Gdy rok remu zaczynaliśmy ehkm… „wiosnę” 31 stycznia mówiliśmy o rekordzie wczesnej inauguracji. Złożyła się na to ekstraklasa, która zaczyna wcześniej niż pierwsza liga, no i fakt, że mecz GieKSy został wyznaczony jako pierwszy – czyli piątkowy o osiemnastej. W tym roku ponownie wyznaczeni zostaliśmy niejako jako chorążych najpiękniejszej ligi świata, ale w wyniku przesunięcia kalendarza – ten piątek o osiemnastej wypadł dzień wcześniej, czyli 30 stycznia. Zawsze mi się przypominają te marcowe starty, czteromiesięczne przerwy w rozgrywkach, z rekordem w drugą stronę, czyli startem 1 kwietnia w czwartej lidze – wówczas ze względu na terminarz rozgrywek, naszą pauzę i przełożenie meczu ze Źródłem Kromołów (który ostatecznie i tak się nie odbył).

Przeleciało, jak z bicza strzelił. Jeszcze chwilę temu byliśmy w euforii po pokonaniu Jagi w Pucharze Polski, a potem rozpatrywaliśmy akcję trzy na jeden w Częstochowie. To już jednak przeszłość. GKS jest po okresie przygotowawczym, po ciężkiej robocie fizycznej pod okiem Miłosza Drozda oraz taktycznej, kierowanej przez cały nasz sztab trenerski. Zespół – z tego co da się wyczuć – jest gotowy do tej twardej rywalizacji. Do tych „igrzysk śmierci”, jak nadchodzącą rundę określił Mateusz Stolarski. To będzie prawdziwa wojna, pasjonująca, z rannymi i zwycięzcami. Ostateczne rozstrzygnięcia poznamy w maju.

Jedenaście punktów różnicy pomiędzy pierwszą, a ostatnią drużyną w tabeli. Przecież to jest chore. Cztery kolejki, czyli w  zacieśnieniu meczów – dwa tygodnie. I można se zdobyć mistrza.

Nas jednak na razie interesuje dół tabeli, a tu jest jeszcze ciaśniej. Aktualnie GKS znajduje się w strefie spadkowej, ale póki co „to nic nie znaczy, to o niczym się świadczy”. Bo te jedenaście punktów między pierwszym, a ostatnim zespołem to jedno. Patrząc natomiast na drugą połowę tabeli, to od 10. do 18. miejsca są TYLKO DWA punkty. Jeśli tamto było chore, to na to już nie ma wytłumaczenia. Zjawiska kwantowe muszą w tej lidze zachodzić, superpozycja, że jedna drużyna jednocześnie walczy o puchary i jest niemal czerwoną latarnią ligi.

Początek sezonu był dla GKS fatalny. Zarówno pod kątem wyników, jak i gry. Z Rakowem była słabizna, w pierwszej połowie Zagłębie Lubin nas zjadło. Z Widzewem po niezłym początku, potem polegliśmy czysto piłkarsko. Legii nie ukłuliśmy w pierwszej połowie i w samej końcówce Jędza pozbawił nas złudzeń. Mimo to, były fragmenty. I takim fragmentem była druga połowa z Zagłębiem. Choć nadal nie była to absolutnie połowa wybitna. Ale GieKSa odrobiła dwubramkową stratę, dając ten jeden punkcik, który ostatecznie nadal bardzo dużo waży w porównaniu z zerem. Pierwszy w tym sezonie błysk Bartka Nowaka doprowadził do tego, że nie mieliśmy drugiej bramki u siebie. Choć to Zagłębie w końcówce cisnęło cofniętą GieKSę i było blisko strzelenia trzeciej bramki.

To był zdecydowanie najsłabszy okres w tym sezonie, bo potem było już całkiem, całkiem. GieKSa co prawda nadal miała mecze lepsze i słabsze, nadal w wielu meczach traciła punkty, ale przede wszystkim pojawiły się zwycięstwa. I bardzo dobre mecze, w których udawało się zdominować przeciwnika lub zwycięsko iść na noże. W zasadzie, gdyby odjąć te pierwsze cztery kolejki, powiedzielibyśmy, że runda jesienna była udana. Ale i tak dobrze, że katowiczanie z tego dołka się wygrzebali, bo eksperci wówczas już GieKSę… pogrzebali.

Przed nami mecz z Zagłębiem Lubin, rewelacją tych rozgrywek. Lubinianie pod okiem Leszka Ojrzyńskiego (!) potrafią grać efektownie i skutecznie. Osiągają też naprawdę dobre wyniki. Rozgromili czterema bramkami Lechię i Arkę. Potrafili wygrać w Poznaniu i Częstochowie. Wygrali z Legią, Górnikiem i Widzewem. Zremisowali na Cracovii. Naprawdę, wyniki są to imponujące i zasłużenie plasują lubinian w czołówce. Do tego stopnia, że coraz bardziej prawdopodobny wydaje się mój felieton pochwalny po sezonie dla Zagłębia Lubin, jeśli zajmą któreś miejsce w tabeli, które deklarowałem na początku sezonu, uznając, że będzie to totalnie cienka drużyna i główny kandydat do spadku…

A jednak. Nie możemy ekipy Miedziowych traktować jako drużyny nie do pokonania. Przypomnijmy, że w poprzednim sezonie, katowiczanie grali naprawdę kapitalnie w Lubinie, ale w końcówce dostali gonga (nie Hilarego). Natomiast nie możemy się tego zespołu bać, bo piłkarza Rafała Góraka mają swoje atuty. No i nie zapominajmy, że Zagłębie w tej przerwie poniosło wielką stratę. Do Rakowa wrócił bowiem Leonardo Rocha, nasz kat przecież, który w tym sezonie dla lubinian strzelił siedem goli. Zagłębie straciło także Mateusza Wdowiaka, który zasilił nasze szeregi. Kontuzjowany jest Marcel Reguła, absolutnie kluczowa postać w układance Ojrzyńskiego. Zagłębie więc liże rany i choćby z tego powodu warto to będzie wykorzystać. Kibice z Lubina są wściekli na to, że klub nie potrafił zatrzymać bramkostrzelnego piłkarza.

Ciekawi jesteśmy, jak wkomponują się w nasz zespół nowi zawodnicy. Liczymy, że naprawdę sporym wzmocnieniem będzie Erik Jirka, który w Piaście przecież grał bardzo dobrze. Mankamentem ciągle wydaje się brak wzmocnienia środka obrony przynajmniej jednym zawodnikiem. Z drugiej strony cieszy przedłużenie kontraktów z Lukasem Klemenzem, Borją Galanem i Adamem Zrelakiem.

Od powrotu do ekstraklasy z Zagłębiem toczyliśmy boje bardzo wyrównane. W Lubinie we wspomnianym meczu było 0:1, na Bukowej – w pożegnalnym meczu starego stadionu – GieKSa po męczarniach, ale wygrała 1:0. No i wspomniany remis z początku sezonu. Można więc powiedzieć, że drużyny mają naprawdę bardzo zbliżony poziom. Z tym, że Zagłębie jest etatowym ekstraklasowiczem, a my drugoroczniakiem. Więc rywalizacja jak równy z równym z taką drużyną jest jak najbardziej na plus.

Przede wszystkim jednak stadion Zagłębia trzeba odczarować. Bo w nowej historii GieKSy graliśmy tam trzy razy i za każdym razem przegrywaliśmy 0:1, z czego dwa ostatnie razy w samej końcówce. Stadion ten nie służy nam podobnie, jak arena przy Roosevelta. GKS nie potrafi tam strzelić nawet jednego gola. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby tę złą passę już jutro przełamać.