Dołącz do nas

Hokej Piłka nożna Piłka nożna kobiet Prasówka Siatkówka Stadion

Tygodniowy przegląd mediów: GieKSa melduje się w finale Pucharu Kontynentalnego

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Zapraszamy do przeczytania doniesień mass mediów z ubiegłego tygodnia, które dotyczą sekcji piłki nożnej, siatkówki i hokeja GieKSy. Prezentujemy naszym zdaniem, najciekawsze z nich.
Piłkarki rozegrały mecz w ramach 11 kolejki rozgrywek Ekstraligi Kobiet przegrywając na wyjeździe z Pogonią Szczecin 0-3. Następny mecz zespół rozegra 22.11, na wyjeździe, z Czarnymi Sosnowiec w ramach 1/16 Pucharu Polski. Początek spotkania zaplanowano na godz. 14:00. Ze względu na mecze reprezentacji piłkarze mieli przerwę w rozgrywkach, którą wykorzystano na rozegranie sparingu z Miedzią Legnica. Nasz zespół przegrał 0-3. Mecz odbył się bez udziału publiczności. Kolejny mecz ligowy drużyna rozegra, 22.11 z Lechem w Katowicach. Początek meczu zaplanowano na 14:45. Przed meczem odbędzie się uroczystość nadania imienia Jana Furtoka stadionowi przy Nowej Bukowej.
Siatkarze w ubiegłym tygodniu rozegrali dwa spotkania: 10.11 z Podziemiami Kredowe ChKS Chełm oraz w piątek 13.11 z Norwidem Częstochowa. Pierwszy mecz drużyna przegrała 2-3, w drugim wygrała 3-0.
Hokeiści wzięli udział w półfinale rozgrywek Pucharu Kontynentalnego, w którym zajęli drugie miejsce i awansowali do finału rozgrywek. Drużyna w trakcie turnieju przegrała z Rouen Dragons 3-5, wygrała z HK Mogo/RSU 3-1 oraz z Belfast Giants (po rzutach karnych) 4-3. Turniej finałowy zostanie rozegrany w dniach 14–17 stycznia 2027 roku. Udział weźmie 6 drużyn: Belfast Giants (Wielka Brytania), Corona Braszów (Rumunia), Dragons de Rouen (Francja), GKS Katowice, Herlev Eagles (Dania), Nomad Astana (Kazachstan). W piątek i niedzielę (20 i 22.11) nasza drużyna rozegra dwa wyjazdowe spotkania ligowe: z GKS-em Tychy i Podhalem. Początek spotkań zaplanowano na godz. 18:00 i 17:00.

PIŁKA NOŻNA
kobiecyfutbol.pl – Pogoń pewnie pokonała GKS Katowice
Liderki tabeli pokonane! Pogoń Szczecin wygrała z GKS-em Katowice 3:0 w meczu 11. kolejki Ekstraligi. Bohaterką spotkania została Lena Świrska, która skompletowała hat-tricka!
Pogoń Szczecin zakończyła rundę jesienną w świetnym stylu, pokonując liderujący GKS Katowice 3:0. Bohaterką spotkania była Lena Świrska, która zdobyła wszystkie trzy bramki. Siedemnastolatka najpierw wykorzystała kontratak, a niedługo później ponownie pokonała bramkarkę rywalek, tym razem efektownym strzałem z woleja. Po przerwie dołożyła jeszcze jedno trafienie i skompletowała hat-tricka.
Katowiczanki próbowały odwrócić losy spotkania, ale nie potrafiły znaleźć sposobu na defensywę gospodyń. Swoje okazje miały m.in. Patricia Hmírová i Klaudia Maciążka, jednak żadna z nich nie zakończyła się golem. Pogoń dobrze kontrolowała przebieg meczu i dowiozła zwycięstwo do końca. Dla GKS-u była to pierwsza porażka od 16 spotkań. Szczecinianki kończą rundę jesienną na drugim miejscu w tabeli, z bardzo dobrym akcentem na koniec.

lca.pl – Koncertowa gra i efektowne zwycięstwo Miedzi Legnica nad ekstraklasowym rywalem w Katowicach
Piłkarze Miedzi Legnica wykorzystali listopadową przerwę na mecze reprezentacji w najlepszy możliwy sposób. Podopieczni trenera Dawida Kroczka pokonali na wyjeździe ekstraklasowy GKS Katowice aż 3:0, prezentując skuteczną i dojrzałą grę przez pełne dziewięćdziesiąt minut.
Legniczanie weszli w mecz z ogromnym animuszem, błyskawicznie narzucając gospodarzom swój styl gry. Już w dziesiątej minucie Borja Galan sfaulował we własnym polu karnym Oliwiera Szymoniaka, a arbiter bez wahania wskazał na jedenasty metr. Do piłki podszedł Myroslav Mazur i pewnym uderzeniem otworzył wynik spotkania.
Zaledwie dwie minuty później goście poszli za ciosem po fatalnym błędzie Rafała Strączka przy wyprowadzeniu piłki. We własnej szesnastce przewinił Sebastian Milewski, faulując Wojciecha Hajdę, co skutkowało kolejną jedenastką. Tym razem odpowiedzialność wziął na siebie Kristian Fućak, który podwyższył prowadzenie na 2:0.
Po zdobyciu dwóch bramek zespół z Legnicy nie zamierzał zwalniać tempa, stwarzając kolejne groźne sytuacje po szybkich kontratakach. W osiemnastej minucie bliski szczęścia był Oliwier Szymoniak, jednak futbolówka po rykoszecie minimalnie minęła słupek.
W końcówce pierwszej połowy gospodarzy przed utratą kolejnych goli ratował dobrze dysponowany Rafał Strączek. Bramkarz GKS-u najpierw świetnie obronił strzał z ostrego kąta autorstwa Kristiana Fućaka, a tuż przed przerwą pewnie interweniował po uderzeniu Mateusza Bochnaka.
W przerwie obaj szkoleniowcy zdecydowali się na roszady w składach, przy czym trener Dawid Kroczek posłał w bój aż pięciu nowych zawodników. Gra nieco się wyrównała, a w sześćdziesiątej pierwszej minucie bliski zdobycia kontaktowej bramki z rzutu wolnego był Erik Jirka, ale piłka poszybowała obok słupka.
Chwilę później po groźnej kontrze legniczan uderzał Daniel Stanclik, lecz znów na posterunku był golkiper z Katowic. Prawdziwy kunszt pokazał jednak w sześćdziesiątej ósmej minucie Dmytro Sydorenko, który dwukrotnie uratował Miedź przed utratą gola, broniąc strzał Marcela Wędrychowskiego oraz dobitkę Mateusza Wdowiaka.
Niewykorzystane sytuacje zemściły się na gospodarzach na jedenaście minut przed końcowym gwizdkiem sędziego. Po precyzyjnym dośrodkowaniu z rzutu rożnego Jakuba Serafina w polu karnym katowiczan powstało ogromne zamieszanie, w którym najlepiej odnalazł się Babacar Diallo i z bliskiej odległości trafił na 3:0.
Rozpędzeni goście mogli wygrać jeszcze wyżej, ponieważ chwilę później potężnym strzałem z dystansu w poprzeczkę trafił Kamil Antonik. Ostatecznie wynik nie uległ już zmianie, a legniczanie wracają z Górnego Śląska z cennym materiałem szkoleniowym i zasłużonym zwycięstwem nad wyżej notowanym przeciwnikiem.

wkatowicach.eu – Stadion Miejski w Katowicach otrzyma imię Jana Furtoka. Stanie się to podczas meczu z Lechem Poznań

22 listopada będzie wyjątkowym dniem dla GKS-u Katowice i całej piłkarskiej społeczności miasta. Podczas spotkania GieKSy z Mistrzem Polski Lechem Poznań Stadion Miejski przy ul. Nowej Bukowej otrzyma imię Jana Furtoka – legendarnej postaci w historii katowickiego klubu. Pierwszy gwizdek meczu zaplanowano na godzinę 14:45.

22 listopada, przed meczem GKS Katowice – Lech Poznań, odbędą się uroczystości nadania Stadionowi Miejskiemu imienia Jana Furtoka oraz odsłonięcia jego pomnika. Pomnik legendy GieKSy powstał w ramach Budżetu Obywatelskiego, a decyzję o patronie stadionu radni przyjęli jednogłośnie we wrześniu 2026 roku. Uroczystość odbędzie się cztery dni przed drugą rocznicą śmierci Jana Furtoka, który zmarł 26 listopada 2024 roku.
Furtok rozegrał dla GKS-u Katowice 299 spotkań i zdobył 122 bramki. Po zakończeniu kariery był także trenerem, dyrektorem sportowym i prezesem klubu.
Uroczystość odbędzie się w szczególnym czasie – cztery dni przed drugą rocznicą śmierci Jana Furtoka, który zmarł 26 listopada 2024 roku w wieku 62 lat. Nadanie stadionowi jego imienia będzie symbolicznym wyrazem pamięci i wdzięczności wobec człowieka, który bardzo mocno był związany z GKS-em Katowice.

Jan Furtok to absolutna legenda GKS-u Katowice. Człowiek, który wspierał ten klub ze wszystkich sił – jako zawodnik, trener i działacz. Nie ma lepszego sposobu na upamiętnienie tak wyjątkowego człowieka, niż nadanie nowemu Stadionowi Miejskiemu w Katowicach jego imienia. Zrobimy to w okolicy drugiej rocznicy śmierci Jana Furtoka, jako gest pamięci. Dodatkowo koło stadionu odsłonięty zostanie pomnik Jana Furtoka, który powstał w ramach Budżetu Obywatelskiego – mówi Marcin Krupa, prezydent Katowic.

Jan Furtok urodził się 9 marca 1962 roku w Katowicach. Swoją piłkarską drogę rozpoczął w Górniku Kostuchna, a jako nastolatek trafił do GKS-u Katowice. W pierwszej drużynie zadebiutował w czerwcu 1980 roku. Szybko stał się jej kluczową postacią i najskuteczniejszym napastnikiem w historii klubu.

W barwach GieKSy rozegrał 299 spotkań, zdobywając 122 bramki. Szczególne miejsce w jego karierze zajmuje finał Pucharu Polski z 1986 roku. GKS pokonał wówczas Górnika Zabrze 4:1, a Furtok zdobył trzy bramki.

Jego talent doceniono także poza granicami kraju. W 1988 roku przeniósł się do Hamburger SV. W sezonie 1990/1991 zdobył 20 ligowych bramek, zostając wicekrólem strzelców Bundesligi. Później reprezentował również barwy Eintrachtu Frankfurt.

W reprezentacji Polski rozegrał 36 spotkań i zdobył 10 bramek. Był uczestnikiem mistrzostw świata w Meksyku w 1986 roku. Po zakończeniu zagranicznej kariery wrócił do Katowic, zgodnie ze swoimi wcześniejszymi zapowiedziami.

Miałem propozycje od kilku innych polskich klubów, ale chcę grać tylko w Katowicach. Tu zakończę karierę – mówił Jan Furtok.

Furtok dotrzymał słowa. Po powrocie ponownie reprezentował GKS, a później angażował się w jego działalność jako trener, dyrektor sportowy i prezes. W trudnym okresie dla klubu stanął na jego czele, uczestnicząc w odbudowie GieKSy. Numer 9, z którym występował na boisku, został na zawsze zastrzeżony przez klub.

Mimo ogromnego uznania, jakim cieszył się wśród kibiców, sam pozostawał skromny.

Osobiście nie odczuwam tego, że jestem legendą GKS-u Katowice. To kibice zrobili ze mnie legendę – podkreślał Furtok.

Pamięć o Janie Furtoku od lat jest ważnym elementem tożsamości GKS-u i Katowic. Decyzja o nadaniu Stadionowi Miejskiemu imienia Jana Furtoka została przyjęta jednogłośnie przez Radę Miasta Katowice – na uroczystej, urodzinowej sesji Rady Miasta we wrześniu 2026 r. 22 listopada historia zatoczy symboliczne koło. Jan Furtok marzył o nowym stadionie dla GKS-u Katowice. Teraz stadion będzie nosił jego imię.

SIATKÓWKA
polsatsport.pl – Cóż za powrót w piątym secie! Siatkarze z Chełma wygrali w Katowicach
Drużyna Podziemia Kredowe ChKS Chełm pokonała na wyjeździe GKS Katowice 3:2 w meczu 4. kolejki Tauron Ligi. Przyjezdni przegrywali już 11:13 w piątym secie, ale dzięki świetnej zagrywce odwrócili losy spotkania. Był to dla nich czwarty tie-break w piątym spotkaniu tego sezonu.
Katowiczanie świetnie zaczęli obecny sezon, wygrywając z Aluronem CMC Wartą Zawiercie 3:0 i Ślepskiem Malow Suwałki 3:2. Później przyszły dwie porażki do zera, kolejno z PGE GiEK Skrą Bełchatów i Bogdanką Luk Lublin. Odwrotnie było w przypadku ekipy z Chełma. Start sezonu to dwie porażki, ze Stilonem Gorzów Wielkopolski 2:3 i Asseco Resovią 0:3. Następne dwa mecze to zwycięstwa po tie-breakach z Jastrzębiem Barkomem oraz Neonet Norwidem Częstochowa.
W pierwszym secie przyjezdni kapitalnie serwowali, czego efektem było aż pięć asów. Gra była dość wyrównana aż do stanu 12:12. Wtedy Chełmianie zaczęli odjeżdżać rywalom i ostatecznie wygrali seta do 16.
Druga partia była bardziej wyrównana, a o jej ostatecznym wyniku zadecydowała końcówka. Ostatecznie ChKS triumfował 25:23. Bardzo dobre zawody od początku rozgrywał Maciej Muzaj, który atakował z dużą skutecznością.
GKS lepiej wyglądał w trzecim secie. Gospodarze od początku zaczęli uciekać rywalom, w pewnym momencie prowadząc czterema punktami. Przyjezdni dogonili przeciwników przy stanie 15:15, jednak w końcówce popełnili dużo błędów i to Katowiczanie cieszyli się z wygranej do 20. Po ich stronie najlepiej punktującym zawodnikiem był Michał Superlak.
Czwartą odsłonę spotkania od prowadzenia zaczęli goście, jednak z czasem gra się wyrównała. Co więcej to GKS odskoczył na dwa punkty w połowie seta. Chełmianie ewidentnie gubili się pod presją, co potrafili wykorzystać Katowiczanie. Zwycięstwo gospodarzy do 19 oznaczało tie-breaka.
Decydujące starcie było bardzo wyrównane. GKS prowadził 13:11 i wtedy na zagrywce pojawił się Mariusz Marcyniak, który zaczął kapitalnie serwować. Siatkarze z Chełma wygrali kolejne cztery piłki i triumfowali w całym spotkaniu.
GKS Katowice – Podziemia Kredowe ChKS Chełm 2:3 (16:25, 23:25, 25:20, 25:19, 13:15)

tauronliga.pl – GKS Katowice wrócił do wygrywania w TAURON Lidze. NEONET Norwid wysoko pokonany
Choć GKS Katowice i NEONET Norwid Częstochowa miały przed 6. Kolejką tyle samo zwycięstw i punktów, to ich mecz nie dostarczył spodziewanych emocji. Zdecydowanie lepszy okazał się beniaminek, przerywając serię trzech kolejnych porażek.
W Katowicach zmierzyły się drużyny, które w pierwszej kolejce TAURON Ligi były sprawcami sensacji: GKS pokonał 3:0 mistrza Polski, a NEONET Norwid wygrał 3:2 z Asseco Resovią Rzeszów. Później oba zespoły wygrały jeszcze po jednym spotkaniu i w tabeli były sąsiadami, z identycznym dorobkiem – po 6 punktów.
W GKS-ie zagrał już Wojciech Włodaczyk, który doznał kontuzji w końcówce meczu z Aluronem CMC Wartą i zabrakło go w czterech kolejkach. Doświadczony skrzydłowy pomógł w ustabilizowaniu przyjęcia zagrywki, dobrze ustawiał się też w obronie. Jego skuteczność w ataku nie była oszałamiająca, ale – co ważne – nie oddawał bezpośrednio punktów.
Pierwszy set był wyrównany do połowy, choć praktyczne przez cały czas prowadzili Katowiczanie. Od wyniku 18:17 zdobyli oni dwa punkty (jeden po błędzie w ataku Michała Grzyba) i spokojnie zwyciężyli, jeszcze powiększając przewagę.
W drugiej partii gospodarze zaczęli skutecznie serwować. Mieli aż pięć asów, a sami nie popełnili żadnego błędu w przyjęciu. Wśród rywali największe kłopoty mieli Grzyb i Oskar Madsen, dlatego trener Luke Reynolds zmienił ich na Jakuba Kiedosa i Isaaca Heslingę. To nie koniec roszad, gdyż zamiast Zalejko Coricia wprowadził Tomasza Kowalskiego, a za Pablo Koukartseva – Madsa Jensena. W sumie w NEONET Norwidzie zagrało w tym spotkaniu aż 13 zawodników.
Niewiele to pomogło, bo GKS grał dobrze. Trudne sytuacje rozwiązywali Jakub Szymański i Michał Superlak, a przeciwnicy pomagali im błędami. Tylko w polu zagrywki pomylili się aż 19 razy, notując tylko jednego asa! Jeśli do tego dodać siedem punktów oddanych w przyjęciu i pięć w ataku, to wynik nie mógł być inny.
MVP spotkania został Szymon Gregorowicz, libero GKS-u, a Super Asem RedBulla popisał się Szymański (114 km/h).
GKS Katowice – NEONET Norwid Częstochowa 3:0 (25:20, 25:19, 25:18)

HOKEJ
hokej.net – Puchar Kontynentalny. GKS Katowice zaczął od porażki! Dobre momenty to za mało
Hokeiści GKS-u Katowice przegrali z gospodarzami turnieju, Dragons de Rouen, 3:5 na inaugurację półfinałowych zmagań w Pucharze Kontynentalnym. Wicemistrzowie Polski pokazali charakter w drugiej tercji, odrabiając dwubramkową stratę, ale o porażce przesądziły kosztowne przestoje w końcówkach pierwszej i drugiej odsłony oraz nieskuteczność w grze w przewadze.
Katowiczanie przystąpili do rywalizacji w hali Patinoire Île Lacroix poważnie osłabieni na kluczowej pozycji. W turnieju we Francji GieKSa musi radzić sobie bez swojego nominalnego pierwszego bramkarza, Connora LaCouvée, dlatego między słupkami od pierwszej minuty stanął Michał Kieler. Po drugiej stronie tafli zameldował się doświadczony Mac Carruth. Przy głośnym dopingu grupy kibiców z Polski oraz ponad trzech tysięcy widzów na trybunach, podopieczni Jacka Płachty zaczęli od mocnego uderzenia, jednak z biegiem czasu do głosu doszła jakość i doświadczenie utytułowanego rywala.
Pierwsze minuty należały do gospodarzy, którzy od razu narzucili wysokie tempo i zmusili Kielera do kilku interwencji w ataku pozycyjnym. GKS przetrwał napór, a w czwartej minucie przeprowadził zabójczą kontrę. Emil Forslund przechwycił krążek na niebieskiej linii i dograł na prawe skrzydło do Brocka Bremera. Kanadyjski napastnik na pełnej szybkości minął obrońcę po jego prawej stronie i precyzyjnym strzałem otworzył wynik spotkania.
Radość katowiczan trwała zaledwie 62 sekundy. Dragons błyskawicznie zamknęli polską ekipę we własnej tercji. Po strzale niepilnowanego z prawej strony Anthony’ego Recha guma powędrowała na lewe skrzydło, gdzie mimo obecności defensorów GieKSy celnym uderzeniem popisał się Petter Hansson.
W kolejnych minutach przewaga Francuzów rosła. Gospodarze stosowali agresywny forczeking, z którym katowiczanie mieli spore problemy przy wyprowadzaniu krążka z własnej strefy. Kieler uwijał się jak w ukropie, a w 10. minucie miał sporo szczęścia po groźnym rykoszecie. Prawdziwy dramat rozegrał się jednak w 13. minucie, kiedy to wicemistrzowie Polski stracili dwa gole w odstępie zaledwie 23 sekund. Najpierw szybka dwójkowa akcja Simona Lafrance’a z Tomasem Simonsenem zakończyła się wepchnięciem gumy do bramki przez tego drugiego, a chwilę później zostawiony bez krycia za bramką Ryan Lasch wyłożył krążek w korytarz międzybulikowy do Loïca Lampériera. Strzał kapitana gospodarzy nie był mocny, ale przeleciał między parkanami Kielera.
W 15. minucie mogło być jeszcze gorzej, gdy po fatalnej stracie w obronie polski golkiper ratował zespół rozpaczliwą interwencją na linii bramkowej. W końcówce tercji GieKSa złapała oddech i po karze dla Lascha za uderzenie łokciem zagrała pierwszą przewagę w meczu. Zabrakło jednak konkretów – Joona Monto nie trafił czysto w krążek w dogodnej sytuacji, strzał Englunda został podbity, a obiecującą akcję przerwała poruszona z mocowania bramka Carrutha. Pierwsza odsłona zamknęła się wynikiem 1:3 i wyraźną przewagą gospodarzy w strzałach (17 do 9).
W drugiej tercji obraz gry uległ wyraźnej zmianie. Hokeiści GKS-u uporządkowali grę w defensywie, ograniczyli proste straty i zaczęli znacznie dłużej utrzymywać się przy krążku w tercji ataku. Aktywny w podłączaniu się do ofensywy był Aleksi Huttula, a w 25. minucie bliski szczęścia był rozpędzony przed bramką Bremer, któremu zabrakło jedynie dokładniejszego opanowania gumy.
Konsekwencja katowiczan przyniosła efekt w 29. minucie. Po dobrym okresie gry i walce Bremera pod bramką, na strzał z niebieskiej linii zdecydował się Kacper Maciaś, a tor lotu krążka skutecznie zmienił Stephen Anderson, zdobywając gola kontaktowego na 2:3.
GieKSa poszła za ciosem. Dragons w tej części spotkania nie potrafili wypracować sobie ani jednej stuprocentowej okazji, a groźne uderzenia z ostrego kąta pewnie wyłapywał Kieler. Po drugiej stronie tafli odważnym rajdem środkiem między dwóch obrońców popisał się Mateusz Michalski. Wyrównanie wisiało w powietrzu i stało się faktem na niespełna dwie minuty przed końcem tercji. Po mocnym uderzeniu z dystansu w polu bramkowym zakotłowało się na dobre, a najsprytniejszy w zamieszaniu okazał się Bremer, pakując gumę do siatki na 3:3.
Wydawało się, że katowiczanie zejdą na drugą przerwę w znakomitych nastrojach, jednak końcówka tercji ponownie okazała się dla nich bezlitosna. Na 23 sekundy przed syreną szeroko ustawiony na prawej flance Nicholas Baptiste posłał diagonalne podanie przez strefę obronną GKS-u, które dotarło do zamykającego akcję Simonsena. Francuski napastnik miał przed sobą odkrytą część bramki i bez trudu przywrócił gospodarzom prowadzenie.
Trzecia odsłona zaczęła się dla ekipy Jacka Płachty najgorzej, jak mogła. Już w 43. minucie z dużego zamachu huknął Vincent Nesa. Kieler odbił krążek wysoko w górę, a spadającą gumę z powietrza dobił do siatki Robin Colomban. Była jeszcze krótka analiza wideo, z nadzieją na dopatrzenie się zagrania wysokim kijem, ale arbitrzy podtrzymali decyzję z lodu i gospodarze prowadzili 5:3.
W 45. minucie katowiczanie otrzymali drugą w tym meczu szansę gry w przewadze liczebnej po faulu Hanssona. GieKSa zamknęła rywali w zamku, stworzyła kilka dobrych pozycji strzeleckich, ale znów zabrakło skuteczności – niecelnie uderzano z bliskiej odległości, a strzał Bartosza Fraszki obronił Carruth. Kolejną okazję na złapanie kontaktu miał w 49. minucie w szybkim kontrataku Patryk Krężołek, jednak jego próba nie zaskoczyła golkipera Smoków.
Gdy w 53. minucie na ławkę kar powędrował Grzegorz Pasiut, sytuacja GKS-u stała się bardzo trudna. Katowiczanie wzorowo wybronili jednak swoje jedyne osłabienie w meczu, a w 56. minucie los uśmiechnął się do nich po raz kolejny. Przy groźnym objeździe bramki przez jednego z zawodników GieKSy bramkarz Rouen po raz kolejny w tym spotkaniu wypchnął bramkę z mocowania. Tym razem sędziowie nie dali się nabrać i ukarali Carrutha dwoma minutami za opóźnianie gry.
Trener Jacek Płachta postawił wszystko na jedną kartę, wycofując jeszcze chwilę później Michała Kielera i decydując się na grę w sześciu przeciwko pięciu rywalom. Katowiczanie cierpliwie rozgrywali krążek w strefie ataku, choć w kluczowym momencie błąd na niebieskiej linii popełnił Englund.
Gospodarze mieli dwie okazje, by przypieczętować wygraną trafieniem do pustej bramki, ale dwukrotnie pudłowali. Wynik nie uległ już zmianie i to Dragons de Rouen dopisali do tabeli komplet punktów.Przed hokeistami GKS-u Katowice jeszcze dwa spotkania w ramach francuskiego turnieju półfinałowego Pucharu Kontynentalnego.

GieKSa pokazała klasę! Przetrzymali napór i poskromili łotewskiego rywala
GKS Katowice zrehabilitował się za porażkę z Dragons de Rouen (3:5). W drugim spotkaniu grupy C Pucharu Kontynentalnego podopieczni trenera Jacka Płachty pewnie pokonali HK Mogo 3:1. Katowiczanie długo szukali sposobu na sforsowanie defensywy rywali, ale gdy już znaleźli drogę do bramki, potrafili wykorzystać swoje okazje.
Pierwsza tercja nie przyniosła trafień, choć obie drużyny próbowały otworzyć wynik spotkania. GieKSa stopniowo przejmowała inicjatywę, a łotewski zespół musiał coraz częściej odpierać ataki gospodarzy. Na pierwszą bramkę kibice zgromadzeni na trybunach musieli jednak poczekać do drugiej odsłony.
W 32. minucie Katowiczanie w końcu dopięli swego. Jonasz Hofman otrzymał podanie zza bramki na bulik i pewnym uderzeniem przy dalszym słupku pokonał łotewskiego golkipera. Chwilę później gospodarze mogli podwyższyć prowadzenie, ale zabrakło im skutecznego wykończenia. Blisko szczęścia był między innymi Patryk Krężołek, któremu w ostatniej chwili przeciwnik przeciął podanie przed niemal pustą bramkę.
GKS poszedł za ciosem po przerwie. W 44. minucie, podczas gry w przewadze, Pontus Englund wykorzystał podanie Grzegorza Pasiuta i podwyższył na 2:0. Nieco ponad cztery minuty później Katowiczanie zadali kolejny cios. Patryk Wronka obsłużył podaniem Patryka Krężołka, a ten umieścił krążek w siatce.
Łotysze odpowiedzieli jednak błyskawicznie. Zaledwie 65 sekund po trzecim trafieniu GieKSy, Ingus Ločmelis zmniejszył straty do dwóch bramek. Goście próbowali jeszcze wrócić do spotkania, ale Katowiczanie nie pozwolili im na rozwinięcie skrzydeł.
Co ciekawe, w trzeciej tercji GKS oddał zaledwie trzy strzały, ale aż dwa z nich zakończyły się bramkami. Polacy zachowali więc imponującą skuteczność i dowieźli zwycięstwo do końcowej syreny.

Z nieba do piekła i z powrotem do nieba! GieKSa triumfuje z brytyjskim gigantem po karnych
Cóż to była za sinusoida emocji! GKS Katowice w ostatnim meczu grupy C Pucharu Kontynentalnego prowadził 3:1 z Belfast Giants, ale Brytyjczycy zdołali doprowadzić do dogrywki, a mecz rozstrzygnął się dopiero po serii karnych, którą zwyciężyli Katowiczanie i ostatecznie mogą cieszyć się z triumfu 4:3 i drugiego miejsca w turnieju.
Spotkanie rozpoczęło się fatalnie dla podopiecznych trenera GieKSy. Już w pierwszej minucie na ławkę kar powędrował Pontus Englund, a gospodarze błyskawicznie wykorzystali grę w przewadze. Po zaledwie dwóch minutach Jake Gaudet dobił krążek do bramki Michała Kielera i Belfast objął prowadzenie.
Katowiczanie odpowiedzieli jednak jeszcze przed przerwą. W 12. minucie Kacper Maciaś zdecydował się na uderzenie spod niebieskiej linii. Krążek odbił się od nogi jednego z zawodników gospodarzy i zaskoczył Jacksona Whistle’a. Tym samym GieKSa doprowadziła do wyrównania.
W drugiej odsłonie Belfast częściej gościł w tercji obronnej Katowiczan, ale to polski zespół zdołał przechylić szalę na swoją korzyść. W 30. minucie Brock Bremer urwał się obrońcy na prawym skrzydle i w sytuacji niemal sam na sam znalazł sposób na pokonanie brytyjskiego bramkarza. GKS schodził więc na drugą przerwę z prowadzeniem 2:1.
W trzeciej tercji wicemistrzowie Polski mieli kilka okazji, by powiększyć przewagę. W 52. minucie dopięli swego w efektownych okolicznościach. Podczas gry w osłabieniu Bartosz Fraszko ruszył do kontry i znalazł się w sytuacji sam na sam z Whistle’em. Napastnik GieKSy zachował zimną krew i trafił między parkanami golkipera, podwyższając prowadzenie na 3:1.
Wydawało się, że Katowiczanie mają spotkanie pod kontrolą, ale końcówka przyniosła prawdziwy rollercoaster. Belfast wycofał bramkarza i ruszył do odrabiania strat. W 58. minucie David Goodwin wykorzystał miejsce na prawym skrzydle i precyzyjnym uderzeniem zdobył kontaktową bramkę.
Gospodarze nie zamierzali na tym poprzestać. Zaledwie 85 sekund później Jake Gaudet ponownie wpisał się na listę strzelców, tym razem kierując krążek pod samą poprzeczkę. Belfast doprowadził do remisu 3:3 i doprowadził do dogrywki.
W dodatkowym czasie gry obie drużyny miały swoje okazje. Najlepszą dla Katowiczan zmarnował Matthew Sredl, który po podaniu Emila Forslunda nie zdołał skierować krążka do siatki w dogodnej sytuacji. Z kolei Michał Kieler zatrzymał między innymi próbę Mortena Jensena. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia, więc o zwycięstwie musiały zdecydować rzuty karne.
A w nich więcej zimnej krwi zachowali Katowiczanie. Do siatki trafili Stephen Anderson, Jacob Lundegård oraz Bartosz Fraszko. Po stronie Belfast Giants skuteczny był jedynie John Piccinich. GieKSa wygrała serię najazdów 3:1 i tym samym całe spotkanie 4:3!

Kliknij, by skomentować
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy, jednakże zastrzega sobie prawo do ich cenzurowania lub usuwania.

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Piłka nożna

Porażka w dziwnej atmosferze

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.

Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.

Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.

Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.


8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).

Kontynuuj czytanie

Piłka nożna Wywiady

Adrian Błąd: Staliśmy się solidnym klubem Ekstraklasy

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

O zawale serca, sytuacji rodzinnej, meczach z Gryfem Wejherowo, obecnej szatni GieKSy i domniemanym kryzysie – o tym i o wielu innych rzeczach porozmawialiśmy z Adrianem Błądem. Przed Wami spora (prawie 17 000 znaków!) dawka czytania, ale jeśli przebrniecie przez całość, z pewnością dowiecie się wielu nowych rzeczy. Zapraszamy!

GieKSa.pl: Ciężko nie zacząć inaczej niż od staropolskiego pytania: jak tam zdrowie?
Adrian Błąd: Dobrze, dziękuję. Odpukać już jest wszystko dobrze. Przez okres urlopowy faktycznie dużo się u mnie działo, bo po 20 latach grania w piłkę wyszło w badaniach, że mam tętnicę mostkową. Obecnie jestem pod stałą opieką profesora Milewskiego, który jest kardiologiem sportowym.

Zawał serca u profesjonalnego piłkarza to nie jest codzienność. W sieci krążyła informacja, że spotkało cię to tuż po meczu z Pogonią.
Widziałem, ale to nie do końca jest prawda. Może ta adrenalina i wszystko co się działo w końcówce sezonu i stricte w meczu z Pogonią miały na to wpływ, ale sam zawał przydarzył mi się po powrocie z urlopu, tydzień przed powrotem do treningów. Wniosłem walizki do góry i schodząc ponownie do auta spięło mnie w plecach tak że upadłem na klatce nie mogąc się ruszać. Na szczęście szybko przyjechało pogotowie, pomógł mi też Wojtek Herman.

W kulisach z tamtego meczu z Pogonią jest świetny fragment, w którym skaczesz na kolegów i krzyczysz: “Jeździliśmy po Wejherowach, a teraz pojeździmy po Europie!”. To musiał być dla ciebie duży cios, że tuż przed pucharami przyplątały się aż takie problemy ze zdrowiem.
To był dla mnie mega duży cios i bardzo to we mnie siedziało. Tyle lat czekania, a teraz miało mnie to ominąć? Bardzo to bolało. Trener Górak świetnie się zachował, bo zostałem dokooptowany do kadry która poleciała na Węgry, mimo że nie mogłem zagrać, więc przynajmniej mogłem przeżyć to wszystko z poziomu ławki rezerwowych i obecności w szatni.

Jak już tak rozmawiamy o zdrowiu, to jak dzisiaj miewa się twoja córka?
Po prostu żyjemy i działamy z dnia na dzień. Nie ma u niej znaczącej poprawy i perspektyw na to, że będzie chodzić czy mówić, ale musimy każdego dnia działać, by nie było gorzej. Dziś Hania uczęszcza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjnego na Giszowcu, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Oprócz tego prowadzimy codzienne rehabilitacje, a w tym wszystkim ogromną rolę odgrywa moja żona, która opiekuje się córką każdego dnia.

Pamiętamy wszyscy akcję praktycznie całego środowiska piłkarskiego, które kilka lat temu rzuciło się do pomocy, zbierania funduszy i organizowało akcje koszulkowe.
Akcja z koszulkami wyszła wtedy bardzo spontanicznie. Moja siostra wymyśliła, że skoro tyle ich mamy, to można zrobić z nich użytek i zebrać jakieś dodatkowe środki na Hanię.

Jesteś w piłce tyle lat, a mimo wszystko zaskoczył cię rozmiar tej akcji i skali pomocy?
Byłem w szoku, że ta akcja nabrała takich rozmiarów i trochę nie ogarniałem tej skali. Bo pomocy ze środowiska GieKSy czy Zagłębia Lubin oczywiście mogłem się trochę spodziewać, ale kiedy później dołączyły Zawisza, Arka, Raków i wiele innych klubów, to było dla mnie ogromnie wzruszające. Całe środowisko piłkarskie i kibicowskie ruszyło nam z pomocą, dlatego skoro mam okazję – to raz jeszcze Wam wszystkim dziękuję.

Powiedziałeś przed chwilą, że z córką jeździcie na zajęcia do ośrodka na Giszowcu. Czy po karierze planujecie zostać w Katowicach?
Tak. To już dzisiaj wiemy na pewno, bo wszystkie nasze sprawy rodzinne, cała logistyka związana z Hanią jest już mocno zakorzeniona w Katowicach. Wszystko, czego potrzebujemy, mamy tutaj lub w innych śląskich miastach pod ręką, a w Lubinie byłoby o to ciężko.

To rodzinnie. A zawodowo? Koniec kontraktu niestety nieuchronnie się zbliża.
Czeka mnie rozmowa z trenerem i z dyrektorem sportowym.

Adrian Błąd w czerwcu 2027 zawiesi korki na kołku?
Mam świadomość, że piłka mocno poszła do przodu, widzę jak zmienia się intensywność grania w Ekstraklasie. Do tego mam świadomość swojego wieku, sytuacji zdrowotnej i będąc szczerym ze sobą widzę, że w pewnych aspektach ten pociąg po prostu odjechał. Mamy w szatni bardzo jakościowych i młodych piłkarzy. A czy w czerwcu będzie koniec kariery? Na dzisiaj mam różne pomysły, ale żadna decyzja nie zapadła. Jak tylko coś będzie postanowione w 100%, to myślę, że kibice GieKSy pierwsi się o tym dowiedzą.

Trzy lata temu w wywiadzie dla Weszło powiedziałeś, że mega się cieszysz na Ekstraklasę. Jak patrzysz na to po tych trzech latach?
Przychodząc do GieKSy miałem w Ekstraklasie rozegrane 77 spotkań. Moim marzeniem było, żeby wywalczyć z GieKSą awans i dobić do setki. Dziś mam tych meczów 130 i jakie by one nie były – lepsze czy gorsze, z większą liczbą minut czy z mniejszą – to jestem po prostu szczęśliwy. Właśnie dlatego powiedziałem wtedy, że się mega cieszę – bo sami to wywalczyliśmy, bo w końcu zrobiliśmy to z GieKSą.

Siedzi ci w głowie brak gola na Arenie Katowice?
Haha. Faktycznie nie mam jeszcze bramki na Nowej Bukowej i jest to taki kamyczek w bucie, który mnie uwiera. Trochę lat w klubie jestem i dla mnie to by była piękna puenta tej mojej obecności w GieKSie.

Po ostatnich meczach zwolniło się chyba miejsce do wykonywania karnych.
Nie przesadzajmy. Sami pamiętacie taką serię, gdzie chyba 7 czy 8 karnych z rzędu nie strzeliliśmy. Ja też wtedy byłem w to zamieszany, więc myślę że przy obecnej kadrze to dalej jestem gdzieś na końcu listy do strzelania jedenastki (śmiech).

Zakładając, że szybko zapewnimy sobie utrzymanie, to czy myślisz, że trener Górak dałby ci więcej minut, żeby w końcu ta bramka na Nowej Bukowej wpadła?
Ja z trenerem Górakiem mam świetną relację, ale mam też świadomość, że dziś w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Im wyższe miejsce na koniec sezonu, tym większe pieniądze dla klubu, więc wiem, że szansę dostanę, jeśli będę dobrze wyglądał fizycznie i nie będę odstawał na tle chłopaków. Przyznam jednak szczerze, że przed zawałem często sobie o tym myślałem, że już mi stosunkowo niedużo brakuje do rozegrania 300 meczów w GieKSie…

Wracając jeszcze do twoich potencjalnych planów na życie po karierze piłkarza zapytam trochę przewrotnie: czy mówi ci coś nazwisko Podliński?
Haha, chyba wiem do czego zmierzacie. Oczywiście – Karol Podliński, napastnik, obecnie w ŁKS-ie Łódź. Pamiętam, że pierwszy raz moją uwagę na niego zwrócił Jakub Arak. Rozmawialiśmy wtedy o wymaganiach, które musiał spełniać w tamtym czasie napastnik przymierzany do Rakowa Częstochowa. Kuba znał te wymagania i mówił, że Podliński to zawodnik który je spełnia.

No właśnie, kilka lat temu w wywiadzie wspominałeś, że widzisz się jako skaut i wskazywałeś go jako wyróżniającego się napastnika. To dalej coś co cię ciekawi?
Powiem tak – od mojego pierwszego spotkania w GieKSie z trenerem Szwargą, jeszcze w II lidze, zacząłem patrzeć na piłkę zdecydowanie szerzej, bardziej analitycznie i faktycznie ta strona piłki mocno mnie zainteresowała. Tak jak powiedziałem wcześniej – na dziś skupiam się na tym, że jeszcze mam ważny kontrakt i decyzji co po sezonie – czy będę grał, trenował czy spróbuję zostać skautem – jeszcze nie podjąłem.

A rzucisz przynajmniej parę nazwisk, które moglibyśmy obserwować?
Nie ma szans, bo mi to za parę lat wyciągniecie i powiecie, że Błąd to się w ogóle nie zna (śmiech). A tak poważnie, to każdy kto interesuje się piłką, wie że kadry klubów Ekstraklasy, ale i I czy II ligi są już przeanalizowane od każdej możliwej strony. Widzę to u nas w sztabie – jeśli poproszę trenera, żeby w odpowiednim programie wpisał “Marcin Wasielewski”, to za minutę mam jego odpowiednik z większości lig i mogę sobie szukać po konkretnych parametrach. Dlatego rola skauta to jedno, ale technologia również w piłce poszła niesamowicie do przodu.

Odnosząc to do GieKSy, to dużym wyzwaniem jest dobranie zawodnika do kadry pod względem charakteru?
Trochę tak, ale też dużym wyzwaniem jest spokojne wprowadzenie nowych zawodników w nasz model gry.

Aklimatyzacja czasami faktycznie trochę trwa. Trener Górak mówił, że czasami mija pół roku zanim zawodnicy załapią jego filozofię.
Zgadza się, sami to widzicie, jakie były na początku opinie o Nowaku czy o Szkurinie w ich pierwszych sezonach, a dzisiaj nikt sobie nie wyobraża zespołu bez nich. U nas faktycznie jest dużo zadań taktycznych, których w innych klubach na swojej pozycji nie musiałeś wykonywać i czasami nauczenie tego zawodników faktycznie chwile zajmuje.

Jak przy Szkurinie jesteśmy – ile jest prawdy w tym, że w pewnym momencie Arek Jędrych musiał mu po męsku wyjaśnić, że musi więcej pokazywać zamiast narzekać?
Zero, słyszałem te głupoty. Ilia to jest bezkonfliktowy, świetny facet, do tego bardzo pracowity. Nikt mu nic nie musiał wyjaśniać. Sam w końcu załapał, że trener wymaga od niego nie tylko strzelania bramek i dzisiaj widzicie efekty.

W kadrze zespołu z pierwszej ligi zostałeś już tylko ty, Jędrych, Wasielewski i Szczuka. Czy to jest ten moment, że GieKSa już się zmieniła, czy taka całkowita zmiana oblicza tej szatni jeszcze przed nami?
Ta zmiana trwa. Z naszej czwórki jedynie Wasyl obecnie gra w pierwszej jedenastce. A jeśli popatrzymy ogólnie na wiek zawodników z kadry, to myślę że taka mini rewolucja może za sezon, może za dwa, ale na pewno jest przed GieKSą.

A ile dziś w szatni jest jeszcze tego ducha drużyny z pierwszej ligi? Nie ma już w zespole Kudły, Jaroszka, Rogali czy Repki, którzy chyba tworzyli klimat.
Sporo – Bartek Nowak, Lukas Klemenz, Alan Czerwiński czy Borja Galan bardzo szybko się wpasowali w tamtą naszą ekipę. Nie ma się też co czarować, że tym co mieliśmy wypracowane w I lidze zawojowalibyśmy Ekstraklasę. Zmiany musiały być, trzeba podnosić jakość i po prostu nie da się walczyć w Ekstraklasie jadąc jedynie na atmosferce z pierwszej ligi i sezonu z awansem.

Arek Woźniak dzwoni jeszcze czasem?

Pewnie, z Arkiem przyjaźnimy się cały czas i jesteśmy w stałym kontakcie.

W talii kart atutów GieKSy, jak dużą naszą siłą jest to, że mamy tak polską szatnię?
Myślę, że był to jeden z głównych powodów, dla których zrobiliśmy piąte miejsce.

Aż tak?
W naszej szatni 75% zawodników to Polacy i każdy zagraniczny zawodnik, który do nas dołącza musi wejść w ten zespół i się z nim zżyć. A wiem, że nie w każdym zespole tak to wygląda, i jeśli zawodników zagranicznych jest więcej, to ciężko o jakąś wybitną jedność. W niektórych drużynach przypomina to odbijanie karty o 16:00 w zakładzie pracy, a u nas jednak bardzo długo jest rodzinna, przyjacielska atmosfera. Wszyscy w szatni staramy się to utrzymywać, bo zawsze było tak, że jeśli pojawiał się problem czy kryzys, to trzymaliśmy się razem.

Czy dziś GieKSa jest w kryzysie?
Nie, zdecydowanie za szybko by stawiać takie tezy. Sami doskonale pamiętacie moment, kiedy w pierwszej lidze nie wygraliśmy 10 spotkań z rzędu. To był kryzys. Dziś zdecydowanie nie.

To chyba wasza wina, bo mocno rozbudziliście nadzieje wśród kibiców.
Nasza baza kibiców po awansie bardzo się zwiększyła i wydaje mi się, że dziś narzekają ci, którzy nie do końca pamiętają gorsze czasy w GieKSie. Jest sporo kibiców, którzy na nowo zakochali się w GieKSie i na dzień dobry dostali świetne mecze na nowym stadionie i europejskie puchary. Ci, którzy byli w tym przysłowiowym Wejherowie, doceniają to, co mamy, ale to nie znaczy, że ambicje nagle zmalały i osiedliśmy na laurach. Patrzmy jednak na to realnie – staliśmy się solidnym ekstraklasowym klubem, weszliśmy na dużo wyższy pułap i teraz po prostu musimy cierpliwie stawiać kolejne kroki.

Można zaobserwować taki paradoks, że ci, którzy w trudnych czasach chcieli dymisji trenera Góraka i mieli pretensje do zespołu, dziś tonują nastroje płynące na przykład z Prostej.
Powiem Wam tak – mam taką przypadłość, że dosyć często odpalam sobie na youtubie 5-6 skrótów z ostatnich meczów w pierwszej lidze, uwielbiam do tego wracać. I zwróćcie uwagę, że jak obejrzymy skrót wygranego 8:0 meczu ze Stalą Rzeszów, to ludzi na Blaszoku możemy sobie policzyć co do jednego, bo takie wtedy były pustki. Dzisiaj jesteśmy w innym miejscu, dużo dalej i czasami warto się na chwilę zatrzymać i to docenić.

Sentymentalnie się zrobiło. Ciekawi mnie, czy jak wracasz do tych skrótów na YouTube, to któryś ma jakieś specjalne miejsce w twoim sercu?
Tychy. Uwielbiam ten fragment, jak pada bramka i po bramce leci “GKS Klubem mym”. Ciary za każdym razem. Ale jak tak wspominamy, to jeszcze powiem, że jak po naszym meczu z Wisłą oglądałem Lechia – Arka z córką na rękach, to koszulkę miałem całą mokrą z nerwów, a jak sędzia Kwiatkowski nie dał tego karnego, to tak się wydarłem z radości, że żona myślała, że coś mi się stało.

Po tamtym meczu wasza grupa na Whatsappie zapłonęła?
Totalnie nie. Był ogromny spokój i serio nastawialiśmy się na baraże. Wiedzieliśmy, że najgorsze co się może stać, to się podpalić i w razie niepowodzenia zdołować przed barażami.

Co czułeś, kiedy po meczu w Gdyni zobaczyłeś, że jeden z kibiców wytatuował sobie koszulkę z twoim numerem, nazwiskiem i datą tego meczu?
To robiło ogromne wrażenie. W ogóle oglądając filmiki z Mariackiej, widząc reakcje w sektorze gości w Gdyni, na fecie czy po wiadomościach, które dostawałem, wiedziałem, ile to ważyło dla kibiców, dla miasta. To są niesamowicie miłe chwile, które zostaną ze mną do końca życia.

Wspomniałeś Wejherowo. Ja byłem wtedy na tamtym meczu i pamiętam twoją piękną bramkę. Co by się działo, gdyby ten gol padł dzisiaj w Ekstraklasie?
Myślę, że po awansie wszyscy, łącznie z trenerem Górakiem, byliśmy zaskoczeni tą różnicą medialną, która jest w Ekstraklasie. Cała otoczka wokół ligi przez lata bardzo się rozwinęła i zwiększyła. Dziś, gdybym ja czy ktokolwiek inny strzelił taką bramkę, jak wtedy na Gryfie, to by Wam to wyskakiwało co chwila na dziesiątkach profili przez kolejne pół roku, a wtedy mało kto w ogóle widział tamten mecz.

Nawiązałeś do pustek na Blaszoku, to zapytam o drugi koniec tego kija – ile dziś wam dają trybuny na Arenie Katowice?
Ogromnie dużo. Atmosfera na Nowej Bukowej jest naprawdę niesamowita i czuć, że te trybuny żyją. Samo to że ludzie na Prostej cały mecz stoją, każdy wślizg, przepychanka, dobre podanie czy akcja kończy się wrzawą – to serio niesie.

Bartek Nowak zdradził nam, że wybór stron tak żeby w drugiej połowie atakować “na Blaszok” nie jest przypadkiem.
Jasne, że nie. Właśnie o to mi chodzi – zawodnicy czują te reakcje z trybun i bardzo dużo nam to pomaga. Dziś w piłce końcówki meczów są bardzo ważne, dlatego podkręcanie tej wrzawy atakowaniem na bramkę pod Blaszokiem, jest dla nas bardzo ważne.

Rola trenera Rafała Góraka w zbudowaniu klimatu w drużynie, ale i na trybunach jest chyba bardzo duża? Kibice doceniają, jak w swoich przemowach nawiązuje do miasta, historii klubu czy tradycji górniczych.
Przemowy trenera Góraka to jedna z jego najmocniejszych stron. Bardzo mam wrytą w pamięć scenę, kiedy poprowadził odprawę przed wyjazdowym meczem z Podbeskidziem. To był mecz w okolicach Barbórki i trener mocno nawiązał do górnictwa, kultu ciężkiej pracy czy właśnie historii. Pamiętam, że wszystkich nas to wtedy mega nakręciło. Trener Górak też tak potrafił dobierać ludzi do kadry i sztabu, że oni wczuwali się w ten klimat, rozumieli to. Tak, jak wspomniałem wcześniej – każdy kto do nas przychodzi musi poznać klimat klubu, regionu i miasta. Wiadomo, że czas biegnie i za kilka lat nikogo nie będzie obchodziło, że Adrian Błąd strzelił bramkę Gryfowi w drugiej lidze, ale chodzi o to, żeby nie zaprzepaścić tego, co tutaj zbudowaliśmy.

Kręcimy się podczas tej rozmowy wokół Wejherowa, ale tamtem mecz z Gryfem był też pierwszym meczem po powrocie trenera Góraka do GieKSy. Czy tamten Rafał Górak poradziłby sobie w Ekstraklasie? Jak się rozwinął przez te lata?
Jak trener Górak wrócił do GieKSy, to w sztabie był on, trener Okoń i Dawid Szwarga. Nikogo więcej. Wszystko musieli robić sami. Dziś nasz sztab jest rozbudowany, odpowiada standardom ekstraklasowym, mają wszystkie narzędzia. Myślę że trener Górak rozwijał się z każdym sezonem i po prostu wypracował miejsce, w którym jest teraz. Różnica między nim dzisiaj a nim z meczu z Gryfem Wejherowo w II lidze jest większa niż między niebem a ziemią.

Ciężko nie odnieść wrażenia, że rozwinął się nie tylko jako trener, ale też jako lider, szef.
Zdecydowanie. Dziś trener nie tylko musi ogarniać wszystkie niuanse taktyczne, ludzkie, organizacyjne, ale dodatkowo jeszcze umieć nimi zarządzać. Zachowując proporcje, to dzisiaj trener Górak jest w klubie trochę jak taki angielski boss w dużych klubach – nadzoruje swój sztab oraz pracowników klubu. I jak widać – wychodzi mu to.

Kiedyś powiedziałeś, że sporo czerpiecie z Rakowa Częstochowa i Borussii Dortmund. Czy biorąc pod uwagę, jak ewoluował ten sztab i sam trener Górak jest to aktualne?
Obecnie od Rakowa nie (śmiech), a tak serio to wtedy chcieliśmy od Rakowa kopiować model gry, a od Borussii stałe fragmenty, które pod koniec pierwszej ligi dużo nam dały. Dzisiaj sztab jest tak rozwinięty i ma takie narzędzia, że wypracowują swoje własne koncepcje. Dziś nie da się już chyba czerpać od jednego zespołu. Decyduje tyle niuansów, że musisz być kreatywny i tworzyć samemu, a jeśli czerpać to ze wszystkich po trochu.

Czyli jest możliwe, że będziemy zaczynać mecz wykopem pod pole karne przeciwnika?
Dla mnie, z perspektywy zawodnika, to jest mega dobre rozegranie.

Żartujesz.
Nie, serio. Już tłumaczę – ostatnie cztery mecze: tracimy bramkę, a później nasza piłka ze środka ląduje u bramkarza, bo i tak kopiemy długą, przez to że rywal idzie nakręcony. Więc trzeba ich spróbować wybić, dać im się pomylić i spróbować przenieść grę.

Ile dla sztabu, zarówno w drugiej lidze i obecnie, znaczył trener Dawid Szwarga? Jak go oceniasz i to zamieszanie medialne, które towarzyszyło zarówno jego dołączeniu do GieKSy, jak i przenosinom do Rakowa?
Byłem ogromnym orędownikiem tego, żeby do nas znowu dołączył, bo to jest ogromny fachowiec i wiedziałem, że da nam sporo jakości i wzmocni sztab. Trener Dawid ma duży wpływ na rozwój indywidualny zawodników – po dołączeniu do nas prowadził na przykład dodatkowe treningi przed głównymi zajęciami na przykład tylko dla zawodników z pozycji 8 lub 10. Myślę, że w naszej szatni nie znajdziesz nikogo, kto by się źle o nim wypowiadał. To jak dzisiaj wygląda na przykład Kacper Łukasiak to też duża zasługa trenera Szwargi.

Czy gdyby Adrian Błąd poznał 15 lat temu kogoś takiego jak Dawid Szwarga, to dziś byłby w innym miejscu?
Myślę że tak, bo widziałem na przykład jego kontakt z Szymonem Bartlewiczem. Gdyby ktoś mnie, jako młodego zawodnika, tak nakierował 15 lat temu, to myślę że moja kariera wyglądałby inaczej.

Co Adrian Błąd z roku 2026 powiedziałby temu z 2011?
Miałem taki moment, gdy byłem w Zawiszy, miałem dobre liczby, byłem w formie. Przegraliśmy wtedy awans z Piastem Gliwice, którego trener – Marcin Brosz – zadzwonił do mnie po sezonie, mówiąc, że  widziałby mnie w ekstraklasowym Piaście. Wtedy, jako młody zawodnik, dałem się przekonać Radkowi Osuchowi i zostałem w Zawiszy, a Piast zrobił puchary. To jedyny moment kariery, którego żałuję i jestem ciekawy, jak wtedy potoczyłyby się moje losy, gdybym przeniósł się do Gliwic. Oprócz tego nie żałuję niczego i raczej nic bym nie zmienił.

Trener Henryk Górnik podkreślał, że serce GieKSy biło też w Hotelu Katowice, gdzie w restuaracji spotykali się sportowcy wszystkich sekcji GKS Katowice. Jak to wygląda dzisiaj?
Trener Górak żyje całym klubem – bywa na meczach piłkarek czy hokeja. Kilku piłkarzy regularnie bywa na maczach siatkówki. Wiem, że hokeiści odwiedzają Arenę Katowice. Teraz często mijamy się z siatkarzami na nowym stadionie, a rzadziej z dziewczynami, które zostały na starej Bukowej. Na pewno jest duża serdeczność i wzajemne trzymanie kciuków za wyniki.

Na koniec – chciałbyś coś przekazać kibicom?
Trzymajcie za nas kciuki i bądźcie z nami tak jak do tej pory. Czujemy Wasze wsparcie i potrzebujemy go w gorszych chwilach. I kupujcie bilety na Lecha – liczmy na komplet dla Jasia Furtoka!

Rozmawiali: Błażej i Marcin.

Kontynuuj czytanie

Piłka nożna

Oceny za porażkę po swojaku

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Zapraszamy do zapoznania się z ocenami za starcie z Jagą. Waszym MVP został Gabriel Kobylak, zdobywając około 85% głosów.

Gabriel Kobylak (5-, MVP) – Zrobił praktycznie wszystko, żeby GieKSa zachowała w Białymstoku czyste konto. Podwójna obrona z drugiej połowy pewnie trafi na listę nominowanych do interwencji kolejki, a przecież jeszcze kilka razy też wyciągnął niewygodne piłki.

Alan Czerwiński (2+) – Próbował pchać grę GieKSy do przodu i momentami to wychodziło. Z tyłu zaliczył sporo interwencji, lecz jedno jego nieporozumienie z Wasielewskim dało rywalowi niezłą okazję na próbę z dystansu.

Lukas Klemenz (3) –  W powietrzu jest nie do przepchania, natomiast przy bronieniu kontr czasem rywale lubią przetestować zwrotność Lukasa.

Pau Resta (3+) – Pierwszy od dłuższego czasu mecz, w którym nie dość, że nie zawalił żadnej akcji, to do tego wybronił kilka ciężkich piłek. Szkoda tylko jednej okazji z różnego.

Mateusz Wdowiak (2) – Niby nie wyglądał bardzo źle, ale ciężko znaleźć ostatnio mecz, w którym miałby duży wkład w grę zespołu.

Kacper Łukasiak (3) – Powinien być podyktowany po faulu na nim rzut karny, co między słowami przyznał też Jóźwiak w pomeczowym wywiadzie. Nie do końca odnajdował się w ogólnym chaosie panującym w środku pola obu drużyn.

Mateusz Kowalczyk (3) – Także nie prezentował swojej zwyczajowej formy w środku pola. Daleko temu występowi było do jednoznacznie kiepskiego, jednak kilka decyzji po odzyskaniu piłki mógł podjąć lepszych.

Marcin Wasielewski (2+) – Miewał lepsze mecze, do dobrych decyzji w obronie dodał dwie niepewne interwencje, a ta sytuacja w polu karnym rywala… Miejmy nadzieję, że to kamera czegoś nie uchwyciła.

Bartosz Nowak (3-) – Przez dużą część meczu był nieskuteczny, a i tak dwa razy zaoferował Szkurinowi bardzo solidne podania. Do tego dwa rzuty rożne wywołały sporo zamieszania w polu karnym rywala. Strzał z samego początku meczu prawdopodobnie trafi do jakichś montaży z największymi failami tego sezonu.

Marcel Wędrychowski (2) – W pressingu i walce o stykowe piłki radził sobie dobrze, w ataku jednak nie był w stanie dołożyć od siebie wartości.

Ilja Szkurin (2+) – Sprawnie dochodził do sytuacji strzeleckich, jednak przy trzech dobrych okazjach powinien stworzyć większe zagrożenie pod bramką Abramowicza.


Borja Galan (3-) – Ożywił swoją flankę, też dzięki niemu GieKSa w drugiej połowie wyglądała lepiej. W końcówce meczu dał dobre ostatnie podanie.

Eman Marković (3-) – Mimo niewielkiej ilości czasu przy piłce, znalazł dobrą wrzutkę na głowę napastnika.

Sebastian Milewski (bez oceny) – Mecz bez historii.

Bartosz Wolski (bez oceny) – Większość czasu rozgrywał do skrzydła, jego jedna centra skończyła w koszyczku.

Erik Jirka (bez oceny) – Nie zdążył praktycznie nic zrobić.

Kontynuuj czytanie

Zobacz również

Made with by Cysiu & Stęga