Felietony Piłka nożna
Post scriptum do meczu z Wisłą
Wyjazd do Krakowa był drugim w tym sezonie. Post scriptum po Żilinie nie było, bo szykuję inny format – czyli po prostu bardziej w formie reportażu, choć za cholerę nie wiem, kiedy to wrzucić, bo mamy teraz ciągle mecze i mecze. Sezon się zaczyna rozkręcać, jesteśmy niepocieszeni po Wiśle, a już w czwartek kolejne wyzwanie, czyli rewanż z drużyną ze Słowacji.
1. Kraków to wyjazd bliski, więc nie nastręczał żadnych trudności. Wyjechaliśmy nieco po siedemnastej. Czekała nas niecała godzina drogi.
2. Pojechaliśmy ja i Misiek, w Krakowie dołączył do nas Marcin i potem w trójkę wracaliśmy. Droga przebiegła szybko i sprawnie – wiadomo A4, potem Bronowice i dojazd w okolice Błoń.
3. A tam – rozkopane. Jazda po takich wertepach, zdartym lub zwiniętym asfalcie, że aż strach. Masakra jakaś. Ale przetrwaliśmy.
4. Od strony 3 maja zrobił się korek, bo w tym czasie przyjeżdżali kibice GKS i policja zablokowała ruch. Ale akurat oficjalne media wjeżdżały i policja zrobiła taki korytarz przeciwnym pasem do przejazdu. Misiek nie zastanawiał się długo, podłączył się do tego minikonwoju i tym sposobem za chwilę znaleźliśmy się na parkingu.
5. Nie byłem na poprzednich dwóch meczach z Wisłą w Krakowie. Ostatni mój raz tam to starcie z Garbarnią w 2019. Kiedyś byłem też na starym stadionie Wisły, gdy GKS przegrał tam 0:5.
6. Na szczęście akredytacje były niedaleko. Pokierowano nas i już za chwilę byliśmy przy stanowisku. Co prawda troszkę roztrzepany czy ściślej mówiąc – lekko zestresowany chłopak nie mógł znaleźć mojej – ale po chwili się to udało. Mogliśmy kierować się na górę.
7. Sporo tych schodków było do zrobienia. Niby cztery piętra, ale tak naprawdę chyba z sześć. Pewne piętra najwidoczniej „znikły”. A’propos znikających pięter, więcej na ten temat będzie właśnie w reportażu z Żyliny.
8. Śmieszne jest dotarcie na prasówkę, bo trzeba wejść na czwarte piętro, by potem zejść w innym miejscu na trzecie. W każdym razie, gdy już pojawiłem się w tym korytarzu nad prasówkami – rozpoznałem to miejsce z tego meczu z Garbarnią. Takie trochę wyludnione, ciemne i ponure.
9. Zresztą nawet w dalszych korytarzach światło nie było zapalone, a takie dachowe zakosy powodowały, że trzeba było naprawdę uważać na głowę, żeby sobie nie zrobić krzywdy. Gdzieś tam na końcu była siedziba firmy Synerise od Jarka Królewskiego. I wygodne fotele, a obok kilka numerów „Forbes’a”. Nie dla plebsu.
10. Ja myślałem tylko o jednym, gdyż głód mi doskwierał dość duży. Szukałem więc połączenia prasówki z sektorami kibiców, by udać się na coś do zjedzenia. Konkretnie, kiełbaska chodziła mi po głowie.
11. Przypomniałem sobie, że korzystałem z cateringu, bo dwa sezony temu zrobiłem sobie piłkarski trip w Krakowie i byłem na meczach Wisły, Cracovii i Wieczystej. No i z tegoż cateringu korzystałem, więc wiedziałem jak to wygląda.
12. Choć samo danie nieco różniło się od tego, które zobaczyłem na zdjęciu z profilu „Gięta stadionowa” z meczu Wisły z Wrexham. Tam ogórek był w całości i podejrzewam, że kiszony. Tutaj były takie kawałki falisto-pokrojone, czyli ewidentnie konserwowy ze słoika.
13. Ale kiełbasa okej, choć bez wielkiej rewelacji, czego nie można wymagać, gdy gastronomia jest w zabudowie i nie ma zwykłego grilla węglowego. Dlatego w Katowicach też zawsze jem wuszta na zewnątrz stadionu, a nie w środku. I ten nasz to jest jednak kozak. W czwartek znów uskutecznię.
14. Ale kurde mało mi było, więc musiałem doprawić się zapiekanką. I tu przyznam, że jak na stadion, to zapiekanka była naprawdę mega smaczna. Choć właśnie wtedy na meczu Wisły z Termaliką wziąłem i niezbyt mi smakowała.
15. Poczęstunek dla dziennikarzy do zapomnienia. Ciastka, trzy termosy z kawą – jak zwykle nieopisane, bo prawie nigdy, nigdzie nie jest to opisane. A gorąca woda z tego urządzenia, co baniak do góry nogami jest. O dziwo, rzeczywiście była niemal wrząca, więc herbatę dało radę zrobić.
16. Czas było ruszyć na stanowisko prasowe. Jedyny mankament – to był internet. Słabo działający, restartujący się – mimo, że były dwa dostępne WiFi z jednym hasłem. Zasięg swojego internetu beznadziejny. Przypomniała się… Nowa Bukowa, gdzie też od powstania nowego stadionu mamy permanentne problemy z internetem i czekamy na ten nowy maszt.
17. Poza tym warunki do pracy bardzo dobre. Szerokie blaty, siedzenia z miękką tapicerką, choć trochę za daleko od stolików i trzeba się wychylać. Natomiast prąd jest. I bardzo dobry widok na murawę. Można więc było spokojnie relacjonować mecz.
18. Kibice Wisły wiadomo – stęsknieni za ekstraklasą. Frekwencja ponad 31 tysięcy na meczu była imponująca. Kibiców GieKSy też było całe mnóstwo i co najlepsze – w tym ryku Wiślaków, nasi byli słyszalni. Na trybunach mieliśmy więc piękną rywalizację.
19. Na boisku również mecz był bardzo zacięty. Niestety GKS przegrał i ostatecznie stadion przy Reymonta źle się kojarzy naszej drużynie. Trzy ostatnie mecze to porażki 1:2, 2:3 i 1:2. No a cofając się do początku XXI wieku, kiedy GKS jeszcze przed spadkiem z ekstraklasy rywalizował z Białą Gwiazdą, wtedy też notorycznie zaliczaliśmy tam wtopy, z jednym remisem. Ostatnia wygrana miała miejsce 29 lat temu. Oczywiście na starym stadionie.
20. Po meczu trzeba się było udać na konferencje prasową, którą za nic nie wiedziałem gdzie jest. Spytałem więc jakiegoś gościa, który odpowiedział, że „w okdoraku”. Znaczy coś takiego zrozumiałem. I dalej nic nie widziałem. „Gdzie?” – pytam. W „oglogaku”. Styki mi się jakoś niesamowicie jednak połączyły i zdałem sobie sprawę, że jest ten okrągły budynek w narożniku stadionu, a te szyfry to „okrąglak”. Skądinąd okrąglaki są popularne w Krakowie. Gastronomiczne.
21. Poszedłem więc do okrąglaka i rzeczywiście, sala konferencyjna była okrągła. Bardzo fajna sala, stanowiska dla dziennikarzy ze stolikami, bardzo ładne i schludne, z nastrojowo przyciemnionym światłem.
22. W głowę zachodzę jednak, dlaczego w różnych klubach jest tak zaniedbana kwestia nagłośnienia. O ile trenera Góraka jeszcze jakoś słyszałem, to Mariusza Jopa prawie kompletnie nie. Przecież to wydaje się banalna sprawa, mikrofon i głośniki dobrze rozmieszczone. A jednak to kuleje.
23. Aha, na prasówce po meczu zaczepił mnie jakiś zagraniczny dziennikarz mówiąc, że czerpał wiedzę, z GieKSa.pl. Był w Żylinie i teraz przyjechał do Krakowa. Bardzo miło.
24. Po konferencji jeszcze chwilę posiedzieliśmy i udaliśmy się do auta. Kibice GKS również zbierali się na powrót. Ruszyliśmy do Katowic.
25. Po drodze na A4 mijaliśmy autokar z piłkarzami GKS. Czyli stały punkt programu i w nowym sezonie. Teraz wyjazdów nie będzie. Czekają nas dwa mecze u siebie.
26. Niestety wracamy na tarczy, a wyjazdy naszego zespołu ostatnio bardzo kuleją. Ostatni raz wygraliśmy w męczarniach w Radomiu 8 marca. Na ten moment w dziesięciu ostatnich meczach GKS nie wygrał. Problemy wyjazdowe są też czymś stałym w naszej drużynie.
27. Było, minęło. Teraz liczy się tylko Żilina. Czekamy na czwartek i pomagamy GieKSiarzom wygrać ten dwumecz!
27.10.2026 Łęczna
Górnik Łęczna – GKS Katowice 1:0
Bramki: Tkacz (32)
Górnik: Wilk – Turek, Radkowski (38. Kobryń), Kruk, Rogala (69. Quainoo), Tkacz (81. Deja), Walski, Myszkor, Akhmedov, Janaszek (69. Niewiarowski), Antkowiak (81. Korbecki)
GKS: Kikolski – Jirka (57. Galan), Olsen (57. Czerwiński), Jędrych, Klemenz, Wdowiak, Milewski, Wolski (75. Kowalczyk), Nowak, Wędrychowski (57. Bartlewicz), Szkurin (75. Kokosiński)
Ż.kartki: Myszor – Bartlewicz
Cz.kartki:
Sędzia: Paweł Malec (Łódź)
Widzów: 1333
Po 344 dniach GKS Katowice przegrał u siebie. Przez niemal rok Nowa Bukowa była nie do zdobycia. Jak na drużynę „aspirującą”, a nie będącą na topie, jest to wynik wybitny. Rozegrać w tym czasie 17 meczów, w których rywal nie pokonał naszego zespołu to przestrzeń całego sezonu bez porażki. A gdy dodamy do tego, że zremisować się w Katowicach udało się tylko Legii, Jagiellonii oraz Widzewowi (ale przegrał w karnych) to należy dojść do wniosku, że każdemu przeciwnikowi w Katowicach jest niebywale ciężko. Nawet jeśli strzelali oni gola czy dwa, to jedynie rozjuszali maszynę Góraka, która potrafiła wbić jeszcze więcej bramek.
Aż przyjechała Pogoń Szczecin, z którą GieKSa zaczęła budować swoją twierdzę. Jakże to był inny mecz rok temu. Wówczas GieKSa oddała rywalowi piłkę i chciała umiejętnie defensywą kontrolować spotkanie. Wtedy Pogoń miała absurdalną wręcz statystykę posiadania piłki – 77 procent. Oddali aż 27 strzałów, ale… tylko 3 celne. Nasza taktyka okazała się wówczas skuteczna, bo GKS strzelił dwie bramki jeszcze w pierwszej połowie i skutecznie neutralizując poczynania gości – wygrał to spotkanie. Wczoraj obraz był inny. Widzieliśmy GieKSę ofensywną, prącą do przodu, starającą się grać nie tylko skuteczną, ale i ładną dla oka piłkę. To Pogoń była w pozycji wyczekującej i w pewnym momencie zadała decydujący cios. Można powiedzieć, że zarówno rok temu, jak i teraz drużyny zwycięskie wygrały wyrachowaniem.
Mimo wszystko uważam, że w związku z tzw. optyczną przewagą to GieKSa była bliżej osiągnięcia korzystnego rezultatu niż Szczecinianie rok temu. Wówczas ataki Pogoni ostatecznie były w większości jałowe i oprócz tego, że często byli na naszej połowie, niewiele z tego wynikało.
GieKSa rozegrała wczoraj dobre spotkanie, a nawet uważam, że fragmentami to był bardzo dobry mecz. Zwłaszcza w pierwszej połowie zwróciłem uwagę na to, jak potrafimy kapitalnie zagrać w destrukcji, wykorzystać ten swój pressing nie tylko jako sztuka dla sztuki, ale naprawdę, by odebrać piłkę rywalowi. Bardzo ciekawie rozgrywamy krótką grę w środku boiska, również przecież będąc pod presją przeciwnika. Tu Kowal, tu Kacper, tu pomoże Bartek – i gramy gdzieś na lewe czy prawe skrzydło, zdobywając teren. Po stracie bramki to już był napór GieKSy i ciągłe zbliżanie się pod pole karne rywala.
Przeciwnika jednak mieliśmy godnego. Pogoń jest bardzo dobrze zorganizowana w swoje obronie – postawili na obronę niską i w niej bardzo skutecznie neutralizowali nasze ataki. Nie mówię, że wszystko było u nas idealnie, ale trzeba przyznać, że imponująca liczba straconych bramek Pogoni – sześć w dziesięciu meczach – nie jest dziełem przypadku i goście to wczoraj po prostu udowodnili.
Naszych ataków nie nazwałbym jałowymi. Uważam, że były dobre i dynamiczne. Brakowało natomiast trochę precyzji, a czasem decyzji. Trochę za dużo w tej końcowej fazie jest kombinacji – oczywiście, jak ta kombinacja wyjdzie, że to jest szansa na piękną, bramkową akcję. Ale nie przeplatamy właśnie tych kombinacji z próbami uderzeń. Ja wiem, że było ciasno w polu karnym, ale mimo wszystko, czasem można byłoby pokusić się o jakąś bardziej bezpośrednią próbę, na ten mityczny strzał z dystansu – i nie mam na myśli uderzenia z 25 metrów, ale jak już jesteśmy niemal na linii szesnastki, to można byłoby spróbować. Wystarczy choćby spojrzeć na wczorajsze starcie Cracovii z Legią, gdzie padły dwa podobne gole i oba zza pola karnego. U nas nie ma w ogóle takich prób.
Mimo to i mimo tej kapitalnej defensywy Pogoni, do wyrównania brakowało naprawdę niewiele. Sam ten napór naszej drużyny powoduje, że w którymś momencie jakaś piłka może przejść, nawet jakiemuś obrońcy między nogami, tu się poodbija i padnie bramka. W doliczonym czasie gry Ilja miał bardzo dobrą sytuację i minimalnie przestrzelił. Byliśmy o włos.
Nie zapominajmy też o samym początku, kiedy Borja oddał strzał, ale Cojocaru kapitalnie to wybronił. Gdybyśmy prowadzili, obraz meczu mógłby być inny.
Ten napór GieKSy – zwłaszcza po straconej bramce – był tak wielki, że chyba… czasem zapominaliśmy o obronie. Mam na myśli pójście bardzo wysoko i sytuację, w której ze dwa czy trzy razy Pogoń po prostu „wykopała” piłkę do przodu i rywale wychodzili 2 na 1 czy 2 na 2. To jest koszt aż tak bardzo ofensywnej gry. Trochę ryzykownej. Ale trzeba powiedzieć, że GKS bramki po takich kontrach nie stracił.
Piłka nożna to gra błędów i po takim błędzie Pogoń strzeliła gola. Rzeczywiście – za duża była luka pomiędzy naszymi dwoma środkowymi obrońcami, gdy Szalai zagrywał długą piłkę do Sancheza. A potem to już był indywidualny pojedynek, nie najlepsze zachowanie Pau Resty, za to Sanchez pokazał swój kunszt, zastawił się, zrobił zwód i zaraz pozostawało mu tylko wykończenie akcji.
Tak więc w tym pojedynku na styku minimalnie lepsza oraz cwańsza okazała się Pogoń. Przegraliśmy naprawdę z dobrą drużyną.
I powiem tak – bo po różnych meczach, które GieKSa przegrywała miałem różne emocje – czasem smutek, czasem żal, czasem dużą złość, jak choćby po meczu z Lubinie. Tutaj jest zupełnie inaczej. Ani wczoraj, ani dzisiaj – nie mam kompletnie negatywnych odczuć. Naprawdę byłem dumny z tej drużyny, uważam, że zrobili wszystko, by ten mecz wygrać. A że pojawiły się błędy, to mogę tylko rozłożyć ręce i powiedzieć, że taki jest sport.
Mówiąc, że zrobili wszystko, mam na myśli nie tylko „zapieprzanie”. To oczywiście było widoczne aż nadto. Ale poza tym GKS pokazał kawałek dobrej piłki i jeśli w taki sposób czasem zdarzy się przegrać mecz, to nie będę miał żadnych pretensji. Jeszcze z jednego podstawowego powodu – ta gra napawa mnie optymizmem. I dokładnie z taką postawą w starciu z rywalem, który nie ma tak żelaznej defensywy jak Pogoń – GieKSa by taki mecz wygrała lub w najgorszym przypadku zremisowała.
Więc mam prośbę. Utrzymujcie to. Wiadomo oczywiście, że taktyka jest też uzależniona od przeciwnika. Ale utrzymujcie realizowanie tej taktyki w tak rzetelny sposób jak wczoraj. I wiadomo, że można jeszcze coś dołożyć. Niech Marcel czasem strzela. Niech Bartek Nowak też czasem zdecyduje się na uderzenie. Niech Wasyl czasem po prostu dośrodkuje tą prawą nogą lub wejdzie w pole karne. Tam brakuje czasem niuansów natomiast podkład jest bardzo dobry.
Obrona dalej musi pracować, bo choć ostatnio nie gra źle, to dalej mamy zaledwie jedno czyste konto w tym sezonie. Czasem jeden błąd kosztuje tyle, ile wczoraj.
To było piękne widowisko, prawdziwy ligowy pojedynek w środku jesieni, przy jupiterach, z dopingiem kibiców gospodarzy i gości. Po prostu esencja ligowej piłki. Z dwoma bardzo dobrymi drużynami, z których jedna okazała się minimalnie lepsza.
Ostatecznie po powrocie do ekstraklasowych zmagań mamy sześć punktów w trzech meczach. Nieźle, naprawdę nieźle. Teraz mamy tydzień przerwy i za chwilę znowu zacznie się bardzo intensywny czas. Sam nie wiem, jaka jest ta Korona, bo potrafi zagrać super mecz, a potem dość mizerny. Zobaczymy, jak zagrają dziś z Lechem. No a potem włączamy się do gry o Puchar Polski i mecz z zawsze groźną Łęczną na ich zawsze trudnym terenie. I na koniec października Widzew.
Walczymy dalej!
Trudno wracać myślami do dwóch ostatnich pojedynków. Wiemy, jak zagrała GieKSa i jakie wyniki osiągnęła. Nie może jednak zabraknąć tradycyjnego post scriptum. Tym razem łączonego, bo na wyjazd wybrałem się kilkudniowy. Na pierwszy mecz do Kielc dojechał Misiek, a drugi do Łęcznej – Misiek i Kazik.
1. Moja podróż rozpoczęła się już w piątek od… śniadania w Katowicach. Wiadomo, że trzeba się solidnie posilić. Tak więc z Katowic ruszyłem około godziny 12.00.
2. Droga przebiegła sprawnie i po niecałych trzech godzinach zameldowałem się w Hotelu pod Jaskółką nieopodal Kielc, w jednym z Tumlinów. Znałem to miejsce z opowieści, gdyż zatrzymują się tu czasem wędrowcy Głównego Szlaku Świętokrzyskiego.
3. Sam przemierzałem ten szlak dwa lata temu w majówkę. Wówczas po skończonym etapie w Miedzianej Górze autobusem podjechałem do hotelu Grafit. Jak się okazało, zarówno w poprzednim sezonie, jak i teraz, była to baza noclegowa drużyny.
4. Miejscówka nad zalewem Umer, robiła miłe wrażenie. Hotel to chyba jakiś rodzinny, bo w „barze” przesiadywała rodzinka gospodarzy.
5. Z okien można było podziwiać sympatyczne alpaki. Ogólnie sielanka. To był piątek, więc jeszcze nie byłem skażony przykrymi emocjami sportowymi.
6. Zaczynała się kolejka. Czas więc był śledzić poczynania ligowych rywali. Derby Lublina, czyli Motor grał z Zagłębiem. Na początku oglądałem na laptopie, ale pan chyba dziadek zaproponował, że włączy telewizor. Co uczynił.
7. W międzyczasie obiad. Befsztyk po królewsku, z cebulką, jajkiem sadzonym, frytkami i kapustą zasmażaną. Coś pięknego. Tak mi zasmakowało, że potem podczas pobytu wziąłem to jeszcze dwa razy. Na doprawienie się był krem z pieczarek z groszkiem ptysiowym.
8. Wieczorem Widzew – Górnik i kolejny brak wygranej naszego najbliższego rywala. Do tego wykartkował się Fornal, Świder chyba odniósł jakąś kontuzję. Zobaczymy.
9. No i nadeszła sobota. Śniadanie było sowite – z jajecznicą z wkładką. I tu trzeba było zdobyć kalorię, które będą spalane podczas meczu.
10. Niestety nie dostałem miejsca parkingowego, więc musiałem szukać w okolicach stadionu. Wiedziałem, że są ogólnodostępne parkingi i myślałem, że będąc niemal dwie godziny przed meczem nie będzie problemu. Nie wziąłem pod uwagę, że to ostatni weekend przed Wszystkich Świętych. Na parkingach były dzikie tłumy.
11. Musiałem kluczyć i szukać ponad pół godziny. Ostatecznie zaparkowałem na ulicy niedaleko stadionu, pod cmentarzem, na jakiejś trawie.
12. Czirliderki – podobnie jak ostatnio – miały swoją rozgrzewkę na bocznym boisku. A ja zacząłem kierować się do obiektu.
13. Akredytację odebrałem, trzeba było też sprawdzić, czy w sklepiku jest proporczyk. W poprzednim sezonie go zabrakło. Tym razem udało się – był w asortymencie, więc moja na razie niewielka kolekcja została powiększona.
14. Na stadionie byłem nieco ponad godzinę przed meczem. Ciekawe, że tym razem dojście do prasówki było z drugiej strony niż ostatnio. Ale wyjątkowo ochroniarz przepuścił mnie przez catering dla VIP-ów. Nic nie zachachmęciłem.
15. W dojściu do sektora prasowego, można było odnieść wrażenie, że zaraz się wejdzie do Lewiatana, bo taka reklama jest na stadionie, a wygląda dosłownie, jak szyld sklepu.
16. Czirliderki już oficjalnie wystąpiły, Marek Grechuta zaśpiewał i mogliśmy zacząć grać.
17. U gości wystąpił Pau Resta, były zawodnik Korony. Kibice gospodarzy chyba nie narzekali, bo to Hiszpan dał się nawinąć Menie, który strzelił zwycięską bramkę.
18. Camilo Mena to z jednej strony człowiek mocno zamieszany w awans GKS do ekstraklasy, ale też już w tej ekstraklasie całkiem konkretnie nas tępi. Raz już trafił jako zawodnik Lechii w meczu z GKS, a teraz jako piłkarz Korony.
19. Po meczu konferencja, na której było wyjątkowo dużo dziennikarzy. Każdy chciał zobaczyć debiut Roberta Kolendowicza. Ogólnie sama sala ciekawa, ciemna, ciepła, dość kameralna i schludna.
20. Rozczarowany wróciłem do auta i wróciłem na miejscówkę.
21. Niedziela upłynęła pod znakiem odpoczynku i ekstraklasy oraz oczywiście El Clasico. W tym polskim Lech wygrał na wyjeździe z Legią, a hiszpańskim Real pokonał Barcelonę.
22. Ale przynajmniej mogłem ukoić nerwy w towarzystwie alpak. Zawsze to coś, gdy nie ma wyników.
23. W poniedziałek przemieściłem się do Łęcznej. Trzy godziny drogi, trochę zadupiami. Ale jeszcze za widna byłem na Lubelszczyźnie.
24. Jeszcze udałem się na oddalony o kilometr od mojej miejscówki stadion Górnika, by zrobić nagrywkę i cyknąć parę zdjęć. Ku mojej uciesze stadion był otwarty, więc wszedłem i sobie połaziłem dookoła. Nieniepokojony przez nikogo.
25. Wieczorkiem w sushi/pizzerii pyszna picka. I jesienna herbata. Ogólnie Łęczna jest całkiem przyjemnym małym miastem. Są knajpy, sklepy, kebab, mak. Są też stosunkowo tanie noclegi. Bardzo przyjemnie.
26. Rano śniadanie i na tym skończyły się przyjemności i dobry nastrój. To znaczy jeszcze przez jakiś czas było okej, ale w pewnym momencie zaczęło się robić źle – dokładnie w momencie, jak piłkarze wyszli na boisko.
27. Na stadionie Górnika Łęczna byłem wcześniej sześć razy, ale pięć z tych meczów było przegranych. Jedynie raz GieKSa potrafiła tam wygrać, gdy w końcówce trzy razy strzeliliśmy bramkę.
28. Co ciekawe akredytacja była w formie on line. Nie dostałem plakietki, musiałem się zalogować do systemu biletowego i spoko – tam akredytacja czekała.
29. Ale musiałem czekać aż przyniosą skaner do skanowania. Na szczęśćie może trzy minuty i wszystko było załatwione.
30. Warunki do pracy przyzwoite. Prąd i widoczność spoko. Na stadion schodziły się dzieciaki ze szkół, trzeba było jakoś zbudować frekwencję. Młyn był niewielkie, kibice GKS, cali na żółto, jak zwykle dali radę.
31. Nie zabrakło pozdrowień dla Grzegorza Rogali, kibice GKS pamiętają, że ten zawodnik dał dużo naszej drużynie w drugiej i pierwszej lidze. Teraz broni barw Łęcznej.
32. Luboń, Zdzieszowice, Skierniewice, Garbarnia Kraków, Chrobry u siebie, Tarnobrzeg… To niektóre z kompromitacji, jakie GieKSa zaliczyła w Pucharze Polski w ostatnich kilkunastu latach. Teraz dołożyliśmy do tego drugoligową Łęczną. Fajny był ten puchar w poprzednim sezonie, ale wychodzi na to, że absolutnie nie są to nasze rozgrywki.
33. Po meczu zadałem trochę pytań na konferencji trenerowi, ale byłem tak rozemocjonowany, że zapomniałem włączyć nagrywanie. Z pomocą przyszli chłopacy z oficjalnej, którzy wspomogli mnie nagraniem audio. Wielkie dzięki!
34. Zadałem też pytanie asystentowi trenera gospodarzy, takiemu o aparycji Michaela Ameyawa, na co kładli nacisk i w czym widzieli szansę. To powiedział, że w tym, że obrońcy GKS są wysocy, ale mało zwrotni. Żodyn się nie spodziewał.
35. Wróciłem do auta, które miałem pod miejscówką noclegową, z kilometr od stadionu. I ruszyłem w drogę powrotną. O godzinie 22:00 byłem w domu.
zdrowa kawa
29 lipca 2026 at 02:00
Prawdziwy z Ciebie mistrz pióra – ogromna przyjemność czytać.Dobrze się to czytało. Czuć, że ktoś tu naprawdę przemyślał, co chce powiedzieć. Lubię, gdy autor pisze tak, jakby mówił do jednej konkretnej osoby.