Dołącz do nas

Felietony Stadion

Pokusa – wokół „Magazynu Śledczego” Anity Gargas

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Wśród komedii romantycznych większość stanowią filmy raczej słabej jakości i do bólu przewidywalne, co sprawia, że trudno być fanem tego gatunku. Jest jednak kilka produkcji, które darzę sentymentem i które oglądałem kilkukrotnie, jak chociażby „Notting Hill” czy „Uciekająca panna młoda”. Drugi z tych filmów przypomniał mi się gdy zobaczyłem, że jeden z kibiców napisał list do twórców „Magazynu Śledczego”, którego tematem była budowa nowego stadionu miejskiego w Katowicach.

Na początku filmu poznajemy nowojorskiego dziennikarza, Ike’a Grahama, zarabiającego na życie pisaniem felietonów o sprawach społecznych, a zwłaszcza relacjach damsko-męskich. Tematów do swoich tekstów poszukuje on, zagadując do przypadkowych osób spotkanych w barze. Następnie tuż przed ostatecznym terminem przesłania artykułu do redakcji zasiada do maszyny do pisania i przelewa swoje myśli na papier, przytaczając – i niejednokrotnie ubarwiając – zasłyszane anegdoty. W trakcie czytania tej części tekstu zapewne kolegom z redakcji gieksa.pl zaświta w głowie złośliwy komentarz, że ze względu na ten sposób pracy (za który bohater filmu został nazwany „Panem Za Pięć Dwunasta lub raczej Pięć Po Dwunastej”) mogę się z przywoływanym tu filmowym dziennikarzem utożsamiać…

Pech chciał, że bohaterka jednego z tekstów Grahama, mieszkanka prowincji Maggie Carpenter (w tej roli wspaniała Julia Roberts), przeczytała tekst opowiadający o niej i choć jej nazwisko nie zostało w nim przytoczone, to jej historia była wystarczająco szczegółowo opisana, by nie pozostawić wątpliwości, o kim mowa. Dziewczyna zareagowała na paszkwil nowojorczyka, pisząc pełen oburzenia list do redaktor naczelnej z dołączoną listą istotnych przekłamań długą na kilkadziesiąt pozycji. Stąd skojarzenie, które pojawiło się podczas czytania listu Irishmana – choć ten w wymowie był dość łagodny… Historia Ike’a Grahama i Maggie Carpenter kończy się (niespodzianka!) pozytywnie; bohaterowie poznają się, zakochują się w sobie i biorą ślub (za drugim podejściem, wówczas już nie ma miejsca ucieczka). List Irishmana zapewne nie będzie miał tak dalekosiężnych konsekwencji, ale przynajmniej jego efektem było to, że w końcu zmusiłem się, by rzeczony program obejrzeć. Dlaczego musiałem się do tego zmuszać? Temat stadionu już mnie po prostu irytuje i nie mam siły na kolejne „rewelacje”. Jeśli chodzi o nowy dom dla GieKSy i przyzwoity obiekt piłkarski dla miasta Katowice to w orbicie moich zainteresowań leżą już tylko koparki i wszelki sprzęt budowlany. Dość projektów, dość gadania, dość tekstów i reportaży! Nad tym, co wypluła z siebie ekipa TVP, trudno jednak przejść do porządku dziennego.

Na początku tego tekstu pisałem o historiach przewidywalnych i słabej jakości. Historia budowy stadionu w Katowicach jest tymczasem nie tylko marna i monotonna, ale też wręcz uwłaczająca dla najważniejszego miasta w regionie. Inwestycja, o której mowa od lat, nie doczekała się nie tylko realizacji, ale nawet wbicia pierwszej łopaty. Można było na tej podstawie stworzyć mocny reportaż o odwlekaniu budowy, przesuwaniu stadionu na liście priorytetów w dół za coraz to nowe inwestycje oraz wodzeniu mieszkańców-kibiców za nos. Taki reportaż również spełniłby swoją rolę – przedstawienia władz Katowic w złym świetle. Bo, nie ukrywajmy, we wspomnianym tu mało finezyjnym materiale Telewizji Polskiej musiało chodzić właśnie o to. Z jakiegoś, nieznanego mi, powodu, ktoś w TVP zdecydował, że trzeba uderzyć w Marcina Krupę i jego otoczenie. Świadczy o tym na przykład dobór przytoczonych przykładów inwestycji w mieście. Choć należę raczej do krytyków obecnych władz miasta, to jednak nigdy nie powiedziałbym, że Katowice pod ich rządami stały się „miastem szkodliwych, a przy tym szpecących inwestycji”. Oczywiście takie też się zdarzyły (byłem od zawsze krytykiem np. budynku restauracyjno-szaletowego na rynku), ale jednak jeśli słyszy się głosy ludzi spoza Katowic o naszym mieście, to przeważają te pozytywne, doceniające zmianę, jaka zaszła w stolicy województwa śląskiego w ciągu ostatnich dwóch dekad. Nade wszystko jest kilka sztandarowych inwestycji, o których ponad wszelką wątpliwość trzeba wspomnieć, gdy „bierze się pod lupę włodarzy Katowic” i chce się to zrobić uczciwie. Jeśli siedziba NOSPR, Międzynarodowe Centrum Kongresowe czy nowe Muzeum Śląskie nie zostają wspomniane wśród inwestycji dokonanych ostatnio w Katowicach, to widzimy już, z jak stronniczym materiałem mamy do czynienia.

Dalej jest już tylko lepiej. Okazuje się na przykład, że decyzja o budowie kompleksu sportowego na Załęskiej Hałdzie wywołała oburzenie i protesty. To zaskakujące o tyle, że choć jestem osobą bardzo zainteresowaną tematem, niczego takiego nie odnotowałem, nie licząc kilku negatywnych wzmianek na Facebooku. Faktycznie był niedawno protest związany ze stadionem, ale ze stadionem AWF – część mieszkańców sprzeciwia się budowie w jego miejsce osiedla mieszkaniowego… W materiale pada też pomysł, by GKS korzystał ze Stadionu Śląskiego. Czy można sugerować coś bardziej absurdalnego niż granie w drugiej, czy niebawem pierwszej lidze na tym molochu? Taki wariant pociągnąłby za sobą gigantyczne pieniądze, wydawane na samą organizację spotkań. Dalece przewyższające kwoty dofinansowania dla klubu, na które także oburzają się autorzy reportażu.

Każdy, kto bierze się za recenzowanie polityka lub jego ugrupowania, zmaga się z pokusą, by przedstawić go jednostronnie, przytaczając wyłącznie wpadki, zaniechania i błędy. Gdy takiej pokusie ulegają konkurencyjni politycy – jest to na swój sposób zrozumiałe, a przynajmniej na tyle powszechne, że nie budzi już oburzenia. Kiedy jednak ulegają jej dziennikarze – sprawa jest poważna, bo jest to pogwałcenie dziennikarskiej etyki. W „magazynie śledczym” TVP jako pałka do okładania władz Katowic posłużyła sprawa naszego stadionu, za którą faktycznie można by je trochę „pookładać”, ale z zupełnie innym wydźwiękiem. To zawstydzające, że miasto wojewódzkie nie doczekało się jeszcze obiektu piłkarskiego na miarę XXI wieku. Tymczasem z deklarowanej chęci budowania stadionu uczyniono zarzut (!), bo przecież „GKS już stadion ma”. Mamy rozumieć, że Lechia Gdańsk czy Śląsk Wrocław nie miały stadionów przed 2012 rokiem? A Atletico Madryt przed 2017? Są jakieś granice argumentacji…

Na oglądanie „magazynu śledczego” straciłem 25 minut życia. Na pisanie tekstu o nim jeszcze więcej czasu… Uznałem jednak, że taki głos w dyskusji też powinien się pojawić. Ludzie gotowi są uwierzyć, że temat budowy nowoczesnego stadionu w prawie 300-tysięcznym mieście jest tematem kontrowersyjnym. Nie jest. Stadion powinien już dawno stać…

P.S. W miniaturce użyty został kadr z serialu „Rojst”. Obecny stadion GieKSy nadawał się idealnie do przedstawienia polskiej rzeczywistości sprzed 40 lat.

5 komentarzy
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy, jednakże zastrzega sobie prawo do ich cenzurowania lub usuwania.

5 komentarzy

  1. Avatar photo

    Dziadek

    2 lutego 2020 at 14:18

    Tak, stadion powinien już dawno stać, ale na B1. Tylko fantasta mógł uwierzyć w argumentację miasta tłumaczącą budowę na Załęskiej Hałdzie. Bo niby po co tyle lat porządkowano problem działek na B1 wykupując je od Chorzowa? Całkiem przypadkiem po wykupieniu tych działek, ktoś uznał że to jednak zła lokalizacja? Bzdura. Po wykupieniu działek odezwał się deweloper, który zaczął kusić włodarzy miasta zyskami z osiedla w takiej lokalizacji i padł pomysł budowy gdzie indziej. Dziwnym trafem do pewnego momentu B1 była dobrą lokalizacją, zainstalowano nawet podgrzewaną płytę i przeprowadzono konkurs na projekt stadionu (żółta bryła). To jak? Przez tyle lat nikt problemu nie widział? Przez tyle lat nie można było zacząć gdzie indziej? Przecież był pomysł Ceglanej, gdzie było więcej miejsca, ale miasto pozostało wtedy przy B1! Przebudowę B1 obiecywał już Uszok w 2002 roku.
    Mówisz że straciłeś czas na ten reportaż. To fakt, był stronniczy i przeciw Krupie. Ale dziwię się że wśród kibiców jest jeszcze ktoś kto wierzy obecnej ekipie rządzącej tu od końca lat 90-tych. Rozgrywano stadionem kolejne wybory samorządowe za Uszoka, potem za Krupy i mamy rok 2020, a nowy stadion nie stoi ani na B1, ani na ZH (gdzie miał stanąć do 2021). Dlaczego więc są jeszcze jacyś kibice Gieksy, którzy mają złudzenia związane z ekipą z Młyńskiej? To przypomina jakąś chorą relację typu żona alkoholika. Może więc zamiast twierdzić, że straciłeś czas na ten reportaż, zdejmij z kolegami różowe okulary i spójrz przez pryzmat podjętych działań na ekipę, która nadal obiecuje Wam ten stadion. Zastanów się nad tym dlaczego nie siedzisz od kilku lat na nowym stadionie na B1. Przejrzyj obietnice Krupy z czasów pierwszego startu na prezydenta. Przypomnij sobie co mówiło miasto ratując Gieksę z długów a co robiło potem. I nie wypowiadaj się za kibiców Gieksy, bo większość nie akceptuje tego co dzieje się w mieście i ze stadionem i w kwestii innych rzeczy dotyczących życia tutaj. Czas dorosnąć i spojrzeć prawdzie w oczy, z takim właścicielem w tym klubie zawsze będzie dziadostwo. I większość kibiców Gieksy to wie.

  2. Avatar photo

    Karol

    2 lutego 2020 at 14:57

    Dziękuję za komentarz @Dziadek choć mam wrażenie, że przeczytałeś tekst pobieżnie. Napisałem o tym, że sposób, w jaki jest prowadzony temat stadionu jest uwłaczający dla miasta, napisałem o „odwlekaniu budowy, przesuwaniu stadionu na liście priorytetów w dół za coraz to nowe inwestycje oraz wodzeniu mieszkańców-kibiców za nos”, a dalej, że „to zawstydzające, że miasto wojewódzkie nie doczekało się jeszcze obiektu piłkarskiego na miarę XXI wieku”. Jeśli według Ciebie są to wciąż zbyt łagodne słowa – masz prawo tak uważać. Nie mam jednak pojęcia jak mogłeś z tego wyczytać jakieś złudzenia co do obecnej ekipy rządzącej Katowicami, nie mówiąc już o „różowych okularach”. Pozdrawiam.

  3. Avatar photo

    Irishman

    2 lutego 2020 at 17:07

    Bardzo się cieszę, że mój list spowodował to, ze ktoś z naszej Redakcji zajął się tematem tego „reportażu”. Przynajmniej wiem, że nie straciłem nie tylko 25 minut na jego obejrzenie ale też kilku godzin na napisanie listu. Bo zdaje się, że wątpię, aby pani redaktor Gargas w ogóle się nim zainteresowała. Poza tym Karol, pełna zgoda!

    @Dziadek….. to jest takie typowe w naszym skonfliktowanym społeczeństwie, ze kierujemy się przede wszystkim emocjami! Przeczytaj (jak Ci się chce) raz jeszcze to co napisaliśmy, bo ani ja, ani Karol nie bronimy przecież personalnie Uszoka-Krupy tylko efektów ich działań. I właśnie dlatego ten program red. Gargas był tak słaby merytorycznie, bo nie uwypuklił jakichś patologii, a tylko coś co jest rzeczą….. estetyki. Bo jednym się podoba Galeria Katowicka, a innym nie, tak samo jak rynek. A widzisz….. to co napisałeś o deweloperze zainteresowanym Bukową po tym jak działki tam położone wykupiło miasto TO TO JEST WŁAŚNIE MATERIAŁ NA MAGAZYN ŚLEDCZY!!!!! Tym bardziej, że przy okazji kilka milionów poszło9 do magistrackiej szuflady razem z „Żółtą Bryłą”! Niestety pani redaktor Gargas wolała się przypierniczyć do „estetyki” oraz bzdur wygadywanych przez katowickich, zdecydowanie niszowych przeciwników GieKSy.

    w roli Irishmana – Grzegorz Adam 🙂 🙂 🙂

    PS.
    Kurde, od zawsze mi się podobała Julia Roberts ale, że zostanę do niej porównany to nie sądziłem! Dzięki Karol!!!!! 🙂

    • Avatar photo

      Ixs

      2 lutego 2020 at 17:47

      W Dzienniku Zachodnim też pisali o tym liście.

  4. Avatar photo

    Irishman

    3 lutego 2020 at 08:03

    A tak jeszcze żartem. W tym magazynie „śledczym” walnęli taką fajną wizualizację, jak to Bukowa jest blisko Śląskiego. No więc teraz Nowa Bukowa ma być dalej, a więc o co im chodzi??? 😉 😉 😉

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Piłka nożna

Porażka w dziwnej atmosferze

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.

Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.

Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.

Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.


8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).

Kontynuuj czytanie

Piłka nożna Wywiady

Adrian Błąd: Staliśmy się solidnym klubem Ekstraklasy

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

O zawale serca, sytuacji rodzinnej, meczach z Gryfem Wejherowo, obecnej szatni GieKSy i domniemanym kryzysie – o tym i o wielu innych rzeczach porozmawialiśmy z Adrianem Błądem. Przed Wami spora (prawie 17 000 znaków!) dawka czytania, ale jeśli przebrniecie przez całość, z pewnością dowiecie się wielu nowych rzeczy. Zapraszamy!

GieKSa.pl: Ciężko nie zacząć inaczej niż od staropolskiego pytania: jak tam zdrowie?
Adrian Błąd: Dobrze, dziękuję. Odpukać już jest wszystko dobrze. Przez okres urlopowy faktycznie dużo się u mnie działo, bo po 20 latach grania w piłkę wyszło w badaniach, że mam tętnicę mostkową. Obecnie jestem pod stałą opieką profesora Milewskiego, który jest kardiologiem sportowym.

Zawał serca u profesjonalnego piłkarza to nie jest codzienność. W sieci krążyła informacja, że spotkało cię to tuż po meczu z Pogonią.
Widziałem, ale to nie do końca jest prawda. Może ta adrenalina i wszystko co się działo w końcówce sezonu i stricte w meczu z Pogonią miały na to wpływ, ale sam zawał przydarzył mi się po powrocie z urlopu, tydzień przed powrotem do treningów. Wniosłem walizki do góry i schodząc ponownie do auta spięło mnie w plecach tak że upadłem na klatce nie mogąc się ruszać. Na szczęście szybko przyjechało pogotowie, pomógł mi też Wojtek Herman.

W kulisach z tamtego meczu z Pogonią jest świetny fragment, w którym skaczesz na kolegów i krzyczysz: “Jeździliśmy po Wejherowach, a teraz pojeździmy po Europie!”. To musiał być dla ciebie duży cios, że tuż przed pucharami przyplątały się aż takie problemy ze zdrowiem.
To był dla mnie mega duży cios i bardzo to we mnie siedziało. Tyle lat czekania, a teraz miało mnie to ominąć? Bardzo to bolało. Trener Górak świetnie się zachował, bo zostałem dokooptowany do kadry która poleciała na Węgry, mimo że nie mogłem zagrać, więc przynajmniej mogłem przeżyć to wszystko z poziomu ławki rezerwowych i obecności w szatni.

Jak już tak rozmawiamy o zdrowiu, to jak dzisiaj miewa się twoja córka?
Po prostu żyjemy i działamy z dnia na dzień. Nie ma u niej znaczącej poprawy i perspektyw na to, że będzie chodzić czy mówić, ale musimy każdego dnia działać, by nie było gorzej. Dziś Hania uczęszcza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjnego na Giszowcu, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Oprócz tego prowadzimy codzienne rehabilitacje, a w tym wszystkim ogromną rolę odgrywa moja żona, która opiekuje się córką każdego dnia.

Pamiętamy wszyscy akcję praktycznie całego środowiska piłkarskiego, które kilka lat temu rzuciło się do pomocy, zbierania funduszy i organizowało akcje koszulkowe.
Akcja z koszulkami wyszła wtedy bardzo spontanicznie. Moja siostra wymyśliła, że skoro tyle ich mamy, to można zrobić z nich użytek i zebrać jakieś dodatkowe środki na Hanię.

Jesteś w piłce tyle lat, a mimo wszystko zaskoczył cię rozmiar tej akcji i skali pomocy?
Byłem w szoku, że ta akcja nabrała takich rozmiarów i trochę nie ogarniałem tej skali. Bo pomocy ze środowiska GieKSy czy Zagłębia Lubin oczywiście mogłem się trochę spodziewać, ale kiedy później dołączyły Zawisza, Arka, Raków i wiele innych klubów, to było dla mnie ogromnie wzruszające. Całe środowisko piłkarskie i kibicowskie ruszyło nam z pomocą, dlatego skoro mam okazję – to raz jeszcze Wam wszystkim dziękuję.

Powiedziałeś przed chwilą, że z córką jeździcie na zajęcia do ośrodka na Giszowcu. Czy po karierze planujecie zostać w Katowicach?
Tak. To już dzisiaj wiemy na pewno, bo wszystkie nasze sprawy rodzinne, cała logistyka związana z Hanią jest już mocno zakorzeniona w Katowicach. Wszystko, czego potrzebujemy, mamy tutaj lub w innych śląskich miastach pod ręką, a w Lubinie byłoby o to ciężko.

To rodzinnie. A zawodowo? Koniec kontraktu niestety nieuchronnie się zbliża.
Czeka mnie rozmowa z trenerem i z dyrektorem sportowym.

Adrian Błąd w czerwcu 2027 zawiesi korki na kołku?
Mam świadomość, że piłka mocno poszła do przodu, widzę jak zmienia się intensywność grania w Ekstraklasie. Do tego mam świadomość swojego wieku, sytuacji zdrowotnej i będąc szczerym ze sobą widzę, że w pewnych aspektach ten pociąg po prostu odjechał. Mamy w szatni bardzo jakościowych i młodych piłkarzy. A czy w czerwcu będzie koniec kariery? Na dzisiaj mam różne pomysły, ale żadna decyzja nie zapadła. Jak tylko coś będzie postanowione w 100%, to myślę, że kibice GieKSy pierwsi się o tym dowiedzą.

Trzy lata temu w wywiadzie dla Weszło powiedziałeś, że mega się cieszysz na Ekstraklasę. Jak patrzysz na to po tych trzech latach?
Przychodząc do GieKSy miałem w Ekstraklasie rozegrane 77 spotkań. Moim marzeniem było, żeby wywalczyć z GieKSą awans i dobić do setki. Dziś mam tych meczów 130 i jakie by one nie były – lepsze czy gorsze, z większą liczbą minut czy z mniejszą – to jestem po prostu szczęśliwy. Właśnie dlatego powiedziałem wtedy, że się mega cieszę – bo sami to wywalczyliśmy, bo w końcu zrobiliśmy to z GieKSą.

Siedzi ci w głowie brak gola na Arenie Katowice?
Haha. Faktycznie nie mam jeszcze bramki na Nowej Bukowej i jest to taki kamyczek w bucie, który mnie uwiera. Trochę lat w klubie jestem i dla mnie to by była piękna puenta tej mojej obecności w GieKSie.

Po ostatnich meczach zwolniło się chyba miejsce do wykonywania karnych.
Nie przesadzajmy. Sami pamiętacie taką serię, gdzie chyba 7 czy 8 karnych z rzędu nie strzeliliśmy. Ja też wtedy byłem w to zamieszany, więc myślę że przy obecnej kadrze to dalej jestem gdzieś na końcu listy do strzelania jedenastki (śmiech).

Zakładając, że szybko zapewnimy sobie utrzymanie, to czy myślisz, że trener Górak dałby ci więcej minut, żeby w końcu ta bramka na Nowej Bukowej wpadła?
Ja z trenerem Górakiem mam świetną relację, ale mam też świadomość, że dziś w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Im wyższe miejsce na koniec sezonu, tym większe pieniądze dla klubu, więc wiem, że szansę dostanę, jeśli będę dobrze wyglądał fizycznie i nie będę odstawał na tle chłopaków. Przyznam jednak szczerze, że przed zawałem często sobie o tym myślałem, że już mi stosunkowo niedużo brakuje do rozegrania 300 meczów w GieKSie…

Wracając jeszcze do twoich potencjalnych planów na życie po karierze piłkarza zapytam trochę przewrotnie: czy mówi ci coś nazwisko Podliński?
Haha, chyba wiem do czego zmierzacie. Oczywiście – Karol Podliński, napastnik, obecnie w ŁKS-ie Łódź. Pamiętam, że pierwszy raz moją uwagę na niego zwrócił Jakub Arak. Rozmawialiśmy wtedy o wymaganiach, które musiał spełniać w tamtym czasie napastnik przymierzany do Rakowa Częstochowa. Kuba znał te wymagania i mówił, że Podliński to zawodnik który je spełnia.

No właśnie, kilka lat temu w wywiadzie wspominałeś, że widzisz się jako skaut i wskazywałeś go jako wyróżniającego się napastnika. To dalej coś co cię ciekawi?
Powiem tak – od mojego pierwszego spotkania w GieKSie z trenerem Szwargą, jeszcze w II lidze, zacząłem patrzeć na piłkę zdecydowanie szerzej, bardziej analitycznie i faktycznie ta strona piłki mocno mnie zainteresowała. Tak jak powiedziałem wcześniej – na dziś skupiam się na tym, że jeszcze mam ważny kontrakt i decyzji co po sezonie – czy będę grał, trenował czy spróbuję zostać skautem – jeszcze nie podjąłem.

A rzucisz przynajmniej parę nazwisk, które moglibyśmy obserwować?
Nie ma szans, bo mi to za parę lat wyciągniecie i powiecie, że Błąd to się w ogóle nie zna (śmiech). A tak poważnie, to każdy kto interesuje się piłką, wie że kadry klubów Ekstraklasy, ale i I czy II ligi są już przeanalizowane od każdej możliwej strony. Widzę to u nas w sztabie – jeśli poproszę trenera, żeby w odpowiednim programie wpisał “Marcin Wasielewski”, to za minutę mam jego odpowiednik z większości lig i mogę sobie szukać po konkretnych parametrach. Dlatego rola skauta to jedno, ale technologia również w piłce poszła niesamowicie do przodu.

Odnosząc to do GieKSy, to dużym wyzwaniem jest dobranie zawodnika do kadry pod względem charakteru?
Trochę tak, ale też dużym wyzwaniem jest spokojne wprowadzenie nowych zawodników w nasz model gry.

Aklimatyzacja czasami faktycznie trochę trwa. Trener Górak mówił, że czasami mija pół roku zanim zawodnicy załapią jego filozofię.
Zgadza się, sami to widzicie, jakie były na początku opinie o Nowaku czy o Szkurinie w ich pierwszych sezonach, a dzisiaj nikt sobie nie wyobraża zespołu bez nich. U nas faktycznie jest dużo zadań taktycznych, których w innych klubach na swojej pozycji nie musiałeś wykonywać i czasami nauczenie tego zawodników faktycznie chwile zajmuje.

Jak przy Szkurinie jesteśmy – ile jest prawdy w tym, że w pewnym momencie Arek Jędrych musiał mu po męsku wyjaśnić, że musi więcej pokazywać zamiast narzekać?
Zero, słyszałem te głupoty. Ilia to jest bezkonfliktowy, świetny facet, do tego bardzo pracowity. Nikt mu nic nie musiał wyjaśniać. Sam w końcu załapał, że trener wymaga od niego nie tylko strzelania bramek i dzisiaj widzicie efekty.

W kadrze zespołu z pierwszej ligi zostałeś już tylko ty, Jędrych, Wasielewski i Szczuka. Czy to jest ten moment, że GieKSa już się zmieniła, czy taka całkowita zmiana oblicza tej szatni jeszcze przed nami?
Ta zmiana trwa. Z naszej czwórki jedynie Wasyl obecnie gra w pierwszej jedenastce. A jeśli popatrzymy ogólnie na wiek zawodników z kadry, to myślę że taka mini rewolucja może za sezon, może za dwa, ale na pewno jest przed GieKSą.

A ile dziś w szatni jest jeszcze tego ducha drużyny z pierwszej ligi? Nie ma już w zespole Kudły, Jaroszka, Rogali czy Repki, którzy chyba tworzyli klimat.
Sporo – Bartek Nowak, Lukas Klemenz, Alan Czerwiński czy Borja Galan bardzo szybko się wpasowali w tamtą naszą ekipę. Nie ma się też co czarować, że tym co mieliśmy wypracowane w I lidze zawojowalibyśmy Ekstraklasę. Zmiany musiały być, trzeba podnosić jakość i po prostu nie da się walczyć w Ekstraklasie jadąc jedynie na atmosferce z pierwszej ligi i sezonu z awansem.

Arek Woźniak dzwoni jeszcze czasem?

Pewnie, z Arkiem przyjaźnimy się cały czas i jesteśmy w stałym kontakcie.

W talii kart atutów GieKSy, jak dużą naszą siłą jest to, że mamy tak polską szatnię?
Myślę, że był to jeden z głównych powodów, dla których zrobiliśmy piąte miejsce.

Aż tak?
W naszej szatni 75% zawodników to Polacy i każdy zagraniczny zawodnik, który do nas dołącza musi wejść w ten zespół i się z nim zżyć. A wiem, że nie w każdym zespole tak to wygląda, i jeśli zawodników zagranicznych jest więcej, to ciężko o jakąś wybitną jedność. W niektórych drużynach przypomina to odbijanie karty o 16:00 w zakładzie pracy, a u nas jednak bardzo długo jest rodzinna, przyjacielska atmosfera. Wszyscy w szatni staramy się to utrzymywać, bo zawsze było tak, że jeśli pojawiał się problem czy kryzys, to trzymaliśmy się razem.

Czy dziś GieKSa jest w kryzysie?
Nie, zdecydowanie za szybko by stawiać takie tezy. Sami doskonale pamiętacie moment, kiedy w pierwszej lidze nie wygraliśmy 10 spotkań z rzędu. To był kryzys. Dziś zdecydowanie nie.

To chyba wasza wina, bo mocno rozbudziliście nadzieje wśród kibiców.
Nasza baza kibiców po awansie bardzo się zwiększyła i wydaje mi się, że dziś narzekają ci, którzy nie do końca pamiętają gorsze czasy w GieKSie. Jest sporo kibiców, którzy na nowo zakochali się w GieKSie i na dzień dobry dostali świetne mecze na nowym stadionie i europejskie puchary. Ci, którzy byli w tym przysłowiowym Wejherowie, doceniają to, co mamy, ale to nie znaczy, że ambicje nagle zmalały i osiedliśmy na laurach. Patrzmy jednak na to realnie – staliśmy się solidnym ekstraklasowym klubem, weszliśmy na dużo wyższy pułap i teraz po prostu musimy cierpliwie stawiać kolejne kroki.

Można zaobserwować taki paradoks, że ci, którzy w trudnych czasach chcieli dymisji trenera Góraka i mieli pretensje do zespołu, dziś tonują nastroje płynące na przykład z Prostej.
Powiem Wam tak – mam taką przypadłość, że dosyć często odpalam sobie na youtubie 5-6 skrótów z ostatnich meczów w pierwszej lidze, uwielbiam do tego wracać. I zwróćcie uwagę, że jak obejrzymy skrót wygranego 8:0 meczu ze Stalą Rzeszów, to ludzi na Blaszoku możemy sobie policzyć co do jednego, bo takie wtedy były pustki. Dzisiaj jesteśmy w innym miejscu, dużo dalej i czasami warto się na chwilę zatrzymać i to docenić.

Sentymentalnie się zrobiło. Ciekawi mnie, czy jak wracasz do tych skrótów na YouTube, to któryś ma jakieś specjalne miejsce w twoim sercu?
Tychy. Uwielbiam ten fragment, jak pada bramka i po bramce leci “GKS Klubem mym”. Ciary za każdym razem. Ale jak tak wspominamy, to jeszcze powiem, że jak po naszym meczu z Wisłą oglądałem Lechia – Arka z córką na rękach, to koszulkę miałem całą mokrą z nerwów, a jak sędzia Kwiatkowski nie dał tego karnego, to tak się wydarłem z radości, że żona myślała, że coś mi się stało.

Po tamtym meczu wasza grupa na Whatsappie zapłonęła?
Totalnie nie. Był ogromny spokój i serio nastawialiśmy się na baraże. Wiedzieliśmy, że najgorsze co się może stać, to się podpalić i w razie niepowodzenia zdołować przed barażami.

Co czułeś, kiedy po meczu w Gdyni zobaczyłeś, że jeden z kibiców wytatuował sobie koszulkę z twoim numerem, nazwiskiem i datą tego meczu?
To robiło ogromne wrażenie. W ogóle oglądając filmiki z Mariackiej, widząc reakcje w sektorze gości w Gdyni, na fecie czy po wiadomościach, które dostawałem, wiedziałem, ile to ważyło dla kibiców, dla miasta. To są niesamowicie miłe chwile, które zostaną ze mną do końca życia.

Wspomniałeś Wejherowo. Ja byłem wtedy na tamtym meczu i pamiętam twoją piękną bramkę. Co by się działo, gdyby ten gol padł dzisiaj w Ekstraklasie?
Myślę, że po awansie wszyscy, łącznie z trenerem Górakiem, byliśmy zaskoczeni tą różnicą medialną, która jest w Ekstraklasie. Cała otoczka wokół ligi przez lata bardzo się rozwinęła i zwiększyła. Dziś, gdybym ja czy ktokolwiek inny strzelił taką bramkę, jak wtedy na Gryfie, to by Wam to wyskakiwało co chwila na dziesiątkach profili przez kolejne pół roku, a wtedy mało kto w ogóle widział tamten mecz.

Nawiązałeś do pustek na Blaszoku, to zapytam o drugi koniec tego kija – ile dziś wam dają trybuny na Arenie Katowice?
Ogromnie dużo. Atmosfera na Nowej Bukowej jest naprawdę niesamowita i czuć, że te trybuny żyją. Samo to że ludzie na Prostej cały mecz stoją, każdy wślizg, przepychanka, dobre podanie czy akcja kończy się wrzawą – to serio niesie.

Bartek Nowak zdradził nam, że wybór stron tak żeby w drugiej połowie atakować “na Blaszok” nie jest przypadkiem.
Jasne, że nie. Właśnie o to mi chodzi – zawodnicy czują te reakcje z trybun i bardzo dużo nam to pomaga. Dziś w piłce końcówki meczów są bardzo ważne, dlatego podkręcanie tej wrzawy atakowaniem na bramkę pod Blaszokiem, jest dla nas bardzo ważne.

Rola trenera Rafała Góraka w zbudowaniu klimatu w drużynie, ale i na trybunach jest chyba bardzo duża? Kibice doceniają, jak w swoich przemowach nawiązuje do miasta, historii klubu czy tradycji górniczych.
Przemowy trenera Góraka to jedna z jego najmocniejszych stron. Bardzo mam wrytą w pamięć scenę, kiedy poprowadził odprawę przed wyjazdowym meczem z Podbeskidziem. To był mecz w okolicach Barbórki i trener mocno nawiązał do górnictwa, kultu ciężkiej pracy czy właśnie historii. Pamiętam, że wszystkich nas to wtedy mega nakręciło. Trener Górak też tak potrafił dobierać ludzi do kadry i sztabu, że oni wczuwali się w ten klimat, rozumieli to. Tak, jak wspomniałem wcześniej – każdy kto do nas przychodzi musi poznać klimat klubu, regionu i miasta. Wiadomo, że czas biegnie i za kilka lat nikogo nie będzie obchodziło, że Adrian Błąd strzelił bramkę Gryfowi w drugiej lidze, ale chodzi o to, żeby nie zaprzepaścić tego, co tutaj zbudowaliśmy.

Kręcimy się podczas tej rozmowy wokół Wejherowa, ale tamtem mecz z Gryfem był też pierwszym meczem po powrocie trenera Góraka do GieKSy. Czy tamten Rafał Górak poradziłby sobie w Ekstraklasie? Jak się rozwinął przez te lata?
Jak trener Górak wrócił do GieKSy, to w sztabie był on, trener Okoń i Dawid Szwarga. Nikogo więcej. Wszystko musieli robić sami. Dziś nasz sztab jest rozbudowany, odpowiada standardom ekstraklasowym, mają wszystkie narzędzia. Myślę że trener Górak rozwijał się z każdym sezonem i po prostu wypracował miejsce, w którym jest teraz. Różnica między nim dzisiaj a nim z meczu z Gryfem Wejherowo w II lidze jest większa niż między niebem a ziemią.

Ciężko nie odnieść wrażenia, że rozwinął się nie tylko jako trener, ale też jako lider, szef.
Zdecydowanie. Dziś trener nie tylko musi ogarniać wszystkie niuanse taktyczne, ludzkie, organizacyjne, ale dodatkowo jeszcze umieć nimi zarządzać. Zachowując proporcje, to dzisiaj trener Górak jest w klubie trochę jak taki angielski boss w dużych klubach – nadzoruje swój sztab oraz pracowników klubu. I jak widać – wychodzi mu to.

Kiedyś powiedziałeś, że sporo czerpiecie z Rakowa Częstochowa i Borussii Dortmund. Czy biorąc pod uwagę, jak ewoluował ten sztab i sam trener Górak jest to aktualne?
Obecnie od Rakowa nie (śmiech), a tak serio to wtedy chcieliśmy od Rakowa kopiować model gry, a od Borussii stałe fragmenty, które pod koniec pierwszej ligi dużo nam dały. Dzisiaj sztab jest tak rozwinięty i ma takie narzędzia, że wypracowują swoje własne koncepcje. Dziś nie da się już chyba czerpać od jednego zespołu. Decyduje tyle niuansów, że musisz być kreatywny i tworzyć samemu, a jeśli czerpać to ze wszystkich po trochu.

Czyli jest możliwe, że będziemy zaczynać mecz wykopem pod pole karne przeciwnika?
Dla mnie, z perspektywy zawodnika, to jest mega dobre rozegranie.

Żartujesz.
Nie, serio. Już tłumaczę – ostatnie cztery mecze: tracimy bramkę, a później nasza piłka ze środka ląduje u bramkarza, bo i tak kopiemy długą, przez to że rywal idzie nakręcony. Więc trzeba ich spróbować wybić, dać im się pomylić i spróbować przenieść grę.

Ile dla sztabu, zarówno w drugiej lidze i obecnie, znaczył trener Dawid Szwarga? Jak go oceniasz i to zamieszanie medialne, które towarzyszyło zarówno jego dołączeniu do GieKSy, jak i przenosinom do Rakowa?
Byłem ogromnym orędownikiem tego, żeby do nas znowu dołączył, bo to jest ogromny fachowiec i wiedziałem, że da nam sporo jakości i wzmocni sztab. Trener Dawid ma duży wpływ na rozwój indywidualny zawodników – po dołączeniu do nas prowadził na przykład dodatkowe treningi przed głównymi zajęciami na przykład tylko dla zawodników z pozycji 8 lub 10. Myślę, że w naszej szatni nie znajdziesz nikogo, kto by się źle o nim wypowiadał. To jak dzisiaj wygląda na przykład Kacper Łukasiak to też duża zasługa trenera Szwargi.

Czy gdyby Adrian Błąd poznał 15 lat temu kogoś takiego jak Dawid Szwarga, to dziś byłby w innym miejscu?
Myślę że tak, bo widziałem na przykład jego kontakt z Szymonem Bartlewiczem. Gdyby ktoś mnie, jako młodego zawodnika, tak nakierował 15 lat temu, to myślę że moja kariera wyglądałby inaczej.

Co Adrian Błąd z roku 2026 powiedziałby temu z 2011?
Miałem taki moment, gdy byłem w Zawiszy, miałem dobre liczby, byłem w formie. Przegraliśmy wtedy awans z Piastem Gliwice, którego trener – Marcin Brosz – zadzwonił do mnie po sezonie, mówiąc, że  widziałby mnie w ekstraklasowym Piaście. Wtedy, jako młody zawodnik, dałem się przekonać Radkowi Osuchowi i zostałem w Zawiszy, a Piast zrobił puchary. To jedyny moment kariery, którego żałuję i jestem ciekawy, jak wtedy potoczyłyby się moje losy, gdybym przeniósł się do Gliwic. Oprócz tego nie żałuję niczego i raczej nic bym nie zmienił.

Trener Henryk Górnik podkreślał, że serce GieKSy biło też w Hotelu Katowice, gdzie w restuaracji spotykali się sportowcy wszystkich sekcji GKS Katowice. Jak to wygląda dzisiaj?
Trener Górak żyje całym klubem – bywa na meczach piłkarek czy hokeja. Kilku piłkarzy regularnie bywa na maczach siatkówki. Wiem, że hokeiści odwiedzają Arenę Katowice. Teraz często mijamy się z siatkarzami na nowym stadionie, a rzadziej z dziewczynami, które zostały na starej Bukowej. Na pewno jest duża serdeczność i wzajemne trzymanie kciuków za wyniki.

Na koniec – chciałbyś coś przekazać kibicom?
Trzymajcie za nas kciuki i bądźcie z nami tak jak do tej pory. Czujemy Wasze wsparcie i potrzebujemy go w gorszych chwilach. I kupujcie bilety na Lecha – liczmy na komplet dla Jasia Furtoka!

Rozmawiali: Błażej i Marcin.

Kontynuuj czytanie

Hokej Podcasty

Wywiad z Mateuszem Michalskim

Avatar photo

Opublikowany

dnia

Przez

Zapraszamy Was do kolejnej, aż 1,5-godzinnej rozmowy Wierzby z jednym z naszych hokeistów. Korzystając z przerwy na zgrupowanie kadry spotkał się on z Mateuszem Michalskim – pracowitym napastnikiem, dla którego jest to już 7 sezon w naszych barwach.

Dajcie znać, jak Wam się podobał odcinek. Prosimy także o pomoc w wypromowaniu podcastu poprzez lajki, udostępnienia, oceny w aplikacjach itd. Nie obrazimy się także na dyskusję w komentarzach. Z góry dzięki!

Możesz nas wesprzeć finansowo (odsłuchanie kosztuje 5 zeta, a komentowanie 19,64 ;)):

Konto:
Santander
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533
SK 1964
ul. Bukowa 1a, 40-108 Katowice
Tytułem: Podcast hokej

PAY PAL:
E-mail: [email protected]
Tytułem: Podcast hokej

Jesteśmy dostępni także na Spotify:.

Kontynuuj czytanie

Zobacz również

Made with by Cysiu & Stęga