maszyny. Zadrżały serca po łomocie od beniaminka z Niecieczy?
Na pewno wkradła się jakaś niepewność, bo po takim meczu to oczywiste. Wiadomo jak reagują kibice, gdy na własnym stadionie tracisz cztery gole, a mogło być ich nawet więcej. Z drugiej strony można było zakładać, że mecz z Bruk-Betem będzie jeszcze elementem okresu przygotowawczego, który rozpoczęliśmy później niż reszta ligi. Ponadto kadra nie była jeszcze kompletna, a dopasowanie nowych zawodników do systemu gry Jagiellonii wymagało czasu. W drugiej kolejce pokonaliśmy Widzew i choć zwycięstwo nie przyszło łatwo, a do samej gry można było mieć wiele uwag, to decydujący gol Pululu w ostatniej minucie był impulsem mentalnym i drużyna zaczęła się rozkręcać. W pewnym momencie byliśmy nawet liderem Ekstraklasy, a dobrą formę potwierdziliśmy w kwalifikacjach Ligi Konferencji. Dlatego dziś mecz z Termalicą można traktować jako małe zawahanie formy.
Czy ostatnie kolejki można traktować podobnie? Przeciwnicy byli bardziej renomowani, ale mimo wszystko porażki z Górnikiem i Rakowem, a nawet zwycięstwo z Pogonią, na które długo się nie zanosiło, mogą o czymś świadczyć?
Mecz z Rakowem nie świadczy o żadnym kryzysie, podobnie zresztą jak porażka w Zabrzu, gdzie graliśmy tuż po ciężkim meczu w Strasburgu. Pojedynek na stadionie lidera, napędzonego dobrymi wynikami, a także kontrowersyjne decyzje sędziów – można w ten sposób próbować logicznie uzasadnić ten wynik. Z kolei Raków jest klasową drużyną i udowodnił to w Białymstoku, wypracowując sobie dwubramkową przewagę, która mogła być jeszcze większa. Mimo to Jagiellonia zdobyła gola i do ostatniej minuty walczyła o wyrównanie – tym razem się nie udało, ale taką sytuację jestem w stanie zaakceptować. W Szczecinie natomiast rzeczywiście wyglądaliśmy nieciekawie, bo Pogoń nas zdominowała. Graliśmy wtedy co trzy dni i pomiędzy czwartkowym meczem w Skopje a niedzielnym w Szczecinie nie było nawet 72 godzin na powrót i regenerację. Pogoń to wykorzystała, ale to Jaga siłą woli była w stanie przechylić szalę na swoją korzyść. Sztab na pewno wziął pod lupę postawę zespołu w tych spotkaniach, ale wszyscy zdajemy sobie sprawę, że nie jesteśmy jeszcze drużyną, która wróci z Europy i z marszu na tak trudnym terenie jak Szczecin sięgnie po pewne zwycięstwo. Ekstraklasa jest coraz silniejsza, natomiast siłą Jagiellonii jest umiejętność wygrywania meczów, w których nie wszystko układa się po naszej myśli.
W letnim okienku transferowym Jaga została mocno przebudowana. O sile kadry świadczą dziś pozyskani zawodnicy, czy raczej ci, których udało sie w Białymstoku zatrzymać?
Trudno powiedzieć, bo mimo wszystko kilka ważnych ogniw odeszło. Zostali Taras Romanczuk i Jesús Imaz, ale oni już się raczej nigdzie nie wybierają. Został też Sławek Abramowicz, choć ma już godnego następcę między słupkami w postaci Miłosza Piekutowskiego. Z kolei Afimico Pululu nie zawsze jest w topowej formie, ale z dobrej strony pokazują się pozyskani latem Dimítris Rállis i Youssuf Sylla, którzy łącznie mają już na koncie sześć goli. Ważne, że liderzy zostali, ale moim zdaniem ważniejszy jest sposób, w jaki Jagiellonia uzupełniła braki kadrowe i wzmocniła zespół. Dużo pewności w linii obrony dał Andy Pelmard, ponadto sporo obiecuję sobie po Kamilu Jóźwiaku, który jeszcze nie jest w formie, z której pamiętamy go z Lecha czy reprezentacji Polski, ale wnosi coraz więcej do ofensywy. Z kolei w Szczecinie popisał się kluczową interwencją, która uchroniła nas od straty bramki. We wrześniu do zespołu dołączył Sergio Lozano, który jako zawodnik środka pola ma już na swoim koncie sześć goli, w tym wyrównujący z FK Škendija, zdobyty w 90. minucie. Warto również wspomnieć transfery obrońców – Bernardo Vitala i Bartka Wdowika, który dziś jest pewniakiem na swojej pozycji. Alejandro Pozo regularnie grał w La Liga i La Liga 2 i wygrywał Ligę Europy z Sevillą, a w Jagiellonii zaliczył już kilka goli i asyst. Jest też Dawid Drachal, którego bardzo dobrze znacie.
Wydaje mi się, że nie zdążyliśmy go poznać wystarczająco dobrze, zanim zamienił Katowice na Białystok. Jakie wrażenie zrobił na was do tej pory?
W GieKSie Dawid miał problem z regularną grą na swojej naturalnej pozycji, bo duet Kowalczyk-Repka był nie do ruszenia. Z tego powodu był rzucany po innych pozycjach, natomiast w Białymstoku dobrze radzi sobie na „ósemce” i jestem zaskoczony, że aż tak szybko odnalazł się w tej roli. W meczu z FK Novi Pazar wszedł z ławki i rozruszał nasze działania w ofensywie. W kolejnym meczu z Widzewem strzelił gola już w 3. minucie i szybko stał się ważną postacią w kadrze Jagiellonii. Już dał się poznać z bardzo dobrej strony, a spodziewam się, że może dać drużynie jeszcze więcej. Nie tylko w klubie, ale i w reprezentacji U-21, gdzie miał swój udział w ostatnich zwycięstwach z Włochami i Macedonią Północną.
W kontekście reprezentacji młodzieżowej nie sposób nie wspomnieć o innym talencie z Białegostoku, który przyciąga uwagę zarówno mediów, jak i zachodnich agentów. Niespełna 18-letni Oskar Pietuszewski był nawet awizowany jako kandydat do gry w kadrze Jana Urbana. Twoim zdaniem selekcjoner powinien już dziś znaleźć miejsce w reprezentacji dla tego zawodnika?
Nie będę podważał kadrowych decyzji selekcjonera, który na ten moment osiąga maksimum pod względem wyników, a przy odrobinie szczęścia mógł nawet wygrać z Holandią w Warszawie. Trener Siemieniec zwrócił z kolei uwagę, że zarówno decyzja o niepowołaniu, jak i o powołaniu Oskara do kadry A mogłaby się obronić, bo ten zawodnik ma ogromny potencjał. Musi jedynie ustabilizować swoją formę na wysokim poziomie, bo dobre mecze przeplata słabszymi. Tak było w Skopje, gdzie w meczu z FK Škendija nie pokazał nic. Z kolei trzy dni później popisał się kluczową akcją w Szczecinie, zdobywając zwycięskiego gola. Dlatego nie wykluczam, że w przyszłości może być gwiazdą Reprezentacji.
Łatwiej mu będzie zostać gwiazdą Jagiellonii? Można już dziś opierać na nim grę zespołu?
Dzieje się to niejako naturalnie, bo Oskar jest typem zawodnika, który lubi mieć piłkę, nie boi się dryblować i napędza ataki zespołu. To wszystko sprawia, że ofensywa Jagiellonii coraz bardziej zależy od niego i nikt nie musi dodatkowo napędzać tego procesu. Pietuszewski rozwija się jako naturalny lider tej drużyny, który nie będzie miał problemu z udźwignięciem tej roli w przyszłości, kiedy jego forma się ustabilizuje.
Wspomniana akcja bramkowa ze Szczecina powinna była zakończyć się trafieniem Imaza, jednak ten trafił w poprzeczkę i Pietuszewski musiał dobijać. Mimo to Jesús Imaz to chyba dziś największa gwiazda i niekwestionowany lider. Można sobie wyobrazić Jagiellonię bez niego?
Na pewno jest to trudne, aczkolwiek będziemy musieli, bo już za tydzień zagramy kluczowy mecz LKE z Kuopion Palloseura, a Imaz będzie pauzował za czerwoną kartkę. Jestem przekonany, że sztab znajdzie sposób na jego zastąpienie – ja widzę na dziesiątce Sergio Lozano. Jesús nie zawsze błyszczy przez cały mecz, ale w każdej chwili może dać konkret, który zadecyduje o wyniku. Najlepiej świadczą o tym liczby, bo nazbierał już 12 bramek i całkiem sporo asyst. W ostatnich meczach szło mu troszkę gorzej, ale jeśli w niedzielę wyjdzie od pierwszej minuty – a wszystko na to wskazuje – to będzie poważnym zagrożeniem dla waszej defensywy. Jeśli raz spuścicie go z oka, to bramkarz będzie musiał wyjmować piłkę z siatki.
W zeszłym sezonie podzieliliśmy się punktami, bo w obu meczach solidarnie wygrywali gospodarze. Jak wspominasz te pojedynki?
Nie byłem na meczu w Katowicach, ale podejrzewam, że zwycięstwo z Mistrzem Polski było dla was świętem. Jagiellonia umierała wtedy na boisku, bo kilka dni wcześniej grała z Ajaxem, a w Katowicach było wtedy bardzo gorąco. Mimo że można było przełożyć ten mecz, sztab ostatecznie się na to nie zdecydował, czego później żałowano. O wyniku zadecydowały indywidualne błędy i trochę szczęścia przy strzale Galana, gdy piłka odbiła się od Kowalczyka i znalazła drogę do bramki. Jednak nie można powiedzieć, że zwycięstwo GieKSy nie było zasłużone. Być może taki mecz był nam potrzebny, bo następne pojedynki wyglądały już znacznie lepiej. Z kolei w rewanżu pierwsza połowa przebiegała pod dyktando Jagiellonii, a bramkę po stałym fragmencie gry zdobył Romanczuk. W drugiej połowie GKS coraz bardziej dochodził do głosu i mógł się pokusić o wyrównanie. Pokazaliście, że jesteście niewygodnym przeciwnikiem dla Jagiellonii i jestem ciekawy, jak będzie wyglądał nasz niedzielny mecz.
Wiele dobrego nasłuchaliśmy się o postawie GieKSy w poprzednim sezonie, natomiast obecnie wielu wskazuje nas jako kandydata do spadku. Jak ty oceniasz poziom trudności niedzielnego pojedynku dla Jagi?
Jagiellonia nie jest na tyle mocna, by lekceważyć kogokolwiek w Ekstraklasie, dlatego do meczu z GKS-em na pewno podejdzie poważnie. W Białymstoku nauczono się tej uwagi i koncentracji i jestem spokojny o odpowiednie nastawienie. Z kolei GKS przespał moim zdaniem początek okienka transferowego – mam wrażenie, że podobnie jak w Motorze, było u was za dużo zadowolenia dobrymi wynikami w poprzednim sezonie. Każdy zespół musi się jednak rozwijać, bo liga idzie do góry. Ostatnio widać, że GieKSa odżyła i wyglądała naprawdę dobrze. Zaskoczyła mnie jednak porażka, a przede wszystkim przebieg meczu z Piastem. Zastanawiam się, jak GKS zareaguje na taką wpadkę. Jedziecie na trudny teren, skąd tylko Raków i ten pamiętny Bruk-Bet wywiózł punkty. Nie jest łatwo tutaj grać i przekonały się o tym choćby Cracovia, Arka i Korona, które wyjechały z Białegostoku z bagażem goli. Nie wiem, co wydarzy się w niedzielę, bo o ile postawa Jagiellonii jest dość przewidywalna, to forma GKS-u jest dla mnie niewiadomą. Ponadto GieKSa lepiej gra u siebie, a wyjazdy do zespołów z czołówki nie wychodzą wam najlepiej.
Mimo wszystko proszę cię o wytypowanie wyniku niedzielnego starcia.
2:1 dla Jagiellonii po trudnym, wybieganym meczu.
Piłka nożna Wywiady
Adrian Błąd: Staliśmy się solidnym klubem Ekstraklasy
O zawale serca, sytuacji rodzinnej, meczach z Gryfem Wejherowo, obecnej szatni GieKSy i domniemanym kryzysie – o tym i o wielu innych rzeczach porozmawialiśmy z Adrianem Błądem. Przed Wami spora (prawie 17 000 znaków!) dawka czytania, ale jeśli przebrniecie przez całość, z pewnością dowiecie się wielu nowych rzeczy. Zapraszamy!
GieKSa.pl: Ciężko nie zacząć inaczej niż od staropolskiego pytania: jak tam zdrowie?
Adrian Błąd: Dobrze, dziękuję. Odpukać już jest wszystko dobrze. Przez okres urlopowy faktycznie dużo się u mnie działo, bo po 20 latach grania w piłkę wyszło w badaniach, że mam tętnicę mostkową. Obecnie jestem pod stałą opieką profesora Milewskiego, który jest kardiologiem sportowym.
Zawał serca u profesjonalnego piłkarza to nie jest codzienność. W sieci krążyła informacja, że spotkało cię to tuż po meczu z Pogonią.
Widziałem, ale to nie do końca jest prawda. Może ta adrenalina i wszystko co się działo w końcówce sezonu i stricte w meczu z Pogonią miały na to wpływ, ale sam zawał przydarzył mi się po powrocie z urlopu, tydzień przed powrotem do treningów. Wniosłem walizki do góry i schodząc ponownie do auta spięło mnie w plecach tak że upadłem na klatce nie mogąc się ruszać. Na szczęście szybko przyjechało pogotowie, pomógł mi też Wojtek Herman.
W kulisach z tamtego meczu z Pogonią jest świetny fragment, w którym skaczesz na kolegów i krzyczysz: “Jeździliśmy po Wejherowach, a teraz pojeździmy po Europie!”. To musiał być dla ciebie duży cios, że tuż przed pucharami przyplątały się aż takie problemy ze zdrowiem.
To był dla mnie mega duży cios i bardzo to we mnie siedziało. Tyle lat czekania, a teraz miało mnie to ominąć? Bardzo to bolało. Trener Górak świetnie się zachował, bo zostałem dokooptowany do kadry która poleciała na Węgry, mimo że nie mogłem zagrać, więc przynajmniej mogłem przeżyć to wszystko z poziomu ławki rezerwowych i obecności w szatni.
Jak już tak rozmawiamy o zdrowiu, to jak dzisiaj miewa się twoja córka?
Po prostu żyjemy i działamy z dnia na dzień. Nie ma u niej znaczącej poprawy i perspektyw na to, że będzie chodzić czy mówić, ale musimy każdego dnia działać, by nie było gorzej. Dziś Hania uczęszcza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjnego na Giszowcu, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Oprócz tego prowadzimy codzienne rehabilitacje, a w tym wszystkim ogromną rolę odgrywa moja żona, która opiekuje się córką każdego dnia.
Pamiętamy wszyscy akcję praktycznie całego środowiska piłkarskiego, które kilka lat temu rzuciło się do pomocy, zbierania funduszy i organizowało akcje koszulkowe.
Akcja z koszulkami wyszła wtedy bardzo spontanicznie. Moja siostra wymyśliła, że skoro tyle ich mamy, to można zrobić z nich użytek i zebrać jakieś dodatkowe środki na Hanię.
Jesteś w piłce tyle lat, a mimo wszystko zaskoczył cię rozmiar tej akcji i skali pomocy?
Byłem w szoku, że ta akcja nabrała takich rozmiarów i trochę nie ogarniałem tej skali. Bo pomocy ze środowiska GieKSy czy Zagłębia Lubin oczywiście mogłem się trochę spodziewać, ale kiedy później dołączyły Zawisza, Arka, Raków i wiele innych klubów, to było dla mnie ogromnie wzruszające. Całe środowisko piłkarskie i kibicowskie ruszyło nam z pomocą, dlatego skoro mam okazję – to raz jeszcze Wam wszystkim dziękuję.
Powiedziałeś przed chwilą, że z córką jeździcie na zajęcia do ośrodka na Giszowcu. Czy po karierze planujecie zostać w Katowicach?
Tak. To już dzisiaj wiemy na pewno, bo wszystkie nasze sprawy rodzinne, cała logistyka związana z Hanią jest już mocno zakorzeniona w Katowicach. Wszystko, czego potrzebujemy, mamy tutaj lub w innych śląskich miastach pod ręką, a w Lubinie byłoby o to ciężko.
To rodzinnie. A zawodowo? Koniec kontraktu niestety nieuchronnie się zbliża.
Czeka mnie rozmowa z trenerem i z dyrektorem sportowym.
Adrian Błąd w czerwcu 2027 zawiesi korki na kołku?
Mam świadomość, że piłka mocno poszła do przodu, widzę jak zmienia się intensywność grania w Ekstraklasie. Do tego mam świadomość swojego wieku, sytuacji zdrowotnej i będąc szczerym ze sobą widzę, że w pewnych aspektach ten pociąg po prostu odjechał. Mamy w szatni bardzo jakościowych i młodych piłkarzy. A czy w czerwcu będzie koniec kariery? Na dzisiaj mam różne pomysły, ale żadna decyzja nie zapadła. Jak tylko coś będzie postanowione w 100%, to myślę, że kibice GieKSy pierwsi się o tym dowiedzą.
Trzy lata temu w wywiadzie dla Weszło powiedziałeś, że mega się cieszysz na Ekstraklasę. Jak patrzysz na to po tych trzech latach?
Przychodząc do GieKSy miałem w Ekstraklasie rozegrane 77 spotkań. Moim marzeniem było, żeby wywalczyć z GieKSą awans i dobić do setki. Dziś mam tych meczów 130 i jakie by one nie były – lepsze czy gorsze, z większą liczbą minut czy z mniejszą – to jestem po prostu szczęśliwy. Właśnie dlatego powiedziałem wtedy, że się mega cieszę – bo sami to wywalczyliśmy, bo w końcu zrobiliśmy to z GieKSą.
Siedzi ci w głowie brak gola na Arenie Katowice?
Haha. Faktycznie nie mam jeszcze bramki na Nowej Bukowej i jest to taki kamyczek w bucie, który mnie uwiera. Trochę lat w klubie jestem i dla mnie to by była piękna puenta tej mojej obecności w GieKSie.
Po ostatnich meczach zwolniło się chyba miejsce do wykonywania karnych.
Nie przesadzajmy. Sami pamiętacie taką serię, gdzie chyba 7 czy 8 karnych z rzędu nie strzeliliśmy. Ja też wtedy byłem w to zamieszany, więc myślę że przy obecnej kadrze to dalej jestem gdzieś na końcu listy do strzelania jedenastki (śmiech).
Zakładając, że szybko zapewnimy sobie utrzymanie, to czy myślisz, że trener Górak dałby ci więcej minut, żeby w końcu ta bramka na Nowej Bukowej wpadła?
Ja z trenerem Górakiem mam świetną relację, ale mam też świadomość, że dziś w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Im wyższe miejsce na koniec sezonu, tym większe pieniądze dla klubu, więc wiem, że szansę dostanę, jeśli będę dobrze wyglądał fizycznie i nie będę odstawał na tle chłopaków. Przyznam jednak szczerze, że przed zawałem często sobie o tym myślałem, że już mi stosunkowo niedużo brakuje do rozegrania 300 meczów w GieKSie…
Wracając jeszcze do twoich potencjalnych planów na życie po karierze piłkarza zapytam trochę przewrotnie: czy mówi ci coś nazwisko Podliński?
Haha, chyba wiem do czego zmierzacie. Oczywiście – Karol Podliński, napastnik, obecnie w ŁKS-ie Łódź. Pamiętam, że pierwszy raz moją uwagę na niego zwrócił Jakub Arak. Rozmawialiśmy wtedy o wymaganiach, które musiał spełniać w tamtym czasie napastnik przymierzany do Rakowa Częstochowa. Kuba znał te wymagania i mówił, że Podliński to zawodnik który je spełnia.
No właśnie, kilka lat temu w wywiadzie wspominałeś, że widzisz się jako skaut i wskazywałeś go jako wyróżniającego się napastnika. To dalej coś co cię ciekawi?
Powiem tak – od mojego pierwszego spotkania w GieKSie z trenerem Szwargą, jeszcze w II lidze, zacząłem patrzeć na piłkę zdecydowanie szerzej, bardziej analitycznie i faktycznie ta strona piłki mocno mnie zainteresowała. Tak jak powiedziałem wcześniej – na dziś skupiam się na tym, że jeszcze mam ważny kontrakt i decyzji co po sezonie – czy będę grał, trenował czy spróbuję zostać skautem – jeszcze nie podjąłem.
A rzucisz przynajmniej parę nazwisk, które moglibyśmy obserwować?
Nie ma szans, bo mi to za parę lat wyciągniecie i powiecie, że Błąd to się w ogóle nie zna (śmiech). A tak poważnie, to każdy kto interesuje się piłką, wie że kadry klubów Ekstraklasy, ale i I czy II ligi są już przeanalizowane od każdej możliwej strony. Widzę to u nas w sztabie – jeśli poproszę trenera, żeby w odpowiednim programie wpisał “Marcin Wasielewski”, to za minutę mam jego odpowiednik z większości lig i mogę sobie szukać po konkretnych parametrach. Dlatego rola skauta to jedno, ale technologia również w piłce poszła niesamowicie do przodu.
Odnosząc to do GieKSy, to dużym wyzwaniem jest dobranie zawodnika do kadry pod względem charakteru?
Trochę tak, ale też dużym wyzwaniem jest spokojne wprowadzenie nowych zawodników w nasz model gry.
Aklimatyzacja czasami faktycznie trochę trwa. Trener Górak mówił, że czasami mija pół roku zanim zawodnicy załapią jego filozofię.
Zgadza się, sami to widzicie, jakie były na początku opinie o Nowaku czy o Szkurinie w ich pierwszych sezonach, a dzisiaj nikt sobie nie wyobraża zespołu bez nich. U nas faktycznie jest dużo zadań taktycznych, których w innych klubach na swojej pozycji nie musiałeś wykonywać i czasami nauczenie tego zawodników faktycznie chwile zajmuje.
Jak przy Szkurinie jesteśmy – ile jest prawdy w tym, że w pewnym momencie Arek Jędrych musiał mu po męsku wyjaśnić, że musi więcej pokazywać zamiast narzekać?
Zero, słyszałem te głupoty. Ilia to jest bezkonfliktowy, świetny facet, do tego bardzo pracowity. Nikt mu nic nie musiał wyjaśniać. Sam w końcu załapał, że trener wymaga od niego nie tylko strzelania bramek i dzisiaj widzicie efekty.
W kadrze zespołu z pierwszej ligi zostałeś już tylko ty, Jędrych, Wasielewski i Szczuka. Czy to jest ten moment, że GieKSa już się zmieniła, czy taka całkowita zmiana oblicza tej szatni jeszcze przed nami?
Ta zmiana trwa. Z naszej czwórki jedynie Wasyl obecnie gra w pierwszej jedenastce. A jeśli popatrzymy ogólnie na wiek zawodników z kadry, to myślę że taka mini rewolucja może za sezon, może za dwa, ale na pewno jest przed GieKSą.
A ile dziś w szatni jest jeszcze tego ducha drużyny z pierwszej ligi? Nie ma już w zespole Kudły, Jaroszka, Rogali czy Repki, którzy chyba tworzyli klimat.
Sporo – Bartek Nowak, Lukas Klemenz, Alan Czerwiński czy Borja Galan bardzo szybko się wpasowali w tamtą naszą ekipę. Nie ma się też co czarować, że tym co mieliśmy wypracowane w I lidze zawojowalibyśmy Ekstraklasę. Zmiany musiały być, trzeba podnosić jakość i po prostu nie da się walczyć w Ekstraklasie jadąc jedynie na atmosferce z pierwszej ligi i sezonu z awansem.
Arek Woźniak dzwoni jeszcze czasem?
Pewnie, z Arkiem przyjaźnimy się cały czas i jesteśmy w stałym kontakcie.
W talii kart atutów GieKSy, jak dużą naszą siłą jest to, że mamy tak polską szatnię?
Myślę, że był to jeden z głównych powodów, dla których zrobiliśmy piąte miejsce.
Aż tak?
W naszej szatni 75% zawodników to Polacy i każdy zagraniczny zawodnik, który do nas dołącza musi wejść w ten zespół i się z nim zżyć. A wiem, że nie w każdym zespole tak to wygląda, i jeśli zawodników zagranicznych jest więcej, to ciężko o jakąś wybitną jedność. W niektórych drużynach przypomina to odbijanie karty o 16:00 w zakładzie pracy, a u nas jednak bardzo długo jest rodzinna, przyjacielska atmosfera. Wszyscy w szatni staramy się to utrzymywać, bo zawsze było tak, że jeśli pojawiał się problem czy kryzys, to trzymaliśmy się razem.
Czy dziś GieKSa jest w kryzysie?
Nie, zdecydowanie za szybko by stawiać takie tezy. Sami doskonale pamiętacie moment, kiedy w pierwszej lidze nie wygraliśmy 10 spotkań z rzędu. To był kryzys. Dziś zdecydowanie nie.
To chyba wasza wina, bo mocno rozbudziliście nadzieje wśród kibiców.
Nasza baza kibiców po awansie bardzo się zwiększyła i wydaje mi się, że dziś narzekają ci, którzy nie do końca pamiętają gorsze czasy w GieKSie. Jest sporo kibiców, którzy na nowo zakochali się w GieKSie i na dzień dobry dostali świetne mecze na nowym stadionie i europejskie puchary. Ci, którzy byli w tym przysłowiowym Wejherowie, doceniają to, co mamy, ale to nie znaczy, że ambicje nagle zmalały i osiedliśmy na laurach. Patrzmy jednak na to realnie – staliśmy się solidnym ekstraklasowym klubem, weszliśmy na dużo wyższy pułap i teraz po prostu musimy cierpliwie stawiać kolejne kroki.
Można zaobserwować taki paradoks, że ci, którzy w trudnych czasach chcieli dymisji trenera Góraka i mieli pretensje do zespołu, dziś tonują nastroje płynące na przykład z Prostej.
Powiem Wam tak – mam taką przypadłość, że dosyć często odpalam sobie na youtubie 5-6 skrótów z ostatnich meczów w pierwszej lidze, uwielbiam do tego wracać. I zwróćcie uwagę, że jak obejrzymy skrót wygranego 8:0 meczu ze Stalą Rzeszów, to ludzi na Blaszoku możemy sobie policzyć co do jednego, bo takie wtedy były pustki. Dzisiaj jesteśmy w innym miejscu, dużo dalej i czasami warto się na chwilę zatrzymać i to docenić.
Sentymentalnie się zrobiło. Ciekawi mnie, czy jak wracasz do tych skrótów na YouTube, to któryś ma jakieś specjalne miejsce w twoim sercu?
Tychy. Uwielbiam ten fragment, jak pada bramka i po bramce leci “GKS Klubem mym”. Ciary za każdym razem. Ale jak tak wspominamy, to jeszcze powiem, że jak po naszym meczu z Wisłą oglądałem Lechia – Arka z córką na rękach, to koszulkę miałem całą mokrą z nerwów, a jak sędzia Kwiatkowski nie dał tego karnego, to tak się wydarłem z radości, że żona myślała, że coś mi się stało.
Po tamtym meczu wasza grupa na Whatsappie zapłonęła?
Totalnie nie. Był ogromny spokój i serio nastawialiśmy się na baraże. Wiedzieliśmy, że najgorsze co się może stać, to się podpalić i w razie niepowodzenia zdołować przed barażami.
Co czułeś, kiedy po meczu w Gdyni zobaczyłeś, że jeden z kibiców wytatuował sobie koszulkę z twoim numerem, nazwiskiem i datą tego meczu?
To robiło ogromne wrażenie. W ogóle oglądając filmiki z Mariackiej, widząc reakcje w sektorze gości w Gdyni, na fecie czy po wiadomościach, które dostawałem, wiedziałem, ile to ważyło dla kibiców, dla miasta. To są niesamowicie miłe chwile, które zostaną ze mną do końca życia.
Wspomniałeś Wejherowo. Ja byłem wtedy na tamtym meczu i pamiętam twoją piękną bramkę. Co by się działo, gdyby ten gol padł dzisiaj w Ekstraklasie?
Myślę, że po awansie wszyscy, łącznie z trenerem Górakiem, byliśmy zaskoczeni tą różnicą medialną, która jest w Ekstraklasie. Cała otoczka wokół ligi przez lata bardzo się rozwinęła i zwiększyła. Dziś, gdybym ja czy ktokolwiek inny strzelił taką bramkę, jak wtedy na Gryfie, to by Wam to wyskakiwało co chwila na dziesiątkach profili przez kolejne pół roku, a wtedy mało kto w ogóle widział tamten mecz.
Nawiązałeś do pustek na Blaszoku, to zapytam o drugi koniec tego kija – ile dziś wam dają trybuny na Arenie Katowice?
Ogromnie dużo. Atmosfera na Nowej Bukowej jest naprawdę niesamowita i czuć, że te trybuny żyją. Samo to że ludzie na Prostej cały mecz stoją, każdy wślizg, przepychanka, dobre podanie czy akcja kończy się wrzawą – to serio niesie.
Bartek Nowak zdradził nam, że wybór stron tak żeby w drugiej połowie atakować “na Blaszok” nie jest przypadkiem.
Jasne, że nie. Właśnie o to mi chodzi – zawodnicy czują te reakcje z trybun i bardzo dużo nam to pomaga. Dziś w piłce końcówki meczów są bardzo ważne, dlatego podkręcanie tej wrzawy atakowaniem na bramkę pod Blaszokiem, jest dla nas bardzo ważne.
Rola trenera Rafała Góraka w zbudowaniu klimatu w drużynie, ale i na trybunach jest chyba bardzo duża? Kibice doceniają, jak w swoich przemowach nawiązuje do miasta, historii klubu czy tradycji górniczych.
Przemowy trenera Góraka to jedna z jego najmocniejszych stron. Bardzo mam wrytą w pamięć scenę, kiedy poprowadził odprawę przed wyjazdowym meczem z Podbeskidziem. To był mecz w okolicach Barbórki i trener mocno nawiązał do górnictwa, kultu ciężkiej pracy czy właśnie historii. Pamiętam, że wszystkich nas to wtedy mega nakręciło. Trener Górak też tak potrafił dobierać ludzi do kadry i sztabu, że oni wczuwali się w ten klimat, rozumieli to. Tak, jak wspomniałem wcześniej – każdy kto do nas przychodzi musi poznać klimat klubu, regionu i miasta. Wiadomo, że czas biegnie i za kilka lat nikogo nie będzie obchodziło, że Adrian Błąd strzelił bramkę Gryfowi w drugiej lidze, ale chodzi o to, żeby nie zaprzepaścić tego, co tutaj zbudowaliśmy.
Kręcimy się podczas tej rozmowy wokół Wejherowa, ale tamtem mecz z Gryfem był też pierwszym meczem po powrocie trenera Góraka do GieKSy. Czy tamten Rafał Górak poradziłby sobie w Ekstraklasie? Jak się rozwinął przez te lata?
Jak trener Górak wrócił do GieKSy, to w sztabie był on, trener Okoń i Dawid Szwarga. Nikogo więcej. Wszystko musieli robić sami. Dziś nasz sztab jest rozbudowany, odpowiada standardom ekstraklasowym, mają wszystkie narzędzia. Myślę że trener Górak rozwijał się z każdym sezonem i po prostu wypracował miejsce, w którym jest teraz. Różnica między nim dzisiaj a nim z meczu z Gryfem Wejherowo w II lidze jest większa niż między niebem a ziemią.
Ciężko nie odnieść wrażenia, że rozwinął się nie tylko jako trener, ale też jako lider, szef.
Zdecydowanie. Dziś trener nie tylko musi ogarniać wszystkie niuanse taktyczne, ludzkie, organizacyjne, ale dodatkowo jeszcze umieć nimi zarządzać. Zachowując proporcje, to dzisiaj trener Górak jest w klubie trochę jak taki angielski boss w dużych klubach – nadzoruje swój sztab oraz pracowników klubu. I jak widać – wychodzi mu to.
Kiedyś powiedziałeś, że sporo czerpiecie z Rakowa Częstochowa i Borussii Dortmund. Czy biorąc pod uwagę, jak ewoluował ten sztab i sam trener Górak jest to aktualne?
Obecnie od Rakowa nie (śmiech), a tak serio to wtedy chcieliśmy od Rakowa kopiować model gry, a od Borussii stałe fragmenty, które pod koniec pierwszej ligi dużo nam dały. Dzisiaj sztab jest tak rozwinięty i ma takie narzędzia, że wypracowują swoje własne koncepcje. Dziś nie da się już chyba czerpać od jednego zespołu. Decyduje tyle niuansów, że musisz być kreatywny i tworzyć samemu, a jeśli czerpać to ze wszystkich po trochu.
Czyli jest możliwe, że będziemy zaczynać mecz wykopem pod pole karne przeciwnika?
Dla mnie, z perspektywy zawodnika, to jest mega dobre rozegranie.
Żartujesz.
Nie, serio. Już tłumaczę – ostatnie cztery mecze: tracimy bramkę, a później nasza piłka ze środka ląduje u bramkarza, bo i tak kopiemy długą, przez to że rywal idzie nakręcony. Więc trzeba ich spróbować wybić, dać im się pomylić i spróbować przenieść grę.
Ile dla sztabu, zarówno w drugiej lidze i obecnie, znaczył trener Dawid Szwarga? Jak go oceniasz i to zamieszanie medialne, które towarzyszyło zarówno jego dołączeniu do GieKSy, jak i przenosinom do Rakowa?
Byłem ogromnym orędownikiem tego, żeby do nas znowu dołączył, bo to jest ogromny fachowiec i wiedziałem, że da nam sporo jakości i wzmocni sztab. Trener Dawid ma duży wpływ na rozwój indywidualny zawodników – po dołączeniu do nas prowadził na przykład dodatkowe treningi przed głównymi zajęciami na przykład tylko dla zawodników z pozycji 8 lub 10. Myślę, że w naszej szatni nie znajdziesz nikogo, kto by się źle o nim wypowiadał. To jak dzisiaj wygląda na przykład Kacper Łukasiak to też duża zasługa trenera Szwargi.
Czy gdyby Adrian Błąd poznał 15 lat temu kogoś takiego jak Dawid Szwarga, to dziś byłby w innym miejscu?
Myślę że tak, bo widziałem na przykład jego kontakt z Szymonem Bartlewiczem. Gdyby ktoś mnie, jako młodego zawodnika, tak nakierował 15 lat temu, to myślę że moja kariera wyglądałby inaczej.
Co Adrian Błąd z roku 2026 powiedziałby temu z 2011?
Miałem taki moment, gdy byłem w Zawiszy, miałem dobre liczby, byłem w formie. Przegraliśmy wtedy awans z Piastem Gliwice, którego trener – Marcin Brosz – zadzwonił do mnie po sezonie, mówiąc, że widziałby mnie w ekstraklasowym Piaście. Wtedy, jako młody zawodnik, dałem się przekonać Radkowi Osuchowi i zostałem w Zawiszy, a Piast zrobił puchary. To jedyny moment kariery, którego żałuję i jestem ciekawy, jak wtedy potoczyłyby się moje losy, gdybym przeniósł się do Gliwic. Oprócz tego nie żałuję niczego i raczej nic bym nie zmienił.
Trener Henryk Górnik podkreślał, że serce GieKSy biło też w Hotelu Katowice, gdzie w restuaracji spotykali się sportowcy wszystkich sekcji GKS Katowice. Jak to wygląda dzisiaj?
Trener Górak żyje całym klubem – bywa na meczach piłkarek czy hokeja. Kilku piłkarzy regularnie bywa na maczach siatkówki. Wiem, że hokeiści odwiedzają Arenę Katowice. Teraz często mijamy się z siatkarzami na nowym stadionie, a rzadziej z dziewczynami, które zostały na starej Bukowej. Na pewno jest duża serdeczność i wzajemne trzymanie kciuków za wyniki.
Na koniec – chciałbyś coś przekazać kibicom?
Trzymajcie za nas kciuki i bądźcie z nami tak jak do tej pory. Czujemy Wasze wsparcie i potrzebujemy go w gorszych chwilach. I kupujcie bilety na Lecha – liczmy na komplet dla Jasia Furtoka!
Rozmawiali: Błażej i Marcin.
Zapraszamy Was do kolejnej, aż 1,5-godzinnej rozmowy Wierzby z jednym z naszych hokeistów. Korzystając z przerwy na zgrupowanie kadry spotkał się on z Mateuszem Michalskim – pracowitym napastnikiem, dla którego jest to już 7 sezon w naszych barwach.
Dajcie znać, jak Wam się podobał odcinek. Prosimy także o pomoc w wypromowaniu podcastu poprzez lajki, udostępnienia, oceny w aplikacjach itd. Nie obrazimy się także na dyskusję w komentarzach. Z góry dzięki!
Możesz nas wesprzeć finansowo (odsłuchanie kosztuje 5 zeta, a komentowanie 19,64 ;)):
Konto:
Santander
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533
SK 1964
ul. Bukowa 1a, 40-108 Katowice
Tytułem: Podcast hokej
PAY PAL:
E-mail: [email protected]
Tytułem: Podcast hokej
Jesteśmy dostępni także na Spotify:.
Piłka nożna
Oceny za porażkę po swojaku
Zapraszamy do zapoznania się z ocenami za starcie z Jagą. Waszym MVP został Gabriel Kobylak, zdobywając około 85% głosów.
Gabriel Kobylak (5-, MVP) – Zrobił praktycznie wszystko, żeby GieKSa zachowała w Białymstoku czyste konto. Podwójna obrona z drugiej połowy pewnie trafi na listę nominowanych do interwencji kolejki, a przecież jeszcze kilka razy też wyciągnął niewygodne piłki.
Alan Czerwiński (2+) – Próbował pchać grę GieKSy do przodu i momentami to wychodziło. Z tyłu zaliczył sporo interwencji, lecz jedno jego nieporozumienie z Wasielewskim dało rywalowi niezłą okazję na próbę z dystansu.
Lukas Klemenz (3) – W powietrzu jest nie do przepchania, natomiast przy bronieniu kontr czasem rywale lubią przetestować zwrotność Lukasa.
Pau Resta (3+) – Pierwszy od dłuższego czasu mecz, w którym nie dość, że nie zawalił żadnej akcji, to do tego wybronił kilka ciężkich piłek. Szkoda tylko jednej okazji z różnego.
Mateusz Wdowiak (2) – Niby nie wyglądał bardzo źle, ale ciężko znaleźć ostatnio mecz, w którym miałby duży wkład w grę zespołu.
Kacper Łukasiak (3) – Powinien być podyktowany po faulu na nim rzut karny, co między słowami przyznał też Jóźwiak w pomeczowym wywiadzie. Nie do końca odnajdował się w ogólnym chaosie panującym w środku pola obu drużyn.
Mateusz Kowalczyk (3) – Także nie prezentował swojej zwyczajowej formy w środku pola. Daleko temu występowi było do jednoznacznie kiepskiego, jednak kilka decyzji po odzyskaniu piłki mógł podjąć lepszych.
Marcin Wasielewski (2+) – Miewał lepsze mecze, do dobrych decyzji w obronie dodał dwie niepewne interwencje, a ta sytuacja w polu karnym rywala… Miejmy nadzieję, że to kamera czegoś nie uchwyciła.
Bartosz Nowak (3-) – Przez dużą część meczu był nieskuteczny, a i tak dwa razy zaoferował Szkurinowi bardzo solidne podania. Do tego dwa rzuty rożne wywołały sporo zamieszania w polu karnym rywala. Strzał z samego początku meczu prawdopodobnie trafi do jakichś montaży z największymi failami tego sezonu.
Marcel Wędrychowski (2) – W pressingu i walce o stykowe piłki radził sobie dobrze, w ataku jednak nie był w stanie dołożyć od siebie wartości.
Ilja Szkurin (2+) – Sprawnie dochodził do sytuacji strzeleckich, jednak przy trzech dobrych okazjach powinien stworzyć większe zagrożenie pod bramką Abramowicza.
Borja Galan (3-) – Ożywił swoją flankę, też dzięki niemu GieKSa w drugiej połowie wyglądała lepiej. W końcówce meczu dał dobre ostatnie podanie.
Eman Marković (3-) – Mimo niewielkiej ilości czasu przy piłce, znalazł dobrą wrzutkę na głowę napastnika.
Sebastian Milewski (bez oceny) – Mecz bez historii.
Bartosz Wolski (bez oceny) – Większość czasu rozgrywał do skrzydła, jego jedna centra skończyła w koszyczku.
Erik Jirka (bez oceny) – Nie zdążył praktycznie nic zrobić.

Przemo
22 listopada 2025 at 07:57
Ciekawy wywiad, dziękuję. Jako kibic Jagi typuję wysoką wygraną gości, bo tylko wtedy mamy szansę przeskoczyć w tabeli Górnika.
Przemo
22 listopada 2025 at 11:37
Gospodarzy chciałem napisać a wyszło jak wyszło i oby się ten mój byk nie sprawdził. Pozdrawiam.