Felietony Piłka nożna
Post scriptum do meczu z Arką
Po meczu z Arką wszyscy byliśmy niepocieszeni. Porażka zabolała, ale przed nami nowe wyzwania. Wracamy jeszcze na chwilę do wyjazdowego meczu w Gdyni, a za chwilę już gramy derby.
1. Moja podróż do Gdyni rozpoczęła się bardzo wcześnie, bo już w piątek. Nieco po dwunastej wsiadłem do pociągu niebylejakiego i ruszyłem na ten drugi koniec Polski. Z dużymi nadziejami.
2. Fajnie tak przejechać całą Polskę pociągiem. Jeśli są dobre warunki można popracować, nadrobić jakieś zaległości czy po prostu się zrelaksować. Ja napisałem felieton i obejrzałem „Odprawę przedmeczową”. Było sympatycznie, zjadłem schaboszczaka. Fajnie… No może poza kiblem, w którym woda leciała z… podłogi.
3. W Sopocie szybka przesiadka na SKM, którym jechałem całe cztery minuty do Gdyni Orłowo. I na miejscówkę, gdzie byłem około dziewiętnastej. Sympatycznie.
4. Aha, w pociągu jeszcze zacząłem oglądać Piast – Motor. Piękna bramka N’Diaya, który był typowym N’Diayem – raz spektakularnie coś zawali, a raz strzeli cudownego gola.
5. A Gdynia przywitała mnie zimą. Taką z wielkimi zaspami na chodnikach. Nie sądziłem, że aż tak zimowo tam będzie. Do tego chodniki skute lodem. Zima na północy okazała się typowo bardziej sroga niż na południu.
6. Wieczorem jeszcze nasiadówka przy herbacie oraz beznadziejnie nudnym Widzew – Cracovia i można było iść spać.
7. Rano idąc na śniadanie natknąłem się na wykopalisko archeologiczne. Dzielnie walczyli, ale się rozpuścili.
8. Polecam szczerze restaurację Serwus. Udałem się tam na śniadanie – podobnie jak w dniu meczu z awansem. Wtedy było przepysznie, teraz jeszcze lepiej. Co prawda trochę przesadziłem z ilością, ale dałem radę. Omlet, franfurterki, sałatka. Ogólnie pychota.
9. W związku z tym na plażę nie poszedłem, tylko się toczyłem. Ale krótko, bo plaża niedaleko, kilkaset metrów. Szybko ujrzałem molo i morze z tą dziwną perspektywą, jakby było pochyłe. Zaraz jednak poziom się wyrównał. I po raz pierwszy ujrzałem zimowe morze.
10. Zastanawiałem się jak te biedne kaczki nie wychładzają się i nie zamarzaną w tej lodowatej wodzie, a wręcz utrzymując się na dryfującym lodzie. Biedaczki. Ale przystosowane – poczytałem o tym. Natura jest niesamowita.
11. Niesamowicie wyglądają fale na takim zmrożonym morzu. Tak jakby cienka warstwa lodu była też poddana fali. Z taką smugą. Piękny efekt.
12. Na molo było ultra zimno, dużo zimniej niż wcześniej. Aż mi przyszła do głowy historia z Titanikiem. Nie dziwię się, że ludzie tam pozamarzali. Taka woda może dawać kopa przez chwilę. Morsom. Po chwili dłuższej już odcina prąd.
14. Nagrałem tam nagrywkę, chwilę pospacerowałem, popodziwiałem sympatyczne mewy na barierce i udałe się w drogę powrotną, ale inną drogą. Nie miałem w planach nic szczególnego, tylko podglądanie ligowych rywali. I odpoczynek po trudach tygodnia.
15. Po zasłużonej drzemce oglądałem więc niezbyt wybitne mecze Rakowa z Termaliką i Górnika z Pogonią. Terma może odstawać, ale nie wiadomo, bo logika tej ligi jest przewrotna. Za to Górnik spuścił z tonu i przegrał po raz drugi z rzędu u siebie. A Pogoń chce się wydostać z tarapatów.
16. Na Legię poszedłem znów do Serwusa, tym razem na wybitnego burgerka. Naprawdę polecam tę knajpę. Nie płacą mi za to, a reklamuję. A warszawianie też w końcu wygrali pokazując, że spaść nie chcą.
17. Nie siedziałem zbyt długo, bo chciałem się wyspać przed naszym meczem. Wieczorem już czułem dreszczyk emocji związany ze zbliżającym się spotkaniem.
18. No i nadszedł dzień tegodniasiejszy. Szybkie ogarnięcie się i wykwaterowanie, a potem do… Serwusa na śniadanie. W tym czasie ujrzałem nasz autobus, który przemknął ulicami Gdyni i zmierzał już na stadion Arki. Miły to widok. Wiedziałem, że mecz jest blisko.
19. Na trolejbusa i na stadion. Trzy przystanki, niecałe pięć minut i już byłem na przystanku. Ech… droga na stadion kiepska. Rano ślizgałem się na lodzie, a teraz szedłem po wodzie. Cud? Niekoniecznie. Plucha i odwilż.
20. Doszedłem na obiekt. Szybko odebrałem akredytację i wszedłem na stadion. Tam też spotkałem na herbatce i kawce Miśka, Mariusza i Łukasza z GieKSiarzy. Przywitaliśmy się i przy żarcikach oczekiwaliśmy na spotkanie.
21. Ściany na piętrze są udekorowane zdjęciami z fety Arki po zdobyciu Pucharu Polski. Na jednym z nich jest choćby trener Leszek Ojrzyński i dobrze nam znany Grzegorz Niciński.
22. Trzeba było się wkrótce zbierać na trybuny. Ogólnie to było naprawdę ciepło w porównaniu z poprzednimi dniami. Dlatego bycie na trybunie właśnie nie stanowiło jakiegoś większego dyskomfortu.
23. Ku mojemu zdziwieniu i zadowoleniu prasówka wyglądała inaczej niż ta, którą pamiętam. Kilka meczów w Gdyni opuściłem, a na awansowym byłem na trybunach incognito. No i ta prasówka kiedyś była taka studencka, z ciasnymi przejściami i właśnie studenckimi krzesełkami. Totalna niewygoda.
24. Teraz może nie było luksusów, ale prasówka była przyzwoita. Fajna blaty, choć nie za duże. Krzesełka wyglądają, jakby były zajumane z jakiejś szkoły, ale wygodne. Widoczność też bardzo dobra. Kontakty na blatach, więc nie trzeba się schylać.
25. Podłoga taka z kratkami, prawdopodobnie, gdy coś tam wpadnie i przeleci przez te kratki, to wylatuje na stadionie Rakowa.
26. Mecz oglądaliśmy w towarzystwie… Kevina Blackwella, czyli jednej z najważniejszych osób w Lechii Gdańsk. Podglądał rywali, bo Lechia na tym stadionie w piątek zagra derby. Ogólnie bardzo sympatyczny człowiek.
27. Kibice GKS mieli swoje przygody, dlatego później dotarli na stadion. Przez to niestety nie widzieli ultraszybkiej bramki Mateusza Wdowiaka w pierwszej minucie. Całkiem niedawno pisałem o tych mega szybkich bramkach – jak Andruta na Lechu. Pamiętamy też gola Antka Kozubala ze Stalą Rzeszów. To jednak rzadkość, a ta sztuka się nowemu nabytkowi GKS udała.
28. Ogólnie atmosfera i frekwencja była taka sobie. Nie było wrażenia piłkarskiego święta, jak w meczu awansowym – bo być nie mogło. Ale kibice Arki bardzo dobrze dopingowali przez cały mecz.
29. Choć Arka grała tak fatalnie, że już po 18 minutach były gromkie okrzyki niezadowolenia. Problem w tym, że piłkarze gospodarzy wzięli sobie do serca zalecenie o „graniu” i grać zaczęli. Z jakim efektem – widzieliśmy.
30. Dobrze, że kibice GKS jednak dotarli i mogli również dopingiem wspierać swój zespół. Wyjazdowo znów topka. Szkoda, że po raz kolejny nie mogliśmy świętować triumfu na Arce.
31. Ogólnie nie był to mecz, który na dłużej zapamiętamy. Miał swoją historię, niezbyt fajną dla nas. Ale nie był też jakiś dramatyczny, emocjonalny. Ot GKS prowadził i przegrał (pierwszy raz w sezonie).
32. Świętowanie piłkarzy Arki z kibicami było jakieś takie mizerne. Nie wnikam w ich zwyczaje, ale na GieKSie to jest radocha z każdych trzech punktów. A tu kilka okrzyków, kto wygrał mecz i do domciu.
33. Na sali konferencyjnej załapałem się na jakieś resztki sałatki z kurczakiem – bardzo dobra. Plus koreczek z pomidora i mozzarelli. To w oczekiwaniu na przyjście trenerów.
34. Rany, „dziennikarze Arki” to jakieś uniwersum. Po raz kolejny stwierdzam, że wylewający się poziom „zajebistości” przez różnego rodzaju media klubowe, okołoklubowe czy dziennikarzy regionalnych związanych z danym klubem, to jest takie żenua, że wolałbym tego nie widzieć. Ale ci z Arki chyba przewyższyli tzw. „dziennikarzy Widzewa”. Te żarciki, kumatość, kmwtw, pseudo-eksperctwo – dżizas. Po raz kolejny to powiem – doceniam naszą skromność, naszą i oficjalnej strony. Proste, spokojne chłopaki z Katowic. Które doświadczyły takiego g… przez wiele lat, że nie muszą teraz całemu światu pokazywać, kim to nie są.
35. Sama konferencja standardzik, trener Górak powiedział swoje, trener Szwarga zadowolony. Będzie się jeszcze działo w tym sezonie.
36. Zostaliśmy jeszcze trochę na sali konferencyjnej, by obrobić swoje materiały. W pewnym momencie podszedł do mnie jakiś gości z Arki z pytaniem, czy mogę się ewakuować. „Pan jest z Lechii?” – zapytał. Czy ja wyglądam, jakbym był z Lechii? Wolę Lechię niż Arkę to fakt, ale bez przesady.
37. Dla mnie był to już ósmy wyjazd na Arkę i chyba to rekord. Bo siódemek mam na koncie kilka. Więcej co prawda doświadczyłem w Gdyni porażek niż zwycięstw, ale najważniejszy mecz został wygrany i tak już zostanie.
38. Zapakowaliśmy się do samochodu jeszcze za widna i ruszyliśmy w drogę przez całą Polskę. W fatalnej wprost pogodzie przez kilka dobrych godzin jechaliśmy na Śląsk. Z małym postojem w Maku. Mijaliśmy też na drodze GieKSę, co praktycznie podczas powrotów z wyjazdów zdarza się… zawsze. W Katowicach byliśmy przed 21.
39. Czekamy na Górnik! Czekamy na Śląski Klasyk!
Piłka nożna
Porażka w dziwnej atmosferze
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Felietony Piłka nożna
Od razu humor lepszy
Wygrać z Widzewem to zawsze coś pięknego. W mojej próżności kibicowskiej co jakiś czas pojawia się jakaś drużyna, z której niepowodzeń cieszę się szczególnie. Nie chce mi się udawać tutaj jakiejś wielkiej klasy i kreować się na nie wiadomo kogo. Jako ludzkość tak mamy w swojej specyfice, że tzw. schadenfraude istnieje i jedyne, co z tym ktoś może zrobić – i wiele ludzi robi – to po prostu mydli oczy całemu światu kreując się właśnie na kogoś innego. Oczywiście zawsze lepszego, niż jest w rzeczywistości. Kibicowanie jest stosunkowo bezpiecznym miejscem, żeby realizować swoje różne ciemne uczucia. Wszelkie antagonizmy, szowinizmy to danie upustu swoim historiom i nieraz może być grubo i gorąco. Problem pojawia się, kiedy ktoś to zaczyna traktować śmiertelnie poważnie. I wiemy, że oczywiście takie osoby są. Futbol to zabawa, choć poważna. Najbardziej poważna z niepoważnych rzeczy tego świata.
Te moje radości z niepowodzeń innych nie są jednak zawsze typowe dla kibica GKS. Na przykład niespecjalnie mnie cieszą porażki czy niepowodzenia Ruchu Chorzów. Mam kompletnie do tego neutralny stosunek. No może na jakiś minimalny minusik. Ale jeśli awansowaliby do ekstraklasy i mielibyśmy się z nimi mierzyć – nie martwiłbym się z tego powodu. Może też dlatego, że nie sądzę, by awansowali.
Po pamiętnych „brudnych pazurach” takim klubem była też dla mnie Arka Gdynia. Więc fajnie było, jak po porażce z nami w barażu nie awansowali do ekstraklasy, no i szkoda, że później awans nastąpił. Ale „karencja” w moich emocjach się zakończyła i w trakcie sezonu wrócił neutralny stosunek do gdynian. Nie cieszyłem się z ich spadku jakoś szczególnie. Podobnie było z Wisłą Kraków, ale teraz widząc jak ten zespół dobrze gra i jest bardzo sensownie prowadzony – również nie mam specjalnie negatywnych odczuć. I czeka nas trudne zadanie w grudniu.
Widzew to sytuacja szczególna. Poziom zadufania łódzkich kibiców, tzw. fanbazy i przeświadczenie o swojej wielkości jest (a w zasadzie chwilowo: był) tak wielki, że po prostu miło się patrzy na to systematyczne sprowadzanie na ziemię. GieKSa w Łodzi przegrała w dwóch poprzednich sezonach i ileż to ja tam się nasłuchałem o tym, jak to Widzew zaraz zaatakuje puchary, a wręcz się będzie włączał do walki o mistrzostwo. Wydawało się, że po zwycięstwie z GKS są już dosłownie o krok od Ligi Mistrzów. Uzasadniać to miały oczywiście wielkie pieniądze i wspaniałe transfery. No bo przecież ściąganie takich piłkarzy jak Mariusz Fornalczyk, który brylował w Koronie czy Sebastian Bergier, artystów pokroju Kornviga czy Leragera, a jakiś czas temu reprezentantów – Drągowskiego, Wiśniewskiego czy Świderskiego pokazywało, że w Łodzi tworzy się prawdziwy dream team. Niestety – jak się okazało – był to tylko wet dream.
(Boże, jak ja nie lubię tego określenia, ale tu mi pasuje do gry słów).
Dlatego to zderzanie się z rzeczywistością łódzkiego klubu jest miłe dla oka. Po prostu jak ktoś cwaniakuje i uważa się za lepszego od innych i że z urzędu mu się wszystko ułoży jak w bajce, to potem przychodzi proza życia, ciężka harówa i to, że jak mawiał klasyk „nazwiska w piłce nie grają”. Pieniądze też. I w życiu również nie grają pozory. Mogą one na chwilę zaciemnić obraz, ale zawsze na końcu wybiją się po prostu prawdziwe, merytoryczne wartości.
Oczywiście obecnie te opinie są biegunowo inne, bo przecież kibice Widzewa widzą, co się dzieje. Jedno zwycięstwo w trzynastu meczach, często dość kuriozalne tracenie punktów, ich straty w końcówkach meczów (zarówno w poprzednim sezonie, jak i teraz) sprawiają, że Łodzianie znów kręcą się w okolicach strefy spadkowej. Ich szczęściem jest to, że raczej remisują niż przegrywają i te ciułane punkciki ostatecznie jednak dużo dają w kwestii pałętania się w ogonie tabeli.
Tak więc sumarycznie, jeśli ktoś uzna to moje podejście za małostkowe, proszę bardzo. Jest takie.
Oczywiście to mniej istotny aspekt sobotniego meczu. Ważniejszym miało być po prostu zwycięstwo GieKSy. Po ostatnich porażkach potrzebowaliśmy trzech punktów jak tlenu – nie tylko do tabeli, ale także dla morale zespołu i kibiców.
Przyjechał Widzew, który – no właśnie – to co napisałem o zderzaniu się z rzeczywistością to jeden aspekt. Drugim jest to, że jednak ta jedna wygrana w sezonie to też jest pewna anomalia jak na tę kadrę. Widzew nie jest przecież aż tak słaby, żeby wygrać zaledwie raz na dwanaście (stan przed meczem z GKS). Widziałem wszystkie mecze RTS w tym sezonie, oprócz tego z pierwszej kolejki z Motorem. Fakt, że Łodzianie większość meczów zremisowali też nie bierze się z niczego. Dodatkowo potrafili mieć sporo dobrych momentów w tych meczach. Ze Śląskiem grając praktycznie cały pojedynek w dziesiątkę strzelili na wyjeździe trzy bramki i byli bliscy zwycięstwa. Z Lechem toczyli bardzo wyrównany bój i klops Drągowskiego zadecydował o porażce. Zagrali bardzo dobry mecz na Legii. Ostatni u siebie z Górnikiem też był niezły.
Więc Widzew to też nie są żadne ogóry. Uważam, że stać ich na normalny środek tabeli, a może nawet minimalnie górną połówkę.
I to też goście pokazali w Katowicach. Dla GieKSy był to mecz piekielnie trudny. Nasz zespół miał pewien problem z wejściem w to spotkanie, gra była w pierwszej połowie jakaś niemrawa, nie stwarzaliśmy zagrożenia pod bramką rywala. Widzew był aktywny, potrafił wyjść spod pressingu, dobrze rozprowadzali piłkę po bokach czy prostopadle. Do tego byli dynamiczni. Ewidentnie brakowało im jakości w wykończeniu, więc po ananasach typu Akere czy Bukari, teraz kibice z Łodzi muszą patrzeć na wyczyny niejakiego Biuka.
Mieliśmy trochę szczęścia. Znów – jak ostatnio w każdym meczu – Pau Resta miał momenty nieogarnięcia i rywal stwarzał zagrożenie. Przeciwnik był jednak mocno nieskuteczny, na posterunku był też Gabriel Kobylak, który jednak trzeba powiedzieć, że jest naprawdę pewnym punktem drużyny.
Na szczęście w pewnym momencie zaczęliśmy atakować śmielej. Była ta centra z wolnego Nowaka na głowę Galana i słupek, a zaraz potem Ilja strzelał prosto w bramkarza. No i wisienka – nomen omen – pierwszej połowy, czyli kapitalna akcja bramkowa. Kacper Łukasiak zapatrzył się chyba na Bartka z Zabrza, bo zagrał na Ilję Szkurina bardzo podobną piłkę. Tym razem nasz napastnik jednak nogą, a nie głową – wyprzedził Drągowskiego i wystawił Nowakowi do pustej bramki, a nasz najlepszy zawodnik tylko dołożył nogę. Wykorzystaliśmy włoską wiedzę Przemysława Wiśniewskiego, bo jak mawia legenda, w Italii uczono go, by w takiej sytuacji stać jak słup soli i podziwiać kunszt Pana Bartosza Nowaka.
Prowadziliśmy do przerwy, choć wcale prowadzić nie musieliśmy. Dlatego ten wynik był tak bardzo cenny.
Na początku drugiej połowy, również wybronił nas strażnik Gabriel, bo niestety dalej nie ustrzegaliśmy się błędów w defensywie. Na szczęście ofensywa robiła show. Tak jak pisałem po Koronie, brakuje nam często tych soczystych dośrodkowań w pole karne. Tym razem Mateusz Kowalczyk – ponawiając atak – z powietrza kopnął piłkę na tyle mocno, że dał szansę przejścia futbolówce przez większość piłkarzy. Ta trafiła do Bartka, a ten już wiedział, co z nią zrobić. Przy wydatnej pomocy Papanikolaou piłka wpadła do bramki, a gdyby wzrok mógł zabijać, to Drągowski byłby istnym Bazyliszkiem dla Greka. Po chwili kolejną kapitalną akcję rozpoczął Nowak, Sebastian Milewski piętą odegrał do Szkurina, Ilja dwukrotnie strzelał i w zamieszaniu podbramkowym Bartek na spółkę z Kapuadim wepchnęli piłkę do siatki.
Dodam tylko jeszcze w kwestii tego dośrodkowania Kowala. Jak pisałem niedawno, jest trochę irytujące, jak Marcin Wasielewski nie decyduje się na centrę tylko ciągle szuka jakiegoś kolegi z tyłu, najczęściej Alana Czerwińskiego. Tymczasem jak Marcin już się na to dośrodkowanie zdecyduje, to wychodzą naprawdę niezłe kopnięcia. I tak było w końcówce, gdy zacentrował na głowę Szkurina. Więc zachęcałbym do większej ilości takich prób, bo jestem przekonany, że zaraz ten zawodnik może mieć asystę.
Wyniku 3:0 nie spodziewaliśmy się w najśmielszych snach, a już tym bardziej przy niezłej do tej pory przecież postawie Widzewa. Mecz układał się kapitalnie.
Niestety znów dopadł nas meltdown. Sytuacja po rzucie rożnym – cóż, zdarza się. Choć jak przyglądam się powtórkom to myślę, że Kapuadi zawiesił się na Klemenzie i można by było tę sytuację rozpatrywać. VAR jednak nie za bardzo drgnął w tej sytuacji. No a potem mieliśmy kolejny błąd Resty, czyli niekontrolowane dość odbicie głową piłki, która trafiła pod nogi Świderskiego. Fakt, że ulubieniec Jana Urbana zachował się w tej sytuacji jak rasowy snajper i strzelił kapitalnie.
Znaleźliśmy się w piekielnie ciężkim położeniu. Niby GKS Katowice nadal prowadził, ale z dużego spokoju zrobiła się nerwówka. A Widzew zyskał (miał zyskać) wiatr w żagle, wiadomo, że taki moment wpływa na psychikę bardzo dobrze. I obawiałem się, że Łodzianie z animuszem na nas ruszą, a w związku z naszymi błędami w obronie będziemy oglądać niesłychaną remontadę skutkującą utratą być może nie tylko zwycięstwa, ale nawet wszystkich punktów.
I za ten fragment do końca meczu należy się naszym zawodnikom duża pochwała. Nie spanikowali, utrzymali chłodną głowę i nie dopuszczali rywala do groźnych sytuacji strzałowych. Uważam, że od utraty drugiej bramki do końca meczu, czyli przez ok. 20 minut, to był najlepszy defensywnie moment tego meczu. A sama końcówka, czyli trzymanie piłki daleko od własnego pola karnego, to przytrzymywanie Ilji było klasowe. Widzewiacy mogli tylko krzyczeć i machać rękami, łapiąc jedną kartkę za drugą. Katowiczanie w końcówce doprowadzili gości do całkiem konkretnej frustracji. Bardzo dobrze rozegrane i można powiedzieć, że wyrównali te swoje błędy świetną grą na koniec.
Cieszy to, że znów byliśmy bardzo skuteczni z przodu. No i właśnie – dwa gole strzeliliśmy po grze bardziej bezpośredniej i prostej. Trzecia to już było rozklepanie obrony rywala. Dobrze by było, żeby te nasze działania było różnorodne, bo tak naprawdę przeciwnik zawsze będzie z tego tytułu miał więcej problemów.
O Bartku Nowaku nie ma co się rozpisywać, bo znów udowodnił, że jest wybitny.
Mamy ciągle nad czym pracować. Znów straciliśmy bramkę, znów gubiliśmy się w obronie, oprócz tej końcówki. Gdyby Widzew był bardziej ogarnięty i skuteczny, mógł w pierwszej połowie spokojnie prowadzić w tym spotkaniu. A na początku drugiej wyrównać. Skorzystaliśmy mocno z ich indolencji w ofensywie, ale też wykorzystaliśmy do maksimum ich słabość w obronie. W sumie, czy nie na tym polega piłka?
Nadal musimy się nad kilkoma postaciami zastanowić. Pau Resta naprawdę musi się ogarnąć, bo nawet jeśli w większości gra poprawnie, to i tak w każdym meczu zalicza jakieś klopsy.
Ostatnio trener wystawia w pierwszej jedenastce Marcela Wędrychowskiego. Nie sądzę, że zawodnik tę pozycję utrzyma. Niestety po raz kolejny Marcel wypadł słabo – gubił piłkę, źle podawał w dobrych sytuacjach, przewracał się. To niestety nadal nie jest ten poziom, którego byśmy oczekiwali. Nawet jak mu czasem wyjdzie jakiś mecz, to potem popada w dużą – delikatnie mówiąc – przeciętność. W przeciwieństwie do swojego kumpla Kacpra Łukasiaka, który gra coraz lepiej. Kacper jeszcze mógłby się wstrzelić w tę bramkę, bo choć nie jest to jego głównym zadaniem, to prawie w każdym meczu oddaje jakiś strzał. Na pewno dodałoby mu to jeszcze większej pewności siebie. Ale i tak jest naprawdę dobrze.
Ostatecznie GieKSa pokazała, że solą piłki są bramki i to one zadecydowały o zwycięstwie. Do maksimum nasz zespół wykorzystał swoje atuty i słabość przeciwnika.
Dzięki temu zwycięstwu ta cała nieszczęsna Łęczna, gdzieś tam lekko odeszła za mgłę. To jest dokładnie to, o czym pisałem przed meczem. Im będziemy lepiej grać i punktować, tym jakieś wcześniejsze nieudane mecze coraz bardziej będą odchodzić w niepamięć. Piłka przecież nie znosi próżni i naprawdę nietrudno jest pewne rzeczy nadrobić czy nadpisać.
Dlatego po sporej dawce krytyki, jaką dałem po ostatnich dwóch meczach, tym razem chcę powiedzieć, że zespół przysporzył mi naprawdę sporo radości i za sporo rzeczy można naszą ekipę pochwalić.
A że jeszcze dzięki GieKSie Widzew miał się z pyszna – to już miód na moje GieKSiarskie serce.
PS Zapomniałem napisać wcześniej, a nie chce mi się już wplatać w tekst. Decyzja o niepodyktowaniu rzutu karnego po ręce Wiśniewskiego to kuriozum. Domyślam się, że u siedzącego na VAR Szymona Marciniaka to jest żaden argument o chowaniu ręki, tylko pewnie, że piłka najpierw odbiła się od biodra/brzucha, zanim trafiła Wiśnię w rękę. Sytuacja o tyle absurdalna, że to była tak minimalna zmiana toru lotu, że i tak by w tę rękę dostał. A ruch ręką do piłki był i nie zmienia tego fakt, że w ostatnim momencie „niby” tę rękę cofał. Dla mnie to jest ewidentny rzut karny i nie rozumiem, dlaczego Wojciech Myć nie został nawet wezwany do monitora. Znaczy wiem. Szymon Marciniak wie wszystko najlepiej.
Galeria Piłka nożna
Piłkarski kurier zawsze na czas
GieKSa wygrała na Nowej Bukowej z Widzewem Łódź 3:2. Zapraszamy do fotorelacji z tego emocjonującego meczu.







































Najnowsze komentarze