Piłka nożna Prasówka
Media o meczu z Hapoelem: Na pewno nie ma się czego wstydzić
Zapraszamy do przeczytania fragmentów doniesień mediów na temat wczorajszego meczu GKS Katowice – Hapoel Tel Awiw 2:1 (0:1).
weszlo.com – GieKSo, dlaczego tak późno?! Szalona pogoń, zabrakło czasu
Aura tego meczu aż do 83. minuty mówiła: tu nic się nie wydarzy. A potem wydarzyła się gonitwa, na którą finalnie zabrakło czasu. GieKSo, dlaczego tak późno zaczęłaś cisnąć? Zespół z Katowic wygrywa 2:1 i żegna się z pucharami z bardzo dużym niedosytem.
Końcówka pokazała, że naprawdę dało się awansować. Kiedy Hapoel został przyciśnięty, gubił się pod własną bramką. Dało się zepchnąć go do głębokiej, momentami rozpaczliwej defensywy. I przede wszystkim: dało się go skutecznie podgryzać. Gdyby tylko zespół z Katowic był nieco odważniejszy, może miałby więcej czasu na odrobienie strat.
Odwaga pojawiła się dopiero po pierwszej strzelonej bramce, czyli w 83. minucie. Długa piłka od Wolskiego, Wdowiak pognał skrzydłem i świetnie wyłożył futbolówkę Szkurinowi. W tym momencie aura spotkania zmieniła się z „tu się nic nie wydarzy” na „jeszcze wszystko jest możliwe”. Dopiero w samej końcówce piłkarze GKS-u mieli taką wiarę w awans, jak Rafał Górak na konferencji prasowej, gdy stwierdził, że dwie bramki to żadna strata.
No cóż, jeśli grałoby się tak, jak w końcówce przez przynajmniej całe 45 minut – wtedy faktycznie byłaby to żadna strata. A tak – GieKSa zaliczyła zryw, lecz nie zdążyła przełożyć go na wystarczającą liczbę bramek. Bo nie wystarczyło strzelić dwóch, potrzebne były trzy, bo w pierwszej połowie strata się powiększyła.
Nie można bowiem myśleć o awansie, jeśli nadal sadzi się takie babole w tyłach. W pierwszym meczem pod kątem piłkarskim pomyłek samego siebie przechodził Arkadiusz Jędrych. Dziś też się nie popisał. Zarówno on jak i Bartosz Wolski źle obliczył lot piłki, gdy obrońca Hapoelu zagrał typową lagę na bałagan. W efekcie prostym podaniem minięta została niemalże cała defensywa – zrobiło się masę miejsca, Turiel bez żadnych problemów doszedł do stuprocentowej okazji.
Nie można popełniać takich gaf, jeśli chce się grać w pucharach. A jeśli robisz je dwie w jednej akcji, nie możesz być zdziwionym, że ktoś cię za to szybko skarci.
Niestety, podobnie jak i na Węgrzech, tak i u siebie GieKSa zawodziła też z przodu. Pierwsza połowa? Obejrzeliśmy jedynie strzał Nowaka z wolnego (celny, ale lekki, bramkarz bez problemów zbił do boku) i główkę Galana po rogu (prosto w golkipera). Polski zespół oddał łącznie trzy uderzenia. Znacznie większe zagrożenie stwarzali Izraelczycy. Zanim trafili do siatki, mieli dwie dogodne sytuacje. Pierwszą zażegnał Klemenz, wykonując interwencję z gatunku rozpaczliwych (wybił piłkę spod nóg rywala, choć był spóźniony), a przy drugiej Gieksa miała szczęście, że Boateng nie trafił w piłkę, choć dostał idealną wrzutkę po stałym fragmencie.
A więc na przerwę GieKSa schodziła ze świadomością, że po powrocie na boisko trzeba będzie strzelić trzy bramki, by doprowadzić do dogrywki. No cóż – nie była to najlepsza perspektywa. Mimo to Katowiczanie nie zwiesili głów i na pożegnanie z pucharami rozegrali swoje najlepsze 45 minut w dwumeczu z Hapoelem. Przez długi czas wydawało się, że pod bramką rywala zjadają ich nerwy. Szkurin w prostej sytuacji źle wyłożył koledze. Gdy Nowak stanął przed szansą, sieknął nad bramką po nogach rywala, a Łukasiak będąc na czystej pozycji kopnął w kolegę.
Aż w końcu wpadło po szybkim, dynamicznym ataku. Przy drugim golu znów bohaterem okazał się Wdowiak, który wygrał pojedynek w szesnastce, został trafiony w nogę, wyłożył się, nie było wątpliwości – klarowna jedenastka. Gdy Jędrych wykorzystywał karnego na 2:1, sędzia techniczny pokazywał pięć minut doliczonych do podstawowego czasu gry. W samej końcówce obejrzeliśmy oczywiście oblężenie, lecz niestety – czasu było za mało.
Szkoda, bo rywal naprawdę – jak się okazało – był w zasięgu. Szalona końcówka trochę zamazuje zły obraz GieKSy w tym dwumeczu, niemniej nie możemy zapominać, że polska ekipa została skarcona za proste błędy, które na tym poziomie nie mogą się przytrafiać. Tyle dobrego, że zwycięstwo przy Bukowej pomoże polskim zespołom w rankingu. Zawsze to jakaś zdobycz.
Dla GieKSy cała ta pucharowa przygoda to koniec końców i tak duże wydarzenie, zwłaszcza że jeszcze zimą była w strefie spadkowej Ekstraklasy. Nie ma co płakać też o tyle, że przejście Izraelczyków i tak pewnie nie przełożyłoby się na awans do fazy ligowej. Raczej nikt nie zakładał, że zespół, którego masa braków wychodzi na tle Hapoelu, będzie w stanie powalczyć z Atalantą. I tak GKS by w fazie ligowej nie zagrał, i tak.
„Red is bad”. Oprawa GKS-u Katowice na mecz z Hapoelem
Kibice GKS-u Katowice przy okazji rewanżowego starcia z Hapoelem Tel Awiw zaprezentowali oprawę z hasłem „Red is bad”. To nawiązanie do skrajnie lewicowych przekonań najzagorzalszych fanów izraelskiego zespołu.
– Skrajnie lewicowi. Tak się ich określa. Fakt, łatwo ich tak zaszufladkować, szczególnie w rzeczywistości Izraela, gdzie przeważającym nurtem na trybunach i w medialnej rzeczywistości jest jednak nacjonalizm. Fani Hapoelu – nie tylko tego z Tel Awiwu, ale ten, jako klub z tych wszystkich przez lata największy, stał się głównym reprezentantem dawnych tradycji – stoją do tego w opozycji. A więc tak: w herbie jest sierp i młot, na trybunach często „gościł” Che Guevara. To wszystko prawda. Do dziś zresztą tak to funkcjonuje. W badaniach – wykonanych w formie ankiet – sprzed kilku lat, które przeprowadził Daniel Regev, izraelski socjolog, a prywatnie kibic Hapoelu, pytał tamtejszych kibiców, jakimi słowami by się określili i opisali ważne dla nich (i klubu) wartości. Najczęstsze odpowiedzi?
[…] W tym kontekście należy odbierać oprawę GKS-u Katowice ze środowego spotkania z Hapoelem w eliminacjach Ligi Konferencji.
gol24.pl – Dzielny GKS Katowice walczył do samego końca. Sensacyjny wynik w rewanżu III rundy el. Ligi Konferencji
Niestety! Mimo walecznej postawy GKS Katowice żegna się z europejskimi pucharami, a sen o fazie ligowej Ligi Konferencji skończył się na III rundzie eliminacji z Hapoelem. Podopieczni trenera Rafała Góraka mogą jednak schodzić z podniesioną głową. Wygrali na odchodne po dwóch golach w końcówce przy Nowej Bukowej.
GKS Katowice liczył na odrobienie strat z pierwszego meczu w III rundzie el. Ligi Konferencji, tak jak zrobił to wcześniej w dwumeczu ze słowacką Żyliną. Skala trudności okazała się dla podopiecznych trenera Rafała Góraka nie do przeskoczenia. Hapoel Tel‑Awiw był rywalem z innej półki i mocniejszym dla polskiego klubu.
Nie pomogła żółta ściana, którą utworzyli licznie przybyli kibice gospodarzy. Dla nich to i tak było wielkie święto oraz piękna przygoda – ich drużyna po 23 latach wróciła i zaprezentowała się godnie. Fani na Nowej Bukowej nie zawiedli: najpierw pokazali efektowną kartoniadę, którą zagrali na nosie kibicom przyjezdnym, a w drugiej połowie na trybunie za jedną z bramek zaprezentowali dużą oprawę z hasłem „Żółta ściana”.
O wyniku w dwumeczu decydował tylko jeden gol przyjezdnych. W 23. minucie Gabriela Kobylaka z najbliższej odległości pokonał Stav Torial, który zaskoczył polską drużynę również przed tygodniem w pierwszym meczu.
W drugiej połowie polska drużyna, nie mając już nic do stracenia, ruszyła do zdecydowanych ataków. Początkowo długo nie potrafiła znaleźć drogi do siatki, a z piłką mijał się Ilja Szkurin. Białoruski napastnik nie pomylił się w 83. minucie, przytomnie trącając piłkę po dośrodkowaniu ze skrzydła i wbił ją do niemal pustej bramki.
Przed końcem rywalizacji sfaulowany w polu karnym został Mateusz Wdowiak, który wywalczył jedenastkę. Sędzia bez większego zastanowienia wskazał na jedenasty metr, a bramkę kontaktową (w dwumeczu) zdobył Arkadiusz Jędrych.
wkatowicach.eu – GKS kończy przygodę z europejskimi pucharami. Zwycięstwo nad Hapoelem Tel Awiw nie dało awansu
GKS Katowice zakończył swoją europejską przygodę. W trzeciej rundzie eliminacji Ligi Konferencji UEFA rywalem GieKSy był Hapoel Tel Awiw. Izraelski klub wygrał pierwsze spotkanie 2-0. Rewanż odbył się 12 sierpnia na Arenie Katowice. Spotkanie zakończyło się wynikiem 2:1, co nie dało GieKSie awansu do dalszych rozgrywek.
Za nami drugi pojedynek w ramach eliminacji Ligi Konferencji UEFA, w którym GKS Katowice zmierzył się z zespołem Hapoel Tel-Awiw. Stawka była wysoka, bo rywale wygrali pierwszy mecz 2:0. Żeby awansować GKS musiał strzelić więcej bramek. Spotkanie odbyło się na Arenie Katowice.
W pierwszej połowie meczu goście mocno walczyli, by zdobyć bramki i obronić swoją. Pierwszy gol padł dla Tel-Awiwu w 23. minucie. I z takim wynikiem zakończyła się ta część gry. W drugiej połowie GieKSa weszła w grę mocniej. Wykorzystywała okazje. Końcówka meczu przyniosła ogromne emocje. Pierwszą bramkę dla GKS-u wbił Ilia Shkuryn po podaniu Mateusza Wdowiaka. Kolejny celny strzal oddał Arkadiusz Jędrych w ramach karnych. Tym samym GieKSa prowadziła już 2:1.
Niestety w doliczonym czasie nie udało się strzelić kolejnej bramki. Oznaczało to, że pomimo wygranego przez GieKSę meczu to Hapoel Tel-Awiw awansował do kolejnego etapu rozgrywek.
dziennikzachodni.pl – GKS Katowice pożegnał się z Europą. I na pewno nie ma się czego wstydzić
Dwa zwycięstwa i dwa remisy oraz po sześć strzelonych i straconych goli w eliminacjach Ligi Konferencji. Pierwszy od 23 lat start GKS-u Katowice w europucharach trzeba zapisać na plus.
Najważniejsze było pokonanie przynajmniej pierwszej przeszkody. I to się udało. W II rundzie kwalifikacji Ligi Europy GKSKatowice wyeliminował słowacką MSK Żylinę przegrywając na wyjeździe 1:2 (gol Lukasa Klemenza) i wygrywając u siebie 3:1 strzelali Zrelak, Mateusz Wdowiak, Ilia Szkurin). W kolejnym etapie piąty zespół PKO Ekstraklasy zmierzył się z izraelskim Hapoelem Tel Awiw. W Miszkolcu po bardzo słabym występie było 0:2. Także środowy rewanż zaczął się fatalnie – kolejna seria błędów w obronie pozwoliła gościom na zdobycie prowadzenia w 22 minucie. Później „Robotnicy” kontrolowali mecz, jednak w końcówce, gdy ich szkoleniowiec dokonał kiepskich zmian, a Rafał Górak trafionych, sytuacja się zmieniła. Ilia Szkurin (83) i Arkadiusz Jędrych (89-karny, podyktowany za faul na Mateuszu Wdowiaku) sprawili, że do dogrywki potrzebny był jeszcze tylko jeden gol. Katowiczanie szturmowali, kibice znakomicie dopingowali, ale upragniona bramka już nie padła i do finałowej rundy, gdzie czekała Atalanta Bergamo awansował Hapoel.
GKS na pocieszenie podtrzymał trwającą od 8 listopada 2025 serię występów bez porażki na swoim stadionie. Zyskał też bezcenne doświadczenia.
– Siedem lat temu wróciłem do GKS Katowice i byliśmy na trzecim poziomie rozgrywkowym. Gdyby ktoś wtedy powiedział, że dzisiaj będę się żegnał z pucharami i miał w sobie ogromny niedosyt, to może nie, żebym nie wierzył, ale to byłyby marzenia niesięgające mojej głowy – stwierdził trener Rafał Górak. – To jest nasz trzeci sezon w ekstraklasie, po 23 latach zagraliśmy w pucharach. A trzeba pamiętać, że drużynę budujemy z trochę innym rozmachem niż inni, budowani poprzez takie, a nie inne finansowanie. Nie narzekam, tylko zdaję sobie sprawę i twardo stąpam po ziemi, że musimy ten rozwój robić małymi krokami.
GKS na starcie w Pucharach zarobił 350.000 euro plus zyski z organizacji dwóch domowych spotkań oraz związanych z nimi wpływów z dnia meczowego.
– Dziękuję naszym kibicom, byli cudowni dla nas w każdym z tych czterech pucharowych wieczorów. Dawali nam ogromną siłę. W środę na Bukowej znowu było magicznie i skoro mieliśmy zaćmienie słońca, to Bukowa kilka razy błysnęła czymś spektakularnym – podkreślił szkoleniowiec. – Finalnie kończymy, wszystkim bardzo dziękuję. Jestem z drużyny bardzo zadowolony. To jest kapitalne zmierzyć się z tym wszystkim, co te rozgrywki dają. Oczywiście jest trochę żalu, że nie zagramy z Atalantą, byłoby niesamowite zmierzyć się z rywalem klasy mega top, ale nie bierzemy tego jako totalny smutek.
Piłkarze podzielali odczucia trenera.
– Będziemy robić wszystko, żeby wrócić do europejskich rozgrywek. Te cztery mecze to była świetna sprawa – deklarował Lukas Klemenz.
W niedzielę GKS wróci do rozgrywek Ekstraklasy wyjazdowym meczem z Motorem.
– Mamy ligę i Puchar Polski, dwie ścieżki, w których zostaliśmy, będziemy chcieli dalej się rozwijać i robić postępy – deklaruje Rafał Górak. – Także dzięki tym ogromnym doświadczeniom z Ligi Konferencji, choćby w graniu w takiej częstotliwości, wypróbowaniu szerokości naszej kadry i sprawdzeniu czy ona funkcjonuje tak, jakbym sobie życzył. I jest dużo elementów, z których wyciągamy pozytyw.
polsatsport.pl – Wygrana w rewanżu nie wystarczyła
GKS Katowice zakończył przygodę w europejskich pucharach. Zespół z Górnego Śląska pokonał w rewanżowym starciu trzeciej rundy eliminacji Ligi Konferencji Hapoel Tel-Awiw 2:1. W pierwszym meczu przed tygodniem Izraelczycy wygrali jednak 2:0 i dzięki temu to oni awansowali do następnej fazy.
[…] Gospodarze wyraźnie uwierzyli, że stać ich na historyczną remontadę. Rzucili się do szaleńczych ataków, a po jednym z nich sędzia podyktował rzut karny dla Katowiczan. Stały fragment gry wykonał kapitan Arkadiusz Jędrych i nie pomylił się. W dwumeczu zrobiło się 2:3.
Choć GKS ze wszelkich sił parł po jeszcze jednego gola, ostatecznie drużynie nie udało się go strzelić. Dzięki zaliczce z pierwszego spotkania to Hapoel awansował do czwartej rundy eliminacji.
sportowefakty.wp.pl – GieKSa ruszyła dopiero w końcówce. Izraelczycy wyrzucili Katowiczan za burtę
GKS Katowice przespał prawie cały dwumecz z Hapoelem Tel Awiw, a przebudzenie w samej końcówce nie wystarczyło. Mimo zwycięstwa 2:1 przed własną publicznością, GieKSa łącznie poległa 2:3 i żegna się z eliminacjami Ligi Konferencji.
[…] GKS Katowice zaczął stwarzać zagrożenie około 20. minuty. Bartosz Nowak postraszył rywali bezpośrednim uderzeniem z rzutu wolnego, zmuszając do interwencji Assafa Tzura. Następnie Borja Galan po dośrodkowaniu Nowaka strzelił głową prosto w bramkarza.
Gdy wydawało się, że gospodarze nabierają wiatru w żagle, Hapoel ostudził ich zapał. W 23. minucie sekwencja błędów obrony GKS-u zaczęła się od Alana Czerwińskiego. Roei Alkukin swoim podaniem uruchomił Stava Turiela, który stanął oko w oko z Kobylakiem i silnym strzałem przełamał ręce golkipera.
Turiel wyrósł na kata katowickiego zespołu. Ten sam piłkarz trafił do siatki także w pierwszym spotkaniu pomiędzy tymi drużynami. Kolejną bramkę Turiel mógł zdobyć po piekielnie silnym uderzeniu z dystansu, natomiast Kobylak z trudem interweniował.
Po przerwie Nowak raz jeszcze spróbował swoich sił z rzutu wolnego. Było groźnie, jednak kluczowy gracz GKS-u niestety nie trafił w światło bramki. Z kolei Ilja Szkurin miał naprawdę dobrą okazję bramkową i przegrał pojedynek z Tzurem.
Dopiero siedem minut przed upływem podstawowego czasu gry GKS sforsował defensywę drużyny przeciwnej. Mateusz Wdowiak ruszył lewą flanką, płasko dograł w pole karne i Szkurin znalazł sposób na bramkarza Hapoelu.
Szymon Bartlewicz również stworzył zagrożenie na połowie rywali. Tzur wyciągnął się jak struna po strzale z daleka pomocnika GKS-u.
Wdowiak dał świetną zmianę. Właśnie po faulu Fernanda Mayembo na nim sędzia wskazał na wapno. Arkadiusz Jędrych ustawił sobie piłkę na 11. metrze i uderzeniem w lewą stronę zmylił bramkarza.
przegladsportowy.onet.pl – GKS Katowice był o krok od cudu. Thriller w końcówce. I ten jeden błąd
GKS Katowice pokonał Hapoel Tel-Awiw 2:1, ale z powodu porażki we wcześniejszym meczu 0:2 jako pierwszy z piątki polskich zespołów grających w pucharach odpadł z rywalizacji. Gospodarze zbyt późno rzucili się do odrabiania strat i mimo wielkich emocji w końcówce nie dali rady awansować.
[…] W porównaniu do pierwszego meczu z Hapoelem trener Rafał Górak dokonał aż pięciu zmian w pierwszym składzie. Alan Czerwiński, Mateusz Kowalczyk, Marcin Wasielewski, Marcel Wędrychowski i Ilja Szkurin zajęli miejsce Pau Resty, Erika Jirki, Kacpra Łukasiaka, Emana Markovicia i Adama Zrelaka.
Odmieniony GKS przeważał, ale od początku meczu znów goście byli groźniejsi. Przez pierwsze 20 minut gry, goście strzelali cztery razy, a gospodarzy ani razu. Potem jednak najpierw Bartosz Nowak strzelał z wolnego, bramkarz wybił na rożny, po chwili strzelał Borja Galan, ale w odpowiedzi goście wyprowadzili kontrę i Stav Turiel pokonał Gabriela Kobylaka.
Po tym golu szanse na awans GKS mocno spadły. Gospodarze byli bezradni. Do przerwy mieli piłkę przez 59 procent czasu gry, ale niewiele z tego wynikało.
W drugiej połowie GKS mocniej przeważał i coraz bardziej naciskał. Po niespełna godzinie niezłą okazję miał Szkurin, ale za długo zwlekał ze strzałem, potem Nowak strzelił nad bramką.
Gospodarze mieli nawet okazję, by przynajmniej doprowadzić do wyrównania, jak w 79. minucie, gdy Łukasiak miał wyłożoną piłkę na 12. metrze, ale został zablokowany.
W końcu w 84. minucie lewym skrzydłem urwał się wprowadzony na boisko dosłownie chwilę wcześniej Wdowiak, dograł do Szkurina, który wyprzedził obrońców gości i strzałem z bliska doprowadził do wyrównania.
Gol uskrzydlił gospodarzy i trzy minuty później po szybkiej akcji gospodarzy Wdowiak został sfaulowany w polu karnym. Do piłki podszedł Arkadiusz Jędrych. Bramkarz gości Assaf Tzur tańczył na linii, ale wiele to nie dało. Polak zmylił go i trafił na 2:1.
Piłka nożna
Porażka w dziwnej atmosferze
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Piłka nożna Wywiady
Adrian Błąd: Staliśmy się solidnym klubem Ekstraklasy
O zawale serca, sytuacji rodzinnej, meczach z Gryfem Wejherowo, obecnej szatni GieKSy i domniemanym kryzysie – o tym i o wielu innych rzeczach porozmawialiśmy z Adrianem Błądem. Przed Wami spora (prawie 17 000 znaków!) dawka czytania, ale jeśli przebrniecie przez całość, z pewnością dowiecie się wielu nowych rzeczy. Zapraszamy!
GieKSa.pl: Ciężko nie zacząć inaczej niż od staropolskiego pytania: jak tam zdrowie?
Adrian Błąd: Dobrze, dziękuję. Odpukać już jest wszystko dobrze. Przez okres urlopowy faktycznie dużo się u mnie działo, bo po 20 latach grania w piłkę wyszło w badaniach, że mam tętnicę mostkową. Obecnie jestem pod stałą opieką profesora Milewskiego, który jest kardiologiem sportowym.
Zawał serca u profesjonalnego piłkarza to nie jest codzienność. W sieci krążyła informacja, że spotkało cię to tuż po meczu z Pogonią.
Widziałem, ale to nie do końca jest prawda. Może ta adrenalina i wszystko co się działo w końcówce sezonu i stricte w meczu z Pogonią miały na to wpływ, ale sam zawał przydarzył mi się po powrocie z urlopu, tydzień przed powrotem do treningów. Wniosłem walizki do góry i schodząc ponownie do auta spięło mnie w plecach tak że upadłem na klatce nie mogąc się ruszać. Na szczęście szybko przyjechało pogotowie, pomógł mi też Wojtek Herman.
W kulisach z tamtego meczu z Pogonią jest świetny fragment, w którym skaczesz na kolegów i krzyczysz: “Jeździliśmy po Wejherowach, a teraz pojeździmy po Europie!”. To musiał być dla ciebie duży cios, że tuż przed pucharami przyplątały się aż takie problemy ze zdrowiem.
To był dla mnie mega duży cios i bardzo to we mnie siedziało. Tyle lat czekania, a teraz miało mnie to ominąć? Bardzo to bolało. Trener Górak świetnie się zachował, bo zostałem dokooptowany do kadry która poleciała na Węgry, mimo że nie mogłem zagrać, więc przynajmniej mogłem przeżyć to wszystko z poziomu ławki rezerwowych i obecności w szatni.
Jak już tak rozmawiamy o zdrowiu, to jak dzisiaj miewa się twoja córka?
Po prostu żyjemy i działamy z dnia na dzień. Nie ma u niej znaczącej poprawy i perspektyw na to, że będzie chodzić czy mówić, ale musimy każdego dnia działać, by nie było gorzej. Dziś Hania uczęszcza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjnego na Giszowcu, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Oprócz tego prowadzimy codzienne rehabilitacje, a w tym wszystkim ogromną rolę odgrywa moja żona, która opiekuje się córką każdego dnia.
Pamiętamy wszyscy akcję praktycznie całego środowiska piłkarskiego, które kilka lat temu rzuciło się do pomocy, zbierania funduszy i organizowało akcje koszulkowe.
Akcja z koszulkami wyszła wtedy bardzo spontanicznie. Moja siostra wymyśliła, że skoro tyle ich mamy, to można zrobić z nich użytek i zebrać jakieś dodatkowe środki na Hanię.
Jesteś w piłce tyle lat, a mimo wszystko zaskoczył cię rozmiar tej akcji i skali pomocy?
Byłem w szoku, że ta akcja nabrała takich rozmiarów i trochę nie ogarniałem tej skali. Bo pomocy ze środowiska GieKSy czy Zagłębia Lubin oczywiście mogłem się trochę spodziewać, ale kiedy później dołączyły Zawisza, Arka, Raków i wiele innych klubów, to było dla mnie ogromnie wzruszające. Całe środowisko piłkarskie i kibicowskie ruszyło nam z pomocą, dlatego skoro mam okazję – to raz jeszcze Wam wszystkim dziękuję.
Powiedziałeś przed chwilą, że z córką jeździcie na zajęcia do ośrodka na Giszowcu. Czy po karierze planujecie zostać w Katowicach?
Tak. To już dzisiaj wiemy na pewno, bo wszystkie nasze sprawy rodzinne, cała logistyka związana z Hanią jest już mocno zakorzeniona w Katowicach. Wszystko, czego potrzebujemy, mamy tutaj lub w innych śląskich miastach pod ręką, a w Lubinie byłoby o to ciężko.
To rodzinnie. A zawodowo? Koniec kontraktu niestety nieuchronnie się zbliża.
Czeka mnie rozmowa z trenerem i z dyrektorem sportowym.
Adrian Błąd w czerwcu 2027 zawiesi korki na kołku?
Mam świadomość, że piłka mocno poszła do przodu, widzę jak zmienia się intensywność grania w Ekstraklasie. Do tego mam świadomość swojego wieku, sytuacji zdrowotnej i będąc szczerym ze sobą widzę, że w pewnych aspektach ten pociąg po prostu odjechał. Mamy w szatni bardzo jakościowych i młodych piłkarzy. A czy w czerwcu będzie koniec kariery? Na dzisiaj mam różne pomysły, ale żadna decyzja nie zapadła. Jak tylko coś będzie postanowione w 100%, to myślę, że kibice GieKSy pierwsi się o tym dowiedzą.
Trzy lata temu w wywiadzie dla Weszło powiedziałeś, że mega się cieszysz na Ekstraklasę. Jak patrzysz na to po tych trzech latach?
Przychodząc do GieKSy miałem w Ekstraklasie rozegrane 77 spotkań. Moim marzeniem było, żeby wywalczyć z GieKSą awans i dobić do setki. Dziś mam tych meczów 130 i jakie by one nie były – lepsze czy gorsze, z większą liczbą minut czy z mniejszą – to jestem po prostu szczęśliwy. Właśnie dlatego powiedziałem wtedy, że się mega cieszę – bo sami to wywalczyliśmy, bo w końcu zrobiliśmy to z GieKSą.
Siedzi ci w głowie brak gola na Arenie Katowice?
Haha. Faktycznie nie mam jeszcze bramki na Nowej Bukowej i jest to taki kamyczek w bucie, który mnie uwiera. Trochę lat w klubie jestem i dla mnie to by była piękna puenta tej mojej obecności w GieKSie.
Po ostatnich meczach zwolniło się chyba miejsce do wykonywania karnych.
Nie przesadzajmy. Sami pamiętacie taką serię, gdzie chyba 7 czy 8 karnych z rzędu nie strzeliliśmy. Ja też wtedy byłem w to zamieszany, więc myślę że przy obecnej kadrze to dalej jestem gdzieś na końcu listy do strzelania jedenastki (śmiech).
Zakładając, że szybko zapewnimy sobie utrzymanie, to czy myślisz, że trener Górak dałby ci więcej minut, żeby w końcu ta bramka na Nowej Bukowej wpadła?
Ja z trenerem Górakiem mam świetną relację, ale mam też świadomość, że dziś w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Im wyższe miejsce na koniec sezonu, tym większe pieniądze dla klubu, więc wiem, że szansę dostanę, jeśli będę dobrze wyglądał fizycznie i nie będę odstawał na tle chłopaków. Przyznam jednak szczerze, że przed zawałem często sobie o tym myślałem, że już mi stosunkowo niedużo brakuje do rozegrania 300 meczów w GieKSie…
Wracając jeszcze do twoich potencjalnych planów na życie po karierze piłkarza zapytam trochę przewrotnie: czy mówi ci coś nazwisko Podliński?
Haha, chyba wiem do czego zmierzacie. Oczywiście – Karol Podliński, napastnik, obecnie w ŁKS-ie Łódź. Pamiętam, że pierwszy raz moją uwagę na niego zwrócił Jakub Arak. Rozmawialiśmy wtedy o wymaganiach, które musiał spełniać w tamtym czasie napastnik przymierzany do Rakowa Częstochowa. Kuba znał te wymagania i mówił, że Podliński to zawodnik który je spełnia.
No właśnie, kilka lat temu w wywiadzie wspominałeś, że widzisz się jako skaut i wskazywałeś go jako wyróżniającego się napastnika. To dalej coś co cię ciekawi?
Powiem tak – od mojego pierwszego spotkania w GieKSie z trenerem Szwargą, jeszcze w II lidze, zacząłem patrzeć na piłkę zdecydowanie szerzej, bardziej analitycznie i faktycznie ta strona piłki mocno mnie zainteresowała. Tak jak powiedziałem wcześniej – na dziś skupiam się na tym, że jeszcze mam ważny kontrakt i decyzji co po sezonie – czy będę grał, trenował czy spróbuję zostać skautem – jeszcze nie podjąłem.
A rzucisz przynajmniej parę nazwisk, które moglibyśmy obserwować?
Nie ma szans, bo mi to za parę lat wyciągniecie i powiecie, że Błąd to się w ogóle nie zna (śmiech). A tak poważnie, to każdy kto interesuje się piłką, wie że kadry klubów Ekstraklasy, ale i I czy II ligi są już przeanalizowane od każdej możliwej strony. Widzę to u nas w sztabie – jeśli poproszę trenera, żeby w odpowiednim programie wpisał “Marcin Wasielewski”, to za minutę mam jego odpowiednik z większości lig i mogę sobie szukać po konkretnych parametrach. Dlatego rola skauta to jedno, ale technologia również w piłce poszła niesamowicie do przodu.
Odnosząc to do GieKSy, to dużym wyzwaniem jest dobranie zawodnika do kadry pod względem charakteru?
Trochę tak, ale też dużym wyzwaniem jest spokojne wprowadzenie nowych zawodników w nasz model gry.
Aklimatyzacja czasami faktycznie trochę trwa. Trener Górak mówił, że czasami mija pół roku zanim zawodnicy załapią jego filozofię.
Zgadza się, sami to widzicie, jakie były na początku opinie o Nowaku czy o Szkurinie w ich pierwszych sezonach, a dzisiaj nikt sobie nie wyobraża zespołu bez nich. U nas faktycznie jest dużo zadań taktycznych, których w innych klubach na swojej pozycji nie musiałeś wykonywać i czasami nauczenie tego zawodników faktycznie chwile zajmuje.
Jak przy Szkurinie jesteśmy – ile jest prawdy w tym, że w pewnym momencie Arek Jędrych musiał mu po męsku wyjaśnić, że musi więcej pokazywać zamiast narzekać?
Zero, słyszałem te głupoty. Ilia to jest bezkonfliktowy, świetny facet, do tego bardzo pracowity. Nikt mu nic nie musiał wyjaśniać. Sam w końcu załapał, że trener wymaga od niego nie tylko strzelania bramek i dzisiaj widzicie efekty.
W kadrze zespołu z pierwszej ligi zostałeś już tylko ty, Jędrych, Wasielewski i Szczuka. Czy to jest ten moment, że GieKSa już się zmieniła, czy taka całkowita zmiana oblicza tej szatni jeszcze przed nami?
Ta zmiana trwa. Z naszej czwórki jedynie Wasyl obecnie gra w pierwszej jedenastce. A jeśli popatrzymy ogólnie na wiek zawodników z kadry, to myślę że taka mini rewolucja może za sezon, może za dwa, ale na pewno jest przed GieKSą.
A ile dziś w szatni jest jeszcze tego ducha drużyny z pierwszej ligi? Nie ma już w zespole Kudły, Jaroszka, Rogali czy Repki, którzy chyba tworzyli klimat.
Sporo – Bartek Nowak, Lukas Klemenz, Alan Czerwiński czy Borja Galan bardzo szybko się wpasowali w tamtą naszą ekipę. Nie ma się też co czarować, że tym co mieliśmy wypracowane w I lidze zawojowalibyśmy Ekstraklasę. Zmiany musiały być, trzeba podnosić jakość i po prostu nie da się walczyć w Ekstraklasie jadąc jedynie na atmosferce z pierwszej ligi i sezonu z awansem.
Arek Woźniak dzwoni jeszcze czasem?
Pewnie, z Arkiem przyjaźnimy się cały czas i jesteśmy w stałym kontakcie.
W talii kart atutów GieKSy, jak dużą naszą siłą jest to, że mamy tak polską szatnię?
Myślę, że był to jeden z głównych powodów, dla których zrobiliśmy piąte miejsce.
Aż tak?
W naszej szatni 75% zawodników to Polacy i każdy zagraniczny zawodnik, który do nas dołącza musi wejść w ten zespół i się z nim zżyć. A wiem, że nie w każdym zespole tak to wygląda, i jeśli zawodników zagranicznych jest więcej, to ciężko o jakąś wybitną jedność. W niektórych drużynach przypomina to odbijanie karty o 16:00 w zakładzie pracy, a u nas jednak bardzo długo jest rodzinna, przyjacielska atmosfera. Wszyscy w szatni staramy się to utrzymywać, bo zawsze było tak, że jeśli pojawiał się problem czy kryzys, to trzymaliśmy się razem.
Czy dziś GieKSa jest w kryzysie?
Nie, zdecydowanie za szybko by stawiać takie tezy. Sami doskonale pamiętacie moment, kiedy w pierwszej lidze nie wygraliśmy 10 spotkań z rzędu. To był kryzys. Dziś zdecydowanie nie.
To chyba wasza wina, bo mocno rozbudziliście nadzieje wśród kibiców.
Nasza baza kibiców po awansie bardzo się zwiększyła i wydaje mi się, że dziś narzekają ci, którzy nie do końca pamiętają gorsze czasy w GieKSie. Jest sporo kibiców, którzy na nowo zakochali się w GieKSie i na dzień dobry dostali świetne mecze na nowym stadionie i europejskie puchary. Ci, którzy byli w tym przysłowiowym Wejherowie, doceniają to, co mamy, ale to nie znaczy, że ambicje nagle zmalały i osiedliśmy na laurach. Patrzmy jednak na to realnie – staliśmy się solidnym ekstraklasowym klubem, weszliśmy na dużo wyższy pułap i teraz po prostu musimy cierpliwie stawiać kolejne kroki.
Można zaobserwować taki paradoks, że ci, którzy w trudnych czasach chcieli dymisji trenera Góraka i mieli pretensje do zespołu, dziś tonują nastroje płynące na przykład z Prostej.
Powiem Wam tak – mam taką przypadłość, że dosyć często odpalam sobie na youtubie 5-6 skrótów z ostatnich meczów w pierwszej lidze, uwielbiam do tego wracać. I zwróćcie uwagę, że jak obejrzymy skrót wygranego 8:0 meczu ze Stalą Rzeszów, to ludzi na Blaszoku możemy sobie policzyć co do jednego, bo takie wtedy były pustki. Dzisiaj jesteśmy w innym miejscu, dużo dalej i czasami warto się na chwilę zatrzymać i to docenić.
Sentymentalnie się zrobiło. Ciekawi mnie, czy jak wracasz do tych skrótów na YouTube, to któryś ma jakieś specjalne miejsce w twoim sercu?
Tychy. Uwielbiam ten fragment, jak pada bramka i po bramce leci “GKS Klubem mym”. Ciary za każdym razem. Ale jak tak wspominamy, to jeszcze powiem, że jak po naszym meczu z Wisłą oglądałem Lechia – Arka z córką na rękach, to koszulkę miałem całą mokrą z nerwów, a jak sędzia Kwiatkowski nie dał tego karnego, to tak się wydarłem z radości, że żona myślała, że coś mi się stało.
Po tamtym meczu wasza grupa na Whatsappie zapłonęła?
Totalnie nie. Był ogromny spokój i serio nastawialiśmy się na baraże. Wiedzieliśmy, że najgorsze co się może stać, to się podpalić i w razie niepowodzenia zdołować przed barażami.
Co czułeś, kiedy po meczu w Gdyni zobaczyłeś, że jeden z kibiców wytatuował sobie koszulkę z twoim numerem, nazwiskiem i datą tego meczu?
To robiło ogromne wrażenie. W ogóle oglądając filmiki z Mariackiej, widząc reakcje w sektorze gości w Gdyni, na fecie czy po wiadomościach, które dostawałem, wiedziałem, ile to ważyło dla kibiców, dla miasta. To są niesamowicie miłe chwile, które zostaną ze mną do końca życia.
Wspomniałeś Wejherowo. Ja byłem wtedy na tamtym meczu i pamiętam twoją piękną bramkę. Co by się działo, gdyby ten gol padł dzisiaj w Ekstraklasie?
Myślę, że po awansie wszyscy, łącznie z trenerem Górakiem, byliśmy zaskoczeni tą różnicą medialną, która jest w Ekstraklasie. Cała otoczka wokół ligi przez lata bardzo się rozwinęła i zwiększyła. Dziś, gdybym ja czy ktokolwiek inny strzelił taką bramkę, jak wtedy na Gryfie, to by Wam to wyskakiwało co chwila na dziesiątkach profili przez kolejne pół roku, a wtedy mało kto w ogóle widział tamten mecz.
Nawiązałeś do pustek na Blaszoku, to zapytam o drugi koniec tego kija – ile dziś wam dają trybuny na Arenie Katowice?
Ogromnie dużo. Atmosfera na Nowej Bukowej jest naprawdę niesamowita i czuć, że te trybuny żyją. Samo to że ludzie na Prostej cały mecz stoją, każdy wślizg, przepychanka, dobre podanie czy akcja kończy się wrzawą – to serio niesie.
Bartek Nowak zdradził nam, że wybór stron tak żeby w drugiej połowie atakować “na Blaszok” nie jest przypadkiem.
Jasne, że nie. Właśnie o to mi chodzi – zawodnicy czują te reakcje z trybun i bardzo dużo nam to pomaga. Dziś w piłce końcówki meczów są bardzo ważne, dlatego podkręcanie tej wrzawy atakowaniem na bramkę pod Blaszokiem, jest dla nas bardzo ważne.
Rola trenera Rafała Góraka w zbudowaniu klimatu w drużynie, ale i na trybunach jest chyba bardzo duża? Kibice doceniają, jak w swoich przemowach nawiązuje do miasta, historii klubu czy tradycji górniczych.
Przemowy trenera Góraka to jedna z jego najmocniejszych stron. Bardzo mam wrytą w pamięć scenę, kiedy poprowadził odprawę przed wyjazdowym meczem z Podbeskidziem. To był mecz w okolicach Barbórki i trener mocno nawiązał do górnictwa, kultu ciężkiej pracy czy właśnie historii. Pamiętam, że wszystkich nas to wtedy mega nakręciło. Trener Górak też tak potrafił dobierać ludzi do kadry i sztabu, że oni wczuwali się w ten klimat, rozumieli to. Tak, jak wspomniałem wcześniej – każdy kto do nas przychodzi musi poznać klimat klubu, regionu i miasta. Wiadomo, że czas biegnie i za kilka lat nikogo nie będzie obchodziło, że Adrian Błąd strzelił bramkę Gryfowi w drugiej lidze, ale chodzi o to, żeby nie zaprzepaścić tego, co tutaj zbudowaliśmy.
Kręcimy się podczas tej rozmowy wokół Wejherowa, ale tamtem mecz z Gryfem był też pierwszym meczem po powrocie trenera Góraka do GieKSy. Czy tamten Rafał Górak poradziłby sobie w Ekstraklasie? Jak się rozwinął przez te lata?
Jak trener Górak wrócił do GieKSy, to w sztabie był on, trener Okoń i Dawid Szwarga. Nikogo więcej. Wszystko musieli robić sami. Dziś nasz sztab jest rozbudowany, odpowiada standardom ekstraklasowym, mają wszystkie narzędzia. Myślę że trener Górak rozwijał się z każdym sezonem i po prostu wypracował miejsce, w którym jest teraz. Różnica między nim dzisiaj a nim z meczu z Gryfem Wejherowo w II lidze jest większa niż między niebem a ziemią.
Ciężko nie odnieść wrażenia, że rozwinął się nie tylko jako trener, ale też jako lider, szef.
Zdecydowanie. Dziś trener nie tylko musi ogarniać wszystkie niuanse taktyczne, ludzkie, organizacyjne, ale dodatkowo jeszcze umieć nimi zarządzać. Zachowując proporcje, to dzisiaj trener Górak jest w klubie trochę jak taki angielski boss w dużych klubach – nadzoruje swój sztab oraz pracowników klubu. I jak widać – wychodzi mu to.
Kiedyś powiedziałeś, że sporo czerpiecie z Rakowa Częstochowa i Borussii Dortmund. Czy biorąc pod uwagę, jak ewoluował ten sztab i sam trener Górak jest to aktualne?
Obecnie od Rakowa nie (śmiech), a tak serio to wtedy chcieliśmy od Rakowa kopiować model gry, a od Borussii stałe fragmenty, które pod koniec pierwszej ligi dużo nam dały. Dzisiaj sztab jest tak rozwinięty i ma takie narzędzia, że wypracowują swoje własne koncepcje. Dziś nie da się już chyba czerpać od jednego zespołu. Decyduje tyle niuansów, że musisz być kreatywny i tworzyć samemu, a jeśli czerpać to ze wszystkich po trochu.
Czyli jest możliwe, że będziemy zaczynać mecz wykopem pod pole karne przeciwnika?
Dla mnie, z perspektywy zawodnika, to jest mega dobre rozegranie.
Żartujesz.
Nie, serio. Już tłumaczę – ostatnie cztery mecze: tracimy bramkę, a później nasza piłka ze środka ląduje u bramkarza, bo i tak kopiemy długą, przez to że rywal idzie nakręcony. Więc trzeba ich spróbować wybić, dać im się pomylić i spróbować przenieść grę.
Ile dla sztabu, zarówno w drugiej lidze i obecnie, znaczył trener Dawid Szwarga? Jak go oceniasz i to zamieszanie medialne, które towarzyszyło zarówno jego dołączeniu do GieKSy, jak i przenosinom do Rakowa?
Byłem ogromnym orędownikiem tego, żeby do nas znowu dołączył, bo to jest ogromny fachowiec i wiedziałem, że da nam sporo jakości i wzmocni sztab. Trener Dawid ma duży wpływ na rozwój indywidualny zawodników – po dołączeniu do nas prowadził na przykład dodatkowe treningi przed głównymi zajęciami na przykład tylko dla zawodników z pozycji 8 lub 10. Myślę, że w naszej szatni nie znajdziesz nikogo, kto by się źle o nim wypowiadał. To jak dzisiaj wygląda na przykład Kacper Łukasiak to też duża zasługa trenera Szwargi.
Czy gdyby Adrian Błąd poznał 15 lat temu kogoś takiego jak Dawid Szwarga, to dziś byłby w innym miejscu?
Myślę że tak, bo widziałem na przykład jego kontakt z Szymonem Bartlewiczem. Gdyby ktoś mnie, jako młodego zawodnika, tak nakierował 15 lat temu, to myślę że moja kariera wyglądałby inaczej.
Co Adrian Błąd z roku 2026 powiedziałby temu z 2011?
Miałem taki moment, gdy byłem w Zawiszy, miałem dobre liczby, byłem w formie. Przegraliśmy wtedy awans z Piastem Gliwice, którego trener – Marcin Brosz – zadzwonił do mnie po sezonie, mówiąc, że widziałby mnie w ekstraklasowym Piaście. Wtedy, jako młody zawodnik, dałem się przekonać Radkowi Osuchowi i zostałem w Zawiszy, a Piast zrobił puchary. To jedyny moment kariery, którego żałuję i jestem ciekawy, jak wtedy potoczyłyby się moje losy, gdybym przeniósł się do Gliwic. Oprócz tego nie żałuję niczego i raczej nic bym nie zmienił.
Trener Henryk Górnik podkreślał, że serce GieKSy biło też w Hotelu Katowice, gdzie w restuaracji spotykali się sportowcy wszystkich sekcji GKS Katowice. Jak to wygląda dzisiaj?
Trener Górak żyje całym klubem – bywa na meczach piłkarek czy hokeja. Kilku piłkarzy regularnie bywa na maczach siatkówki. Wiem, że hokeiści odwiedzają Arenę Katowice. Teraz często mijamy się z siatkarzami na nowym stadionie, a rzadziej z dziewczynami, które zostały na starej Bukowej. Na pewno jest duża serdeczność i wzajemne trzymanie kciuków za wyniki.
Na koniec – chciałbyś coś przekazać kibicom?
Trzymajcie za nas kciuki i bądźcie z nami tak jak do tej pory. Czujemy Wasze wsparcie i potrzebujemy go w gorszych chwilach. I kupujcie bilety na Lecha – liczmy na komplet dla Jasia Furtoka!
Rozmawiali: Błażej i Marcin.
Zapraszamy Was do kolejnej, aż 1,5-godzinnej rozmowy Wierzby z jednym z naszych hokeistów. Korzystając z przerwy na zgrupowanie kadry spotkał się on z Mateuszem Michalskim – pracowitym napastnikiem, dla którego jest to już 7 sezon w naszych barwach.
Dajcie znać, jak Wam się podobał odcinek. Prosimy także o pomoc w wypromowaniu podcastu poprzez lajki, udostępnienia, oceny w aplikacjach itd. Nie obrazimy się także na dyskusję w komentarzach. Z góry dzięki!
Możesz nas wesprzeć finansowo (odsłuchanie kosztuje 5 zeta, a komentowanie 19,64 ;)):
Konto:
Santander
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533
SK 1964
ul. Bukowa 1a, 40-108 Katowice
Tytułem: Podcast hokej
PAY PAL:
E-mail: [email protected]
Tytułem: Podcast hokej
Jesteśmy dostępni także na Spotify:.

Najnowsze komentarze