Piłka nożna
Rzeczy ważniejsze niż piłka nożna
To że piłka nożna jest najważniejszą z rzeczy nieważnych to wiemy. To że piłka nożna nie jest sprawą życia i śmierci, a czymś znacznie poważniejszym – również.
Piękne to są slogany związane z pasją nas wszystkich. Tzw. cytaty wielkich ludzi. Jak na przykład Albert Camus, który twierdził, że „wszystko, co wie o moralności i obowiązkach, zawdzięcza piłce nożnej”.
Ale to jedynie slogany. Wygodnie i komfortowo wygłasza się je, gdy nie ma innych – po stokroć bardziej poważnych – spraw w otaczającej rzeczywistości.
Ostatecznie piłkę nożną można ubrać w piękne metafory i symbole. Sam jestem tego fanem. Uważam, że to co się dzieje w piłce i kibicowaniu jest symbolicznym odzwierciedleniem tego, jak funkcjonuje ludzkość. Tu naprawdę można wiele zobaczyć. Historia, polityka, antagonizmy, sława, władza, pieniądze, wierność, przyjaźnie, duma, rozpacz, wściekłość. Tu można przyporządkować wszystko. I wszystko – na tym symbolicznym poziomie – będzie prawdą.
W gruncie rzeczy jednak sprawa jest dużo prostsza. Chodzi o to, by kopnąć piłkę w prostokąt. Ewentualnie, żeby zrobić wszystko, aby temu zapobiec. Wartości tej bezsensownej czynności nadają jedynie konteksty: ramy i przepisy. Jeśli Messi kopnie piłkę do bramki o godzinie 22:45 to zostanie mistrzem świata i osiągnie sławę na wieki. Jeśli o godzinie 22:46 losowy kibic, który znajdzie się na murawie, kopnie dokładnie tę samą piłkę do tej samej bramki, będzie to jedynie bezwartościowy element, którego nie odnotuje nikt znajdujący się dalej niż dwa metry od niego.
Sprawa życia i śmierci… Rzeczywiście łatwo to mówić. W warunkach pokoju i spokoju.
Wystarczy kilka minut i świat potrafi zupełnie zmienić swoje oblicze. Już nie na poziomie symboli i metafor. Tylko na poziomie gruntownego poczucia bezpieczeństwa. Prawdziwego dramatu. Prawdziwej śmierci. Lub walki o życie.
Wydarzenia z Krakowa i – jak się później okazało – Ostrowca Świętokrzyskiego spowodowały, że piłka nożna zeszła na dalszy plan. W sercu jednego z największych polskich miast doszło tragedii. Nie wiadomo, czy był to zamach terrorystyczny czy acting out zaburzonego sprawcy. To będą badać służby. Celowo unikam słowa „odpowiednie”, bo nie wierzę zarówno w adekwatność ich działania na najwyższych szczeblach, ani w to, że poznamy prawdę. Poznamy „ostateczną wersję”. Ale nie chcę się zagłębiać w te tematy.
Faktem jest, że zginęło kilka osób. Dzisiejsze parszywe czasy dają możliwość, żeby zobaczyć momenty egzekucji. W tym chorym świecie wszystko jest nagrane i wrzucone do internetu. Niestety nie są to filmy fabularne. To się wydarzyło naprawdę – w realnym świecie.
Jest to dogłębnie poruszające, że człowiek sobie jechał autem, strzelał i zabijał ludzi. Równie poruszające i przerażające jest to, że zabił swoich rodziców i siostrę. To nie są rzeczy, nad którymi przechodzi się do porządku dziennego. Oczywiście miną dni, tygodnie, miesiące i przywkniemy, bo człowiek po czasie – choć czasem z traumą – oswaja się. To rzeczywistość i mamy ją zapisaną na kartach. Historii, ale też naszej świadomości. Tak jak poprzednie pokolenia wojny, tak jak my pandemię i to, co dzieje się na świecie, nie tak całkiem daleko od nas.
Nie chcę tutaj za bardzo się rozpisywać o innych aspektach, więc tylko wspomnę. Każdy przeżywa to na swój sposób. Dużo zależy od tego, na ile jesteśmy związani z daną sytuacją, na wielu płaszczyznach. Inaczej będzie przeżywał to rodowity krakowianin, inaczej osoba mieszkająca w Krakowie lub mająca wspomnienia. Ktoś inny ma w Krakowie znajomych, ktoś wiedział o osobach, które tego dnia były w okolicach Rynku. Wiele osób z Krakowem nigdy nie miało nic związanego. Są ludzie, którzy byli w tych okolicach np. godzinę wcześniej. A ktoś inny był po prostu w centrum akcji. Sto metrów od. Lub w zasięgu wzroku. Widział, uciekał. Słyszał.
Są mieszkańcy Ostrowca. Dalsza rodzina, znajomi, sąsiedzi. Mieszkańcy.
Spektrum okoliczności tej sytuacji dla każdego jest inne. I dlatego też jest całe spektrum reakcji. Osoby, które bezpośrednio nie były zamieszane, a jedynie znają te wydarzenia z medialnych doniesień reagują np. empatią, są poruszone, uruchamia się w nich lęk. U wielu pojawi się wyparcie i traktowanie tego, jakby kompletnie nie dotyczyło nas, naszego kraju. Jakby było za mgłą. Bez różnicy czy to 80 kilometrów od Katowic czy na drugiej półkuli.
Osoby, które były na miejscu i pośrednio lub bezpośrednio uczestniczyły w sytuacji będą przeżywać to zależnie od swoich zasobów. Niektórych to totalnie straumatyzuje, inni gorzej lub lepiej sobie poradzą.
Niestety uruchamiają się też w tej sytuacji mechanizmy obronne, które dotykają naszej najciemniejszej strony. Najczęściej jest to ślepa próba szukania winnych. Wśród polityków jednej czy drugiej strony czy wśród konkretnych ideologii. Oczywiście ten kierunek jest podsycany właśnie przez polityków i dziennikarzy z danego plemienia. Problem w tym, że tam często mamy do czynienia już nie z jakimś mechanizmem obronnym, tylko skrajnym cynizmem, upadkiem moralności i ostatecznie – czystym złem. Nie będę używał mocniejszych słów, sami możecie sobie dopowiedzieć.
I to naprawdę niezależnie od strony, bo znowu w tym nieszczęsnym internecie można było dokładnie od prawa do lewa przeczytać te obrzydliwe, siejące nienawiść i wzmagające przecież głęboki już podział treści. I były to słowa wygłaszane przez tych, którzy powinni robić dokładnie coś odwrotnego. Piastując wysokie stanowiska państwowe czy najwyższe „stanowiska” medialne – powinni robić wszystko, żeby naród uspokoić i zjednoczyć.
Niestety dolali benzyny do ognia. W imię swojej brudnej, śmierdzącej gry politycznej i gry o władzę. A ci z ich obozów zamiast potępić takie słowa, racjonalizowali je w najbardziej karkołomny sposób. Również cynicznie. Osobiście takimi osobnikami gardzę.
I jak tu pisać o meczu Jagiellonia Białystok – GKS Katowice? Przyznam, że rozpoczynając ten artykuł miałem taki plan, żeby dać trochę kontekstu i potem w ramach opisywania rzeczy „mniej ważnych” kilka zdań o wczorajszym pojedynku napisać. Jednak w tym miejscu, gdy już się rozwinąłem, nie mam na to specjalnie ochoty i ranga tego, co wczoraj wydarzyło się na Podlasiu jeszcze mi zmalała.
Oczywiście za jakiś czas proza życia wrócić i zdobyte lub stracone punkty będą miały taką samą wagę jak w pierwszej czy ostatniej kolejce sezonu. Imprezy sportowe nie zostały odwołane, a to oznaczało, że trzeba wyjść i grać. Wybaczcie jednak, tym razem nie będę komentował tego spotkania – uczynię to za jakiś czas, może za tydzień, może przed meczem z Lechem. Swoje przemyślenia mam, ale po prostu… nie teraz i nie tutaj.
Atmosfera tego meczu była absolutnie inna niż zwykle. Spotkanie toczyło się w ciszy. Nie liczę kilku okrzyków, które zainicjowali kibice Jagiellonii, raz też – w ramach rewanżu – krzyknęli kibice GieKSy. Ale to były pojedyncze sprawy. Honor ofiar i powaga sytuacji zostały zachowane. W przeciwieństwie do niektórych innych stadionów, ale to, że niektóre osoby, a często i całe konkretne społeczności, potrafią się wyłamać z pewnych dobrych – wydawałoby się – reguł – wszyscy wiemy.
Była więc w Białymstoku przejmująca minuta ciszy i hymn, który brzmiał inaczej niż zwykle. I wyglądało to na oddolną inicjatywę kibiców, bo nie było żadnego komunikatu. Osobiście uważam, że śpiewanie hymnu na polskich stadionach jest nadużywane. W tym przypadku jednak i w kilku kontekstach – także związanych z tragedią z Krakowa – miał on jeszcze większe znaczenie i wydźwięk.
W piątek Kraków żył swoim piłkarskim świętem, pierwszymi derbami od czterech lat. W sobotę pogrążył się w żałobie.
27.10.2026 Łęczna
Górnik Łęczna – GKS Katowice 1:0
Bramki: Tkacz (32)
Górnik: Wilk – Turek, Radkowski (38. Kobryń), Kruk, Rogala (69. Quainoo), Tkacz (81. Deja), Walski, Myszkor, Akhmedov, Janaszek (69. Niewiarowski), Antkowiak (81. Korbecki)
GKS: Kikolski – Jirka (57. Galan), Olsen (57. Czerwiński), Jędrych, Klemenz, Wdowiak, Milewski, Wolski (75. Kowalczyk), Nowak, Wędrychowski (57. Bartlewicz), Szkurin (75. Kokosiński)
Ż.kartki: Myszor – Bartlewicz
Cz.kartki:
Sędzia: Paweł Malec (Łódź)
Widzów: 1333
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Trudno wracać myślami do dwóch ostatnich pojedynków. Wiemy, jak zagrała GieKSa i jakie wyniki osiągnęła. Nie może jednak zabraknąć tradycyjnego post scriptum. Tym razem łączonego, bo na wyjazd wybrałem się kilkudniowy. Na pierwszy mecz do Kielc dojechał Misiek, a drugi do Łęcznej – Misiek i Kazik.
1. Moja podróż rozpoczęła się już w piątek od… śniadania w Katowicach. Wiadomo, że trzeba się solidnie posilić. Tak więc z Katowic ruszyłem około godziny 12.00.
2. Droga przebiegła sprawnie i po niecałych trzech godzinach zameldowałem się w Hotelu pod Jaskółką nieopodal Kielc, w jednym z Tumlinów. Znałem to miejsce z opowieści, gdyż zatrzymują się tu czasem wędrowcy Głównego Szlaku Świętokrzyskiego.
3. Sam przemierzałem ten szlak dwa lata temu w majówkę. Wówczas po skończonym etapie w Miedzianej Górze autobusem podjechałem do hotelu Grafit. Jak się okazało, zarówno w poprzednim sezonie, jak i teraz, była to baza noclegowa drużyny.
4. Miejscówka nad zalewem Umer, robiła miłe wrażenie. Hotel to chyba jakiś rodzinny, bo w „barze” przesiadywała rodzinka gospodarzy.
5. Z okien można było podziwiać sympatyczne alpaki. Ogólnie sielanka. To był piątek, więc jeszcze nie byłem skażony przykrymi emocjami sportowymi.
6. Zaczynała się kolejka. Czas więc był śledzić poczynania ligowych rywali. Derby Lublina, czyli Motor grał z Zagłębiem. Na początku oglądałem na laptopie, ale pan chyba dziadek zaproponował, że włączy telewizor. Co uczynił.
7. W międzyczasie obiad. Befsztyk po królewsku, z cebulką, jajkiem sadzonym, frytkami i kapustą zasmażaną. Coś pięknego. Tak mi zasmakowało, że potem podczas pobytu wziąłem to jeszcze dwa razy. Na doprawienie się był krem z pieczarek z groszkiem ptysiowym.
8. Wieczorem Widzew – Górnik i kolejny brak wygranej naszego najbliższego rywala. Do tego wykartkował się Fornal, Świder chyba odniósł jakąś kontuzję. Zobaczymy.
9. No i nadeszła sobota. Śniadanie było sowite – z jajecznicą z wkładką. I tu trzeba było zdobyć kalorię, które będą spalane podczas meczu.
10. Niestety nie dostałem miejsca parkingowego, więc musiałem szukać w okolicach stadionu. Wiedziałem, że są ogólnodostępne parkingi i myślałem, że będąc niemal dwie godziny przed meczem nie będzie problemu. Nie wziąłem pod uwagę, że to ostatni weekend przed Wszystkich Świętych. Na parkingach były dzikie tłumy.
11. Musiałem kluczyć i szukać ponad pół godziny. Ostatecznie zaparkowałem na ulicy niedaleko stadionu, pod cmentarzem, na jakiejś trawie.
12. Czirliderki – podobnie jak ostatnio – miały swoją rozgrzewkę na bocznym boisku. A ja zacząłem kierować się do obiektu.
13. Akredytację odebrałem, trzeba było też sprawdzić, czy w sklepiku jest proporczyk. W poprzednim sezonie go zabrakło. Tym razem udało się – był w asortymencie, więc moja na razie niewielka kolekcja została powiększona.
14. Na stadionie byłem nieco ponad godzinę przed meczem. Ciekawe, że tym razem dojście do prasówki było z drugiej strony niż ostatnio. Ale wyjątkowo ochroniarz przepuścił mnie przez catering dla VIP-ów. Nic nie zachachmęciłem.
15. W dojściu do sektora prasowego, można było odnieść wrażenie, że zaraz się wejdzie do Lewiatana, bo taka reklama jest na stadionie, a wygląda dosłownie, jak szyld sklepu.
16. Czirliderki już oficjalnie wystąpiły, Marek Grechuta zaśpiewał i mogliśmy zacząć grać.
17. U gości wystąpił Pau Resta, były zawodnik Korony. Kibice gospodarzy chyba nie narzekali, bo to Hiszpan dał się nawinąć Menie, który strzelił zwycięską bramkę.
18. Camilo Mena to z jednej strony człowiek mocno zamieszany w awans GKS do ekstraklasy, ale też już w tej ekstraklasie całkiem konkretnie nas tępi. Raz już trafił jako zawodnik Lechii w meczu z GKS, a teraz jako piłkarz Korony.
19. Po meczu konferencja, na której było wyjątkowo dużo dziennikarzy. Każdy chciał zobaczyć debiut Roberta Kolendowicza. Ogólnie sama sala ciekawa, ciemna, ciepła, dość kameralna i schludna.
20. Rozczarowany wróciłem do auta i wróciłem na miejscówkę.
21. Niedziela upłynęła pod znakiem odpoczynku i ekstraklasy oraz oczywiście El Clasico. W tym polskim Lech wygrał na wyjeździe z Legią, a hiszpańskim Real pokonał Barcelonę.
22. Ale przynajmniej mogłem ukoić nerwy w towarzystwie alpak. Zawsze to coś, gdy nie ma wyników.
23. W poniedziałek przemieściłem się do Łęcznej. Trzy godziny drogi, trochę zadupiami. Ale jeszcze za widna byłem na Lubelszczyźnie.
24. Jeszcze udałem się na oddalony o kilometr od mojej miejscówki stadion Górnika, by zrobić nagrywkę i cyknąć parę zdjęć. Ku mojej uciesze stadion był otwarty, więc wszedłem i sobie połaziłem dookoła. Nieniepokojony przez nikogo.
25. Wieczorkiem w sushi/pizzerii pyszna picka. I jesienna herbata. Ogólnie Łęczna jest całkiem przyjemnym małym miastem. Są knajpy, sklepy, kebab, mak. Są też stosunkowo tanie noclegi. Bardzo przyjemnie.
26. Rano śniadanie i na tym skończyły się przyjemności i dobry nastrój. To znaczy jeszcze przez jakiś czas było okej, ale w pewnym momencie zaczęło się robić źle – dokładnie w momencie, jak piłkarze wyszli na boisko.
27. Na stadionie Górnika Łęczna byłem wcześniej sześć razy, ale pięć z tych meczów było przegranych. Jedynie raz GieKSa potrafiła tam wygrać, gdy w końcówce trzy razy strzeliliśmy bramkę.
28. Co ciekawe akredytacja była w formie on line. Nie dostałem plakietki, musiałem się zalogować do systemu biletowego i spoko – tam akredytacja czekała.
29. Ale musiałem czekać aż przyniosą skaner do skanowania. Na szczęśćie może trzy minuty i wszystko było załatwione.
30. Warunki do pracy przyzwoite. Prąd i widoczność spoko. Na stadion schodziły się dzieciaki ze szkół, trzeba było jakoś zbudować frekwencję. Młyn był niewielkie, kibice GKS, cali na żółto, jak zwykle dali radę.
31. Nie zabrakło pozdrowień dla Grzegorza Rogali, kibice GKS pamiętają, że ten zawodnik dał dużo naszej drużynie w drugiej i pierwszej lidze. Teraz broni barw Łęcznej.
32. Luboń, Zdzieszowice, Skierniewice, Garbarnia Kraków, Chrobry u siebie, Tarnobrzeg… To niektóre z kompromitacji, jakie GieKSa zaliczyła w Pucharze Polski w ostatnich kilkunastu latach. Teraz dołożyliśmy do tego drugoligową Łęczną. Fajny był ten puchar w poprzednim sezonie, ale wychodzi na to, że absolutnie nie są to nasze rozgrywki.
33. Po meczu zadałem trochę pytań na konferencji trenerowi, ale byłem tak rozemocjonowany, że zapomniałem włączyć nagrywanie. Z pomocą przyszli chłopacy z oficjalnej, którzy wspomogli mnie nagraniem audio. Wielkie dzięki!
34. Zadałem też pytanie asystentowi trenera gospodarzy, takiemu o aparycji Michaela Ameyawa, na co kładli nacisk i w czym widzieli szansę. To powiedział, że w tym, że obrońcy GKS są wysocy, ale mało zwrotni. Żodyn się nie spodziewał.
35. Wróciłem do auta, które miałem pod miejscówką noclegową, z kilometr od stadionu. I ruszyłem w drogę powrotną. O godzinie 22:00 byłem w domu.
Najnowsze komentarze