Piłkarska jesień za nami. Na podsumowania jeszcze przyjdzie czas – jedno jednak jest pewne – można było tę rundę zakończyć z przytupem i sprawić sobie wizualnie bardzo duży komfort na zimę. Piszę „wizualnie”, bo właśnie chodzi o to, jak to obecnie wygląda i wyglądałoby w tabeli. I miałoby to wyraz głównie estetyczny. Bo nawet jeśli wygralibyśmy w Częstochowie i wskoczyli na 10. miejsce, to nie znaczyłoby, że jest aż tak wyśmienicie, jakby wyglądało. I tak samo jest teraz – fakt, że możemy nawet zimę spędzić w strefie spadkowej, nie znaczy, że jest aż tak źle, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Oczywiście – lepiej mieć trzy punkty więcej niż nie mieć, ale… sezon jest długi.

Spłaszczenie tej tabeli to jest kompletna anomalia. Podobnie jak to, że drużyny z dołu tabeli zaczęły punktować jak wściekłe – i to wszystkie! (no może oprócz Legii). Dlatego nie ma jednego wyraźnego outsidera, bo gdy już się wydawało, już brakowało tak niewiele, by stały się nimi Termalika i Piast, to te ekipy zaczęły wygrywać. Swoje punkty zdobyła też Arka, a Lechia to już w ogóle. Efekt jest taki, że w tym momencie między dziesiątą a przedostatnią drużyną są tylko dwa punkty różnicy, czyli odległość jednego meczu. W połowie sezonu!

To wszystko powoduje, że wiosnę będziemy zaczynać praktycznie od zera, jeśli chodzi o walkę o utrzymanie. Różnica jednak będzie taka, że będzie uczestniczyć w tej walce połowa ligi, a nie a) cała liga, b) jakieś 4-5 ekip na krzyż. Czysto sportowo zapowiada się do pasjonująco. Bo te drużyny, które miały być głównym kandydatem (po początku sezonu) do spadku, się nie dają. W walkę o utrzymanie zawieruszyły się ekipy z buńczucznymi zapowiedziami, jak Widzew i Pogoń. Totalnie szokowo do czerwonej strefy spadła Legia. Są i beniaminkowie poprzedniego sezonu, którzy grają kapitalnie (Lechia), ostatnio dobrze, ale z fatalnym początkiem (GKS) czy zdecydowanie wytracający prędkość Motor. Na ten moment dość komfortową sytuację mają Radomiak i Zagłębie, ale wcale nie jest powiedziane, że te ekipy również jakimś przypadkiem nie zamieszają się jeszcze w tę walkę. Choć są solidne.

Mecz z Rakowem był do zapunktowania. Trzeba przyznać, że zmaściliśmy ten mecz, może nie koncertowo, ale jeden punkt można było ugrać. W pierwszej połowie brakowało precyzji, choć naprawdę kilka razy byliśmy w dobrych pozycjach, strzelał Jędrych czy Wędrychowski czy tam Jędrychowski, jak nazwał któregoś z nich komentator Canal Plus. Przede wszystkim jednak wyjście trzech na jednego obrońcę i brak nawet strzału to był bardzo duży błąd Adama Zrelaka, który miał w tym momencie piłkę. W drugiej połowie pięć metrów przed bramką idealną piłkę ma Marković – wystarczy trafić w światło bramki i mamy wyrównującego gola. Wiadomo, że Raków przycisnął w drugiej połowie, ale ostatecznie tylko raz trafił do siatki. Naprawdę więc można było ukłuć Medalików.

O ile w drugiej połowie Raków się rozpędził – zwłaszcza za sprawą Diabyego-Fadigi i Ameyawa – to właśnie przed przerwą mogliśmy zrobić coś więcej. Nie udało się to i po przerwie to był mecz do jednej bramki i strzelili ją gospodarze. Nam już zabrakło atutów. Ostatecznie zwycięstwo gospodarzy okazało się zasłużone, ale GKS nie był w tym meczu drużyną specjalnie gorszą. Zadecydowało przyspieszenie Rakowa, które wystarczyło do tego jednego trafienia.

Nie należy jednak zapominać, z kim graliśmy. Raków to ciągle czołowa drużyna w kraju. Do tego ekipa w formie, która rozbiła Rapid i Arkę, wygrali też we Wrocławiu w Pucharze Polski. Nie piszmy bajek o rezerwowym składzie częstochowian (czy wcześniej Jagiellonii), bo to jedna z głupot powielana ostatnio przez niektórych kibiców. To, że nie gra jeden czy dwóch ważnych zawodników, nie czyni od razu z danej ekipy na boisku drugiego garnituru. To ciągle jedna z najlepszych drużyn w Polsce.

Nie da się wygrywać wszystkiego. Gdy jechaliśmy na mecz z Motorem, byliśmy pełni niepokoju. Spotkanie w Lublinie jawiło się jako ultraważne. GieKSa je pewnie wygrała, potem poprawiła z Koroną i w Niecieczy. Nagle z bardzo trudnej sytuacji zrobił się komfort. Do tego były te wygrane w Pucharze Polski. Oczywiście – można było też wygrać z Piastem, ale… no właśnie. Naprawdę – gdybyśmy wygrywali wszystko, bilibyśmy się o Mistrzostwo Polski lub co najmniej puchary. Ale nie jesteśmy jedną z najlepszych drużyn w tej lidze. Jesteśmy drużyną środka, według mnie lepszą niż kilka ekip. Problem jest taki, że zawaliliśmy początek sezonu i teraz musimy odcierpieć to, kopiąc się z innymi drużynami, mającymi swoje własne problemy i wpadającymi w swoje własne tarapaty.

Jeśli jednak GKS w poprzedzających mecz z Rakowem spotkaniach miał bilans 6-0-1, to raczej nie mówimy o słabej dyspozycji. Mówimy o dyspozycji bardzo dobrej. W tym wygrywaliśmy ze wspomnianymi ekipami, potrafiliśmy też pokonać Pogoń i Jagiellonię. Można sobie mówić, że Pogoń taka i owaka, ale to przecież absolutnie nie jest drużyna na to miejsce w tabeli, które ma. Ceńmy więc to zwycięstwo. A Jaga to najlepsza drużyna w Polsce.

O ile w środku jesieni – właśnie przed tym Motorem – odczuwałem niepokój, to teraz tego niepokoju nie mam. GieKSa gra dobrze i pewnie. Pierwsza połowa przy Limanowskiego to była naprawdę dobra i dojrzała gra. Naprzeciw jednak stał Raków. Jeśli katowiczanie będą taką dyspozycję utrzymywać w innych meczach, to punkty będą przychodzić. Najgorsze co mogłoby być, to wrócić do niektórych meczów z pierwszej połowy rundy, jak te beznadzieje w Zabrzu czy Gdańsku. Czy na przykład pierwsza połowa z Zagłębiem Lubin. Wtedy możemy się pakować. Z tym że katowiczanie się otrząsnęli i potem było już dużo lepiej.

Cały rok 2025 to 46 punktów w 33 meczach. Naprawdę solidny ekstraklasowy rok, tak jak solidny był cały poprzedni sezon. I obecna jesień była punktowo niemal taka sama, jak rok temu. Mamy 20 oczek i jeden mecz mniej. Wiadomo, że jest to starcie z Jagiellonią, ale summa summarum jest to dorobek bardzo podobny. Na odbiór wpływa wspomniane większe punktowanie dołu tabeli. Ale spokojnie – to nie będzie trwało wiecznie i ktoś tam się na dole za chwilę okopie. Nadal uważam, niezmiennie, że trzeba zdobyć 38 punktów. Czyli sześć razy wygrać na wiosnę i wsio.

Za ten rok i rundę jesienną należą się drużynie podziękowania. Za to, że znów wstali z kolan i po tym, jak w pierwszych czterech kolejkach mieli na koncie tylko jeden punkt, wyszli z marazmu. Za to, że zaczęli potem seryjnie wygrywać. Że dali nam ćwierćfinał Pucharu Polski. Czas na zasłużony odpoczynek, a po Nowym Roku znów krótki okres przygotowawczy do wiosennych batalii.