Piłka nożna Wywiady
Okiem rywala: podkarpacka piłka poszła mocno do przodu
Zimowa przerwa w tym sezonie jest dla nas wyjątkowo krótka. Najstarsi górale nie pamiętają, kiedy do ligowych rozgrywek wracaliśmy jeszcze w styczniu – o ile kiedykolwiek taka sytuacja miała miejsce. Ale to już zadanie dla piłkarskich statystyków. Dziś myślimy już o piątkowym meczu ze Stalą Mielec, którym rozpoczniemy ligową rywalizację w 2025 roku. Zapytaliśmy Macieja Decowskiego-Niemca, dziennikarza portalu Podkarpacielive.pl, jak do tego spotkania oraz reszty sezonu przygotowywała się Stal Mielec i czego można się spodziewać po naszym rywalu.
Na co dzień obserwujesz poczynania nie tylko Stali, ale również innych podkarpackich klubów. Jak twoim zdaniem rozwija się futbol w tej części kraju? Jest tutaj klimat na „dużą piłkę”?
Wydaje mi się, że tak. Z perspektywy poprzednich lat Podkarpacie „odgruzowało się” piłkarsko. Był okres, kiedy nie było tu praktycznie żadnego silnego ośrodka – Stal Mielec kręciła się w okolicach drugiej ligi, a pozostałe kluby to była głównie 3. liga. Mimo, że zarówno Resovia, jak i Stal Rzeszów walczyły o awans do wyższych lig, to długo się to nie udawało. Następna w kolejce była Stal Stalowa Wola, która powoli przebijała się wyżej. Na szczęście w ostatnich latach nasze drużyny wyraźnie poszły w górę. Rośnie też zainteresowanie kibiców, o czym świadczą pełne trybuny na meczach Stali Mielec, również w Rzeszowie i Stalowej Woli obserwuje się wzrost frekwencji. Moim zdaniem podkarpacka piłka poszła w ostatnich latach mocno do przodu i czuć tu głód „dużej piłki”.
Stal ma potencjał, aby zaspokoić ten głód?
Praktycznie przed każdym sezonem Stal była skazywana na spadek z Ekstraklasy. Tymczasem krok po kroku budowała swoją pozycję w lidze i dziś jest bardziej postrzegana jako drużyna środka ligowej stawki. To moim zdaniem duży postęp, bo po dość niespodziewanym awansie klub mierzył się nie tylko z rywalami, ale i problemami finansowymi. Udało się z tego wybrnąć i dziś Stal jest jednym z najlepiej zarządzanych klubów w Polsce. Dość powiedzieć, że pensje są regularnie wypłacane piłkarzom z góry za każdy miesiąc kontraktu. Finansowo wszystko jest tu poukładane jak należy. Z kolei sportowo po zmianie trenera wdrożono nowy, ładny dla oka system gry, z cierpliwym rozgrywaniem od tyłu. Jeśli pójdą za tym wyniki, to mimo straty sponsora strategicznego, klub będzie się rozwijał. Pojawiły się nawet informacje, że w najbliższym meczu piłkarze zagrają z logotypem nowego sponsora na koszulkach. Celem Stali jest zawsze poprawa pozycji w tabeli w porównaniu do poprzedniego sezonu. Ostatnio było to 11. miejsce, więc teraz sukcesem będzie przynajmniej jedno „oczko” wyżej. Dziś najważniejsze jest jednak utrzymanie.
Jak dużą przeszkodą w rozwoju klubu jest wycofanie się PGE i PZU ze sponsorowania Stali? Zarząd był przygotowany na taki scenariusz?
O właściwym zarządzaniu klubowymi finansami, nawet w obliczu wycofania się głównego sponsora, może świadczyć choćby fakt, że znalazły się środki na zmianę trenera, co zawsze jest dużym kosztem. Tymczasem w Mielcu zdecydowano się na taki ruch po 7. kolejce, czyli już po wycofaniu się sponsora strategicznego. Wraz z nowym trenerem doszło dwóch zawodników, Krykun i Knap, czyli piłkarze o ugruntowanej ligowej pozycji. Takie ruchy świadczą o tym, że budżet był przygotowywany z uwzględnieniem różnych ewentualności. Prezes zapewnia, że klub jest zabezpieczony przynajmniej do końca sezonu. Dzięki pieniądzom z Ekstraklasy, Miasta i nowego sponsora sytuacja powinna być co najmniej stabilna. Zawodnicy potwierdzają, że drużyna nie odczuła utraty sponsora, a klub poradził sobie z tą sytuacją. Na marginesie warto dodać, że sytuacja, w której spółki Skarbu Państwa deklarują wycofanie ze sponsorowania sportu, a tymczasem przenoszą się z jednego klubu do drugiego, jest absurdalna. Moim zdaniem takie podmioty powinny sponsorować całą ligę, a nie pojedyncze kluby. Takie rozwiązanie byłoby najbardziej sprawiedliwe.
Miałeś okazję śledzić przygotowania Stali na obozie w L’Albir niedaleko Alicante. Jak ocenisz warunki i postawę drużyny podczas tego zgrupowania?
Obóz w Hiszpanii można ocenić jako bardzo udany. Piłkarze trenowali w idealnych warunkach pogodowych – było słonecznie i ok. 15 stopni przez cały okres zgrupowania. Co jeszcze ważniejsze, mieli do dyspozycji na wyłączność doskonale przygotowane boisko, więc nie było problemu z dostosowaniem planów treningowych. Dla porównania, w Turcji kolejne drużyny często czekają już w kolejce i z zegarkiem w ręku korzysta się z tamtejszych obiektów. Dobre warunki w hotelu, blisko morza – okolica była malownicza. Nie było powodów do narzekania ani na warunki treningowe, ani na zakwaterowanie, bo drużyna dysponowała wyodrębnioną częścią hotelu. Pod względem szkoleniowym udało się zrealizować wszystkie założenia. Potwierdziły to sparingi: przekonujące zwycięstwo 2:0 ze szwedzkim Elfsborgiem, minimalna porażka 1:2 z Legią, a gdyby w ostatniej minucie Wołkowicz wykorzystał rzut karny, byłby remis. Podobnie było w meczu z Piastem, gdzie Stal prezentowała się lepiej, natomiast rywal wykorzystał chwilę przestoju Stali i skończyło się remisem 2:2. Bilans jest więc równy, co jest optymalne z mentalnego punktu widzenia, bo nie ma ani samozachwytu, ani paniki.
Zimowy rynek transferowy nie jest w Polsce zbyt dynamiczny. Stal wykonała dwa ruchy. Co na tym etapie możesz powiedzieć o nowych nabytkach ekipy z Mielca?
Fin Pyry Hannola został sprowadzony w miejsce Kokiego Hinokio, który odszedł do ŁKS-u. Najprawdopodobniej będzie grał na pozycji numer 8. W mojej opinii w sparingach wyglądał tak, jakby był częścią tej drużyny od dłuższego czasu. Prezentował się bardzo dobrze, dlatego uważam, że od początku będzie się liczył w walce o pierwszy skład. W meczu z GKS za kartki pauzuje Matthew Guillaumier, więc jest to duża szansa dla Pyriego, aby zadebiutować, a potem utrzymać miejsce w wyjściowym składzie. Po wielu rozmowach i obserwacji oceniono, że odpowiada on stylowi gry Stali i moim zdaniem może pozytywnie zaskoczyć. Warto również wspomnieć o młodym Natanie Niedźwiedziu z rezerw Korony (zbieżność nazwisk z trenerem przypadkowa), który kilka razy dobrze pokazał się w końcówkach meczów sparingowych. Moim zdaniem drzemie w nim duży potencjał.
Są w planach kolejne ruchy kadrowe?
Klub interesował się hiszpańskim pomocnikiem Davo i ukraińskim wahadłowym Bogdanem Milovanovem. Po ostatnim sparingu zapytałem trenera o kolejne ruchy transferowe i potwierdził on, że mają w planach piłkarzy do rywalizacji na jednej, dwóch pozycjach. Moim zdaniem przydałoby się wzmocnienie rywalizacji na pozycji numer 10, ponadto poszukiwany jest pewnie bardziej uniwersalny zawodnik, który zabezpieczy kilka pozycji.
Wspomniałeś wcześniej o zmianie trenera. Bez żalu żegnany w Chorzowie Janusz Niedźwiedź dość szybko znalazł pracę właśnie w Mielcu. Jak oceniasz jego pracę po kilku miesiącach?
Piłkarze są zadowoleni z modelu gry, jaki zaproponował Janusz Niedźwiedź. Jego dewizą jest gra piłką krótkimi podaniami, ponadto trener mocno stawia na rozwój indywidualny zawodników, co podoba się piłkarzom. Drużyna jest nastawiona na wysoki pressing, szybki odbiór i kombinacyjną grę – taki styl piłkarze lubią. Stal Mielec będzie próbowała kreować grę w każdym meczu i czas pokaże, czy przełoży się to na wyniki. W składzie są zawodnicy o dużych umiejętnościach technicznych, którzy są w stanie odnaleźć się w takiej grze i jeśli wykona się odpowiednią pracę, to powinno dać to dobre efekty. Z resztą już widać wyćwiczone schematy i konkretne elementy gry, które piłkarze stosują i rozwijają. Dostrzegam progres z każdym treningiem i meczem.
W naszym pierwszym meczu emocji i goli było jak na lekarstwo, jednak to GKS zdołał przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. Trudno było mielczanom przełknąć tę porażkę?
Analizując tamten mecz, dostrzegłem pewną analogię do poprzedniego sezonu, gdy w 3. kolejce przegraliśmy na wyjeździe z Puszczą Niepołomice. Wtedy też było widać duże rozczarowanie wśród kibiców. Po meczu z GKS-em dało się słyszeć podobne głosy, że skoro nie wygrywamy z beniaminkiem, to czeka nas ciężka walka o utrzymanie. Na tamtym etapie nikt jednak nie wiedział, na co będzie stać GieKSę w Ekstraklasie. W miarę upływu sezonu okazywało się, że GKS nie jest tak słaby, jak przewidywała część obserwatorów. Z perspektywy całej rundy inaczej patrzę więc na tę porażkę, choć uważam, że w tamtym meczu remis byłby bardziej sprawiedliwy. Ponadto, gdyby nie tamta porażka, to być może trener Kiereś nadal pracowałby w Mielcu, bo uważam, że ten wynik zachwiał wtedy jego pozycją.
W drużynie Stali gra dobrze znany katowickim kibicom Krzysztof Wołkowicz, który jest w zasadzie naszym wychowankiem i to z GKS-u wypłynął na szersze wody. Jaką rolę odgrywa dziś w Mielcu i czy jesteś zadowolony z jego postawy?
Jego przypadek jest dość ciekawy. Gra w Mielcu dopiero drugi sezon, a do klubu sprowadzał go trener, z którym ostatecznie nie miał nawet okazji popracować. Za ten transfer odpowiadał Adam Majewski, kontrakt podpisano w styczniu 2023 r., a Wołkowicz miał dołączyć do klubu w lipcu. W międzyczasie trenera Majewskiego zwolniono, a drużynę przejął Kamil Kiereś. Największym problemem Krzyśka jest fakt, że rywalizuje o miejsce w składzie z jedynym rodowitym mielczaninem, kapitanem drużyny Krystianem Getingerem. Trudno mu więc wygrać rywalizację o pierwszy skład. Tylko od niego zależy, jak długo będzie się godził z rolą rezerwowego, bo prezentuje się dobrze i z pewnością znalazłby miejsce w pierwszym składzie większości drużyn I ligi. Na dziś jest wartościowym zmiennikiem i na pewno jest przygotowany, by w razie potrzeby wskoczyć do składu.
Wspólnym mianownikiem naszych klubów jest też Bartosz Mrozek, który pomógł nam awansować do I ligi, a w Stali był podstawowym bramkarzem w okresie wypożyczenia z Lecha. Jak dziś obsadzona jest ta pozycja? Udało się załatać dziurę po powrocie Mrozka do Poznania?
Na dzień dzisiejszy numerem jeden w bramce jest Kuba Mądrzyk, a rywalizuje z nim Konrad Jałocha. Dobra postawa obu zawodników to z pewnością zasługa trenera Kamila Beszczyńskiego, spod którego skrzydeł wyszło kilku wartościowych bramkarzy. Rafał Strączek, który dziś gra u was, wyjechał z Mielca do Bordeaux, Bartek Mrozek wrócił do Lecha i ma tam niepodważalną pozycję. Kolejny to Mateusz Kochalski, którego sprzedano do Azerbejdżanu za milion euro. Widać więc, że Stal dobrze pracuje z bramkarzami, a Kuba Mądrzyk to jeszcze młody zawodnik i widać w nim duży potencjał i chęci do pracy. Warto także podkreślić atmosferę współpracy między bramkarzami, którzy wspierają się nawzajem i rywalizują na zdrowych zasadach.
Kibice w Mielcu z pewnością pamiętają czasy, gdy o obliczu Stali decydował Bartosz Nowak. Natomiast pewnie niewielu, zarówno w Katowicach, jak i w Mielcu pamięta, że epizod przy Solskiego 1 zaliczył Sebastian Bergier.
Szczerze mówiąc sam jestem zaskoczony informacją, że Sebastian Bergier grał w Stali. Można chyba powiedzieć, że jego pobyt w Mielcu był krótki i bez większej historii. Natomiast Bartosz Nowak to zawodnik, który kilka lat temu odegrał ważną rolę w Stali. Był jednym z współautorów awansu do Ekstraklasy, a wiele klubów oferowało wtedy za niego naprawdę duże pieniądze. Udało się go jednak utrzymać i razem z Michałem Żyro był głównym architektem tego awansu. Do dziś jest dobrze wspominany w Mielcu i zawsze będzie tu miło witany.
Mimo że sam mam dość dobrą pamięć do ligowych meczów GieKSy, to trudno mi przywołać jakiś szczególny pojedynek z naszej rywalizacji w I lidze, choć było ich kilka w ostatniej dekadzie. Zazwyczaj wygrywała Stal i tylko dwa razy udało się nam urwać punkty. Czy ty masz konkretne wspomnienia z naszych meczów?
Żaden z naszych meczów nie utkwił mi specjalnie w pamięci. Musiały to nie być wielkie pojedynki. Bez zagłębiania się w historię tych spotkań nie jestem w stanie przywołać żadnej historii z nimi związanej. Doskonale za to pamiętam nasz ostatni mecz i rzut karny podyktowany po zagraniu ręką Getingera. Ale i w tym meczu nie działo się zbyt wiele.
Z jakim nastawieniem Stal przyjedzie w piątek do Katowic?
Moim zdaniem celem Stali będzie zwycięstwo. Po okresie przygotowawczym nastroje są dobre, a punkty w pierwszym ligowym meczu jeszcze je poprawią. W następnej serii gier czeka Jagiellonia, więc mecz z GieKSą może być traktowany jako nieco łatwiejsze wyzwanie. Remis nie będzie zły, ale celem będzie pełna pula.
Jaki scenariusz boiskowych wydarzeń przewidujesz?
Trudno cokolwiek przewidywać na podstawie samych przygotowań i sparingów. Nie wiem, jak GKS przepracował ten okres i w jakiej będzie dyspozycji. Należy jednak podkreślić, że spotkają się drużyny, które chcą kreować grę i narzucać swoje warunki na boisku. Spodziewam się więc ofensywnej gry z obu stron i walki o zwycięstwo. A po kilku kolejkach łatwiej będzie ocenić potencjał poszczególnych drużyn.
Pokusisz się o wytypowanie wyniku?
Skoro już powiedziałem, że w piątek może się sporo dziać na boisku, to postawię na 2:1 dla Stali Mielec.
Piłka nożna
Porażka w dziwnej atmosferze
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Piłka nożna Wywiady
Adrian Błąd: Staliśmy się solidnym klubem Ekstraklasy
O zawale serca, sytuacji rodzinnej, meczach z Gryfem Wejherowo, obecnej szatni GieKSy i domniemanym kryzysie – o tym i o wielu innych rzeczach porozmawialiśmy z Adrianem Błądem. Przed Wami spora (prawie 17 000 znaków!) dawka czytania, ale jeśli przebrniecie przez całość, z pewnością dowiecie się wielu nowych rzeczy. Zapraszamy!
GieKSa.pl: Ciężko nie zacząć inaczej niż od staropolskiego pytania: jak tam zdrowie?
Adrian Błąd: Dobrze, dziękuję. Odpukać już jest wszystko dobrze. Przez okres urlopowy faktycznie dużo się u mnie działo, bo po 20 latach grania w piłkę wyszło w badaniach, że mam tętnicę mostkową. Obecnie jestem pod stałą opieką profesora Milewskiego, który jest kardiologiem sportowym.
Zawał serca u profesjonalnego piłkarza to nie jest codzienność. W sieci krążyła informacja, że spotkało cię to tuż po meczu z Pogonią.
Widziałem, ale to nie do końca jest prawda. Może ta adrenalina i wszystko co się działo w końcówce sezonu i stricte w meczu z Pogonią miały na to wpływ, ale sam zawał przydarzył mi się po powrocie z urlopu, tydzień przed powrotem do treningów. Wniosłem walizki do góry i schodząc ponownie do auta spięło mnie w plecach tak że upadłem na klatce nie mogąc się ruszać. Na szczęście szybko przyjechało pogotowie, pomógł mi też Wojtek Herman.
W kulisach z tamtego meczu z Pogonią jest świetny fragment, w którym skaczesz na kolegów i krzyczysz: “Jeździliśmy po Wejherowach, a teraz pojeździmy po Europie!”. To musiał być dla ciebie duży cios, że tuż przed pucharami przyplątały się aż takie problemy ze zdrowiem.
To był dla mnie mega duży cios i bardzo to we mnie siedziało. Tyle lat czekania, a teraz miało mnie to ominąć? Bardzo to bolało. Trener Górak świetnie się zachował, bo zostałem dokooptowany do kadry która poleciała na Węgry, mimo że nie mogłem zagrać, więc przynajmniej mogłem przeżyć to wszystko z poziomu ławki rezerwowych i obecności w szatni.
Jak już tak rozmawiamy o zdrowiu, to jak dzisiaj miewa się twoja córka?
Po prostu żyjemy i działamy z dnia na dzień. Nie ma u niej znaczącej poprawy i perspektyw na to, że będzie chodzić czy mówić, ale musimy każdego dnia działać, by nie było gorzej. Dziś Hania uczęszcza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjnego na Giszowcu, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Oprócz tego prowadzimy codzienne rehabilitacje, a w tym wszystkim ogromną rolę odgrywa moja żona, która opiekuje się córką każdego dnia.
Pamiętamy wszyscy akcję praktycznie całego środowiska piłkarskiego, które kilka lat temu rzuciło się do pomocy, zbierania funduszy i organizowało akcje koszulkowe.
Akcja z koszulkami wyszła wtedy bardzo spontanicznie. Moja siostra wymyśliła, że skoro tyle ich mamy, to można zrobić z nich użytek i zebrać jakieś dodatkowe środki na Hanię.
Jesteś w piłce tyle lat, a mimo wszystko zaskoczył cię rozmiar tej akcji i skali pomocy?
Byłem w szoku, że ta akcja nabrała takich rozmiarów i trochę nie ogarniałem tej skali. Bo pomocy ze środowiska GieKSy czy Zagłębia Lubin oczywiście mogłem się trochę spodziewać, ale kiedy później dołączyły Zawisza, Arka, Raków i wiele innych klubów, to było dla mnie ogromnie wzruszające. Całe środowisko piłkarskie i kibicowskie ruszyło nam z pomocą, dlatego skoro mam okazję – to raz jeszcze Wam wszystkim dziękuję.
Powiedziałeś przed chwilą, że z córką jeździcie na zajęcia do ośrodka na Giszowcu. Czy po karierze planujecie zostać w Katowicach?
Tak. To już dzisiaj wiemy na pewno, bo wszystkie nasze sprawy rodzinne, cała logistyka związana z Hanią jest już mocno zakorzeniona w Katowicach. Wszystko, czego potrzebujemy, mamy tutaj lub w innych śląskich miastach pod ręką, a w Lubinie byłoby o to ciężko.
To rodzinnie. A zawodowo? Koniec kontraktu niestety nieuchronnie się zbliża.
Czeka mnie rozmowa z trenerem i z dyrektorem sportowym.
Adrian Błąd w czerwcu 2027 zawiesi korki na kołku?
Mam świadomość, że piłka mocno poszła do przodu, widzę jak zmienia się intensywność grania w Ekstraklasie. Do tego mam świadomość swojego wieku, sytuacji zdrowotnej i będąc szczerym ze sobą widzę, że w pewnych aspektach ten pociąg po prostu odjechał. Mamy w szatni bardzo jakościowych i młodych piłkarzy. A czy w czerwcu będzie koniec kariery? Na dzisiaj mam różne pomysły, ale żadna decyzja nie zapadła. Jak tylko coś będzie postanowione w 100%, to myślę, że kibice GieKSy pierwsi się o tym dowiedzą.
Trzy lata temu w wywiadzie dla Weszło powiedziałeś, że mega się cieszysz na Ekstraklasę. Jak patrzysz na to po tych trzech latach?
Przychodząc do GieKSy miałem w Ekstraklasie rozegrane 77 spotkań. Moim marzeniem było, żeby wywalczyć z GieKSą awans i dobić do setki. Dziś mam tych meczów 130 i jakie by one nie były – lepsze czy gorsze, z większą liczbą minut czy z mniejszą – to jestem po prostu szczęśliwy. Właśnie dlatego powiedziałem wtedy, że się mega cieszę – bo sami to wywalczyliśmy, bo w końcu zrobiliśmy to z GieKSą.
Siedzi ci w głowie brak gola na Arenie Katowice?
Haha. Faktycznie nie mam jeszcze bramki na Nowej Bukowej i jest to taki kamyczek w bucie, który mnie uwiera. Trochę lat w klubie jestem i dla mnie to by była piękna puenta tej mojej obecności w GieKSie.
Po ostatnich meczach zwolniło się chyba miejsce do wykonywania karnych.
Nie przesadzajmy. Sami pamiętacie taką serię, gdzie chyba 7 czy 8 karnych z rzędu nie strzeliliśmy. Ja też wtedy byłem w to zamieszany, więc myślę że przy obecnej kadrze to dalej jestem gdzieś na końcu listy do strzelania jedenastki (śmiech).
Zakładając, że szybko zapewnimy sobie utrzymanie, to czy myślisz, że trener Górak dałby ci więcej minut, żeby w końcu ta bramka na Nowej Bukowej wpadła?
Ja z trenerem Górakiem mam świetną relację, ale mam też świadomość, że dziś w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Im wyższe miejsce na koniec sezonu, tym większe pieniądze dla klubu, więc wiem, że szansę dostanę, jeśli będę dobrze wyglądał fizycznie i nie będę odstawał na tle chłopaków. Przyznam jednak szczerze, że przed zawałem często sobie o tym myślałem, że już mi stosunkowo niedużo brakuje do rozegrania 300 meczów w GieKSie…
Wracając jeszcze do twoich potencjalnych planów na życie po karierze piłkarza zapytam trochę przewrotnie: czy mówi ci coś nazwisko Podliński?
Haha, chyba wiem do czego zmierzacie. Oczywiście – Karol Podliński, napastnik, obecnie w ŁKS-ie Łódź. Pamiętam, że pierwszy raz moją uwagę na niego zwrócił Jakub Arak. Rozmawialiśmy wtedy o wymaganiach, które musiał spełniać w tamtym czasie napastnik przymierzany do Rakowa Częstochowa. Kuba znał te wymagania i mówił, że Podliński to zawodnik który je spełnia.
No właśnie, kilka lat temu w wywiadzie wspominałeś, że widzisz się jako skaut i wskazywałeś go jako wyróżniającego się napastnika. To dalej coś co cię ciekawi?
Powiem tak – od mojego pierwszego spotkania w GieKSie z trenerem Szwargą, jeszcze w II lidze, zacząłem patrzeć na piłkę zdecydowanie szerzej, bardziej analitycznie i faktycznie ta strona piłki mocno mnie zainteresowała. Tak jak powiedziałem wcześniej – na dziś skupiam się na tym, że jeszcze mam ważny kontrakt i decyzji co po sezonie – czy będę grał, trenował czy spróbuję zostać skautem – jeszcze nie podjąłem.
A rzucisz przynajmniej parę nazwisk, które moglibyśmy obserwować?
Nie ma szans, bo mi to za parę lat wyciągniecie i powiecie, że Błąd to się w ogóle nie zna (śmiech). A tak poważnie, to każdy kto interesuje się piłką, wie że kadry klubów Ekstraklasy, ale i I czy II ligi są już przeanalizowane od każdej możliwej strony. Widzę to u nas w sztabie – jeśli poproszę trenera, żeby w odpowiednim programie wpisał “Marcin Wasielewski”, to za minutę mam jego odpowiednik z większości lig i mogę sobie szukać po konkretnych parametrach. Dlatego rola skauta to jedno, ale technologia również w piłce poszła niesamowicie do przodu.
Odnosząc to do GieKSy, to dużym wyzwaniem jest dobranie zawodnika do kadry pod względem charakteru?
Trochę tak, ale też dużym wyzwaniem jest spokojne wprowadzenie nowych zawodników w nasz model gry.
Aklimatyzacja czasami faktycznie trochę trwa. Trener Górak mówił, że czasami mija pół roku zanim zawodnicy załapią jego filozofię.
Zgadza się, sami to widzicie, jakie były na początku opinie o Nowaku czy o Szkurinie w ich pierwszych sezonach, a dzisiaj nikt sobie nie wyobraża zespołu bez nich. U nas faktycznie jest dużo zadań taktycznych, których w innych klubach na swojej pozycji nie musiałeś wykonywać i czasami nauczenie tego zawodników faktycznie chwile zajmuje.
Jak przy Szkurinie jesteśmy – ile jest prawdy w tym, że w pewnym momencie Arek Jędrych musiał mu po męsku wyjaśnić, że musi więcej pokazywać zamiast narzekać?
Zero, słyszałem te głupoty. Ilia to jest bezkonfliktowy, świetny facet, do tego bardzo pracowity. Nikt mu nic nie musiał wyjaśniać. Sam w końcu załapał, że trener wymaga od niego nie tylko strzelania bramek i dzisiaj widzicie efekty.
W kadrze zespołu z pierwszej ligi zostałeś już tylko ty, Jędrych, Wasielewski i Szczuka. Czy to jest ten moment, że GieKSa już się zmieniła, czy taka całkowita zmiana oblicza tej szatni jeszcze przed nami?
Ta zmiana trwa. Z naszej czwórki jedynie Wasyl obecnie gra w pierwszej jedenastce. A jeśli popatrzymy ogólnie na wiek zawodników z kadry, to myślę że taka mini rewolucja może za sezon, może za dwa, ale na pewno jest przed GieKSą.
A ile dziś w szatni jest jeszcze tego ducha drużyny z pierwszej ligi? Nie ma już w zespole Kudły, Jaroszka, Rogali czy Repki, którzy chyba tworzyli klimat.
Sporo – Bartek Nowak, Lukas Klemenz, Alan Czerwiński czy Borja Galan bardzo szybko się wpasowali w tamtą naszą ekipę. Nie ma się też co czarować, że tym co mieliśmy wypracowane w I lidze zawojowalibyśmy Ekstraklasę. Zmiany musiały być, trzeba podnosić jakość i po prostu nie da się walczyć w Ekstraklasie jadąc jedynie na atmosferce z pierwszej ligi i sezonu z awansem.
Arek Woźniak dzwoni jeszcze czasem?
Pewnie, z Arkiem przyjaźnimy się cały czas i jesteśmy w stałym kontakcie.
W talii kart atutów GieKSy, jak dużą naszą siłą jest to, że mamy tak polską szatnię?
Myślę, że był to jeden z głównych powodów, dla których zrobiliśmy piąte miejsce.
Aż tak?
W naszej szatni 75% zawodników to Polacy i każdy zagraniczny zawodnik, który do nas dołącza musi wejść w ten zespół i się z nim zżyć. A wiem, że nie w każdym zespole tak to wygląda, i jeśli zawodników zagranicznych jest więcej, to ciężko o jakąś wybitną jedność. W niektórych drużynach przypomina to odbijanie karty o 16:00 w zakładzie pracy, a u nas jednak bardzo długo jest rodzinna, przyjacielska atmosfera. Wszyscy w szatni staramy się to utrzymywać, bo zawsze było tak, że jeśli pojawiał się problem czy kryzys, to trzymaliśmy się razem.
Czy dziś GieKSa jest w kryzysie?
Nie, zdecydowanie za szybko by stawiać takie tezy. Sami doskonale pamiętacie moment, kiedy w pierwszej lidze nie wygraliśmy 10 spotkań z rzędu. To był kryzys. Dziś zdecydowanie nie.
To chyba wasza wina, bo mocno rozbudziliście nadzieje wśród kibiców.
Nasza baza kibiców po awansie bardzo się zwiększyła i wydaje mi się, że dziś narzekają ci, którzy nie do końca pamiętają gorsze czasy w GieKSie. Jest sporo kibiców, którzy na nowo zakochali się w GieKSie i na dzień dobry dostali świetne mecze na nowym stadionie i europejskie puchary. Ci, którzy byli w tym przysłowiowym Wejherowie, doceniają to, co mamy, ale to nie znaczy, że ambicje nagle zmalały i osiedliśmy na laurach. Patrzmy jednak na to realnie – staliśmy się solidnym ekstraklasowym klubem, weszliśmy na dużo wyższy pułap i teraz po prostu musimy cierpliwie stawiać kolejne kroki.
Można zaobserwować taki paradoks, że ci, którzy w trudnych czasach chcieli dymisji trenera Góraka i mieli pretensje do zespołu, dziś tonują nastroje płynące na przykład z Prostej.
Powiem Wam tak – mam taką przypadłość, że dosyć często odpalam sobie na youtubie 5-6 skrótów z ostatnich meczów w pierwszej lidze, uwielbiam do tego wracać. I zwróćcie uwagę, że jak obejrzymy skrót wygranego 8:0 meczu ze Stalą Rzeszów, to ludzi na Blaszoku możemy sobie policzyć co do jednego, bo takie wtedy były pustki. Dzisiaj jesteśmy w innym miejscu, dużo dalej i czasami warto się na chwilę zatrzymać i to docenić.
Sentymentalnie się zrobiło. Ciekawi mnie, czy jak wracasz do tych skrótów na YouTube, to któryś ma jakieś specjalne miejsce w twoim sercu?
Tychy. Uwielbiam ten fragment, jak pada bramka i po bramce leci “GKS Klubem mym”. Ciary za każdym razem. Ale jak tak wspominamy, to jeszcze powiem, że jak po naszym meczu z Wisłą oglądałem Lechia – Arka z córką na rękach, to koszulkę miałem całą mokrą z nerwów, a jak sędzia Kwiatkowski nie dał tego karnego, to tak się wydarłem z radości, że żona myślała, że coś mi się stało.
Po tamtym meczu wasza grupa na Whatsappie zapłonęła?
Totalnie nie. Był ogromny spokój i serio nastawialiśmy się na baraże. Wiedzieliśmy, że najgorsze co się może stać, to się podpalić i w razie niepowodzenia zdołować przed barażami.
Co czułeś, kiedy po meczu w Gdyni zobaczyłeś, że jeden z kibiców wytatuował sobie koszulkę z twoim numerem, nazwiskiem i datą tego meczu?
To robiło ogromne wrażenie. W ogóle oglądając filmiki z Mariackiej, widząc reakcje w sektorze gości w Gdyni, na fecie czy po wiadomościach, które dostawałem, wiedziałem, ile to ważyło dla kibiców, dla miasta. To są niesamowicie miłe chwile, które zostaną ze mną do końca życia.
Wspomniałeś Wejherowo. Ja byłem wtedy na tamtym meczu i pamiętam twoją piękną bramkę. Co by się działo, gdyby ten gol padł dzisiaj w Ekstraklasie?
Myślę, że po awansie wszyscy, łącznie z trenerem Górakiem, byliśmy zaskoczeni tą różnicą medialną, która jest w Ekstraklasie. Cała otoczka wokół ligi przez lata bardzo się rozwinęła i zwiększyła. Dziś, gdybym ja czy ktokolwiek inny strzelił taką bramkę, jak wtedy na Gryfie, to by Wam to wyskakiwało co chwila na dziesiątkach profili przez kolejne pół roku, a wtedy mało kto w ogóle widział tamten mecz.
Nawiązałeś do pustek na Blaszoku, to zapytam o drugi koniec tego kija – ile dziś wam dają trybuny na Arenie Katowice?
Ogromnie dużo. Atmosfera na Nowej Bukowej jest naprawdę niesamowita i czuć, że te trybuny żyją. Samo to że ludzie na Prostej cały mecz stoją, każdy wślizg, przepychanka, dobre podanie czy akcja kończy się wrzawą – to serio niesie.
Bartek Nowak zdradził nam, że wybór stron tak żeby w drugiej połowie atakować “na Blaszok” nie jest przypadkiem.
Jasne, że nie. Właśnie o to mi chodzi – zawodnicy czują te reakcje z trybun i bardzo dużo nam to pomaga. Dziś w piłce końcówki meczów są bardzo ważne, dlatego podkręcanie tej wrzawy atakowaniem na bramkę pod Blaszokiem, jest dla nas bardzo ważne.
Rola trenera Rafała Góraka w zbudowaniu klimatu w drużynie, ale i na trybunach jest chyba bardzo duża? Kibice doceniają, jak w swoich przemowach nawiązuje do miasta, historii klubu czy tradycji górniczych.
Przemowy trenera Góraka to jedna z jego najmocniejszych stron. Bardzo mam wrytą w pamięć scenę, kiedy poprowadził odprawę przed wyjazdowym meczem z Podbeskidziem. To był mecz w okolicach Barbórki i trener mocno nawiązał do górnictwa, kultu ciężkiej pracy czy właśnie historii. Pamiętam, że wszystkich nas to wtedy mega nakręciło. Trener Górak też tak potrafił dobierać ludzi do kadry i sztabu, że oni wczuwali się w ten klimat, rozumieli to. Tak, jak wspomniałem wcześniej – każdy kto do nas przychodzi musi poznać klimat klubu, regionu i miasta. Wiadomo, że czas biegnie i za kilka lat nikogo nie będzie obchodziło, że Adrian Błąd strzelił bramkę Gryfowi w drugiej lidze, ale chodzi o to, żeby nie zaprzepaścić tego, co tutaj zbudowaliśmy.
Kręcimy się podczas tej rozmowy wokół Wejherowa, ale tamtem mecz z Gryfem był też pierwszym meczem po powrocie trenera Góraka do GieKSy. Czy tamten Rafał Górak poradziłby sobie w Ekstraklasie? Jak się rozwinął przez te lata?
Jak trener Górak wrócił do GieKSy, to w sztabie był on, trener Okoń i Dawid Szwarga. Nikogo więcej. Wszystko musieli robić sami. Dziś nasz sztab jest rozbudowany, odpowiada standardom ekstraklasowym, mają wszystkie narzędzia. Myślę że trener Górak rozwijał się z każdym sezonem i po prostu wypracował miejsce, w którym jest teraz. Różnica między nim dzisiaj a nim z meczu z Gryfem Wejherowo w II lidze jest większa niż między niebem a ziemią.
Ciężko nie odnieść wrażenia, że rozwinął się nie tylko jako trener, ale też jako lider, szef.
Zdecydowanie. Dziś trener nie tylko musi ogarniać wszystkie niuanse taktyczne, ludzkie, organizacyjne, ale dodatkowo jeszcze umieć nimi zarządzać. Zachowując proporcje, to dzisiaj trener Górak jest w klubie trochę jak taki angielski boss w dużych klubach – nadzoruje swój sztab oraz pracowników klubu. I jak widać – wychodzi mu to.
Kiedyś powiedziałeś, że sporo czerpiecie z Rakowa Częstochowa i Borussii Dortmund. Czy biorąc pod uwagę, jak ewoluował ten sztab i sam trener Górak jest to aktualne?
Obecnie od Rakowa nie (śmiech), a tak serio to wtedy chcieliśmy od Rakowa kopiować model gry, a od Borussii stałe fragmenty, które pod koniec pierwszej ligi dużo nam dały. Dzisiaj sztab jest tak rozwinięty i ma takie narzędzia, że wypracowują swoje własne koncepcje. Dziś nie da się już chyba czerpać od jednego zespołu. Decyduje tyle niuansów, że musisz być kreatywny i tworzyć samemu, a jeśli czerpać to ze wszystkich po trochu.
Czyli jest możliwe, że będziemy zaczynać mecz wykopem pod pole karne przeciwnika?
Dla mnie, z perspektywy zawodnika, to jest mega dobre rozegranie.
Żartujesz.
Nie, serio. Już tłumaczę – ostatnie cztery mecze: tracimy bramkę, a później nasza piłka ze środka ląduje u bramkarza, bo i tak kopiemy długą, przez to że rywal idzie nakręcony. Więc trzeba ich spróbować wybić, dać im się pomylić i spróbować przenieść grę.
Ile dla sztabu, zarówno w drugiej lidze i obecnie, znaczył trener Dawid Szwarga? Jak go oceniasz i to zamieszanie medialne, które towarzyszyło zarówno jego dołączeniu do GieKSy, jak i przenosinom do Rakowa?
Byłem ogromnym orędownikiem tego, żeby do nas znowu dołączył, bo to jest ogromny fachowiec i wiedziałem, że da nam sporo jakości i wzmocni sztab. Trener Dawid ma duży wpływ na rozwój indywidualny zawodników – po dołączeniu do nas prowadził na przykład dodatkowe treningi przed głównymi zajęciami na przykład tylko dla zawodników z pozycji 8 lub 10. Myślę, że w naszej szatni nie znajdziesz nikogo, kto by się źle o nim wypowiadał. To jak dzisiaj wygląda na przykład Kacper Łukasiak to też duża zasługa trenera Szwargi.
Czy gdyby Adrian Błąd poznał 15 lat temu kogoś takiego jak Dawid Szwarga, to dziś byłby w innym miejscu?
Myślę że tak, bo widziałem na przykład jego kontakt z Szymonem Bartlewiczem. Gdyby ktoś mnie, jako młodego zawodnika, tak nakierował 15 lat temu, to myślę że moja kariera wyglądałby inaczej.
Co Adrian Błąd z roku 2026 powiedziałby temu z 2011?
Miałem taki moment, gdy byłem w Zawiszy, miałem dobre liczby, byłem w formie. Przegraliśmy wtedy awans z Piastem Gliwice, którego trener – Marcin Brosz – zadzwonił do mnie po sezonie, mówiąc, że widziałby mnie w ekstraklasowym Piaście. Wtedy, jako młody zawodnik, dałem się przekonać Radkowi Osuchowi i zostałem w Zawiszy, a Piast zrobił puchary. To jedyny moment kariery, którego żałuję i jestem ciekawy, jak wtedy potoczyłyby się moje losy, gdybym przeniósł się do Gliwic. Oprócz tego nie żałuję niczego i raczej nic bym nie zmienił.
Trener Henryk Górnik podkreślał, że serce GieKSy biło też w Hotelu Katowice, gdzie w restuaracji spotykali się sportowcy wszystkich sekcji GKS Katowice. Jak to wygląda dzisiaj?
Trener Górak żyje całym klubem – bywa na meczach piłkarek czy hokeja. Kilku piłkarzy regularnie bywa na maczach siatkówki. Wiem, że hokeiści odwiedzają Arenę Katowice. Teraz często mijamy się z siatkarzami na nowym stadionie, a rzadziej z dziewczynami, które zostały na starej Bukowej. Na pewno jest duża serdeczność i wzajemne trzymanie kciuków za wyniki.
Na koniec – chciałbyś coś przekazać kibicom?
Trzymajcie za nas kciuki i bądźcie z nami tak jak do tej pory. Czujemy Wasze wsparcie i potrzebujemy go w gorszych chwilach. I kupujcie bilety na Lecha – liczmy na komplet dla Jasia Furtoka!
Rozmawiali: Błażej i Marcin.
Zapraszamy Was do kolejnej, aż 1,5-godzinnej rozmowy Wierzby z jednym z naszych hokeistów. Korzystając z przerwy na zgrupowanie kadry spotkał się on z Mateuszem Michalskim – pracowitym napastnikiem, dla którego jest to już 7 sezon w naszych barwach.
Dajcie znać, jak Wam się podobał odcinek. Prosimy także o pomoc w wypromowaniu podcastu poprzez lajki, udostępnienia, oceny w aplikacjach itd. Nie obrazimy się także na dyskusję w komentarzach. Z góry dzięki!
Możesz nas wesprzeć finansowo (odsłuchanie kosztuje 5 zeta, a komentowanie 19,64 ;)):
Konto:
Santander
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533
SK 1964
ul. Bukowa 1a, 40-108 Katowice
Tytułem: Podcast hokej
PAY PAL:
E-mail: [email protected]
Tytułem: Podcast hokej
Jesteśmy dostępni także na Spotify:.

Jacek Wrobel
30 stycznia 2025 at 13:24
Dzień dobry, przypomnę jeszczę osobę Andreji Prokica. Wyjątkowy zawodnik. Grał w Stali, odszedł do GiekSy i ponownie zagrał w Stali. Kolejny zawodnik to Mateusz Mak, znowu osoba, która miała spory wkład w powrót Stali do Ekstraklasy. Wszyscy w Mielcu są mile wspominani i kibice wyrażają się o nich zawsze z dużym uznaniem i sympatią. Pozdrowienia z Mielca i powodzenia ale dopiero na nowym stadionie!!!