Zapraszamy do zapoznania się z Waszymi ocenami za ostatni mecz w tym roku na Nowej Bukowej. Barbórka przebiegła pomyślnie, a Według was najlepiej na boisku fedrował Bartosz Nowak, zdobywając miażdżącą większość w głosowaniu na MVP.

Rafał Strączek (4) – Popełnił jeden błąd, jakże kosztowny. Było to zupełnie niepotrzebne i trywialne, ale zdarza się – ważne, że rzadko (choć Marten Kuusk ma pewnie inne zdanie). Być może i nieco za często nadal decyduje się na piąstkowanie, ale najważniejsze, że piłka jest oddalona i nie ma z tego większego zagrożenia. Nawet gdyby decydował się na zagrania w stylu legendarnego Rene Higuity, ostatecznie liczy się to, co w siatce i jak radzi sobie po wpadce. A w tym meczu nie dość, że roboty miał mnóstwo, to po takim wypadku błyskawicznie się pozbierał mentalnie i wybronił 2:1 przy strzale Jesusa Imaza. Później zaliczył jeszcze asystę drugiego stopnia, więc biorąc wszystko pod uwagę, był kluczową i pozytywną postacią naszej drużyny w tym meczu.

Alan Czerwiński (4) – To po jego zagraniu ze środkowej linii Szkurin miał okazję rozegrać bramkową akcję z Bartoszem Nowakiem. Nie odstawał poziomem od żadnego zawodnika w bloku obronnym, co w tym meczu jest dużym komplementem.

Arkadiusz Jędrych (5-) – Nie był na świeczniku w tym meczu, za to wykonał kawał dobrej roboty w blokowaniu pola karnego. Cała obrona gra dookoła niego, nie dał rady się złamać ani razu. Trzeba zacząć sobie zadawać pytanie – a co jeśli Arkadiusz Jędrych już nigdy nie odpocznie? To znaczy, według nas kiedyś odpocznie. Ale co jeśli nie odpocznie?

Lukas Klemenz (5-) – O ile na początku rundy był (nie można powiedzieć, że nie słusznie) mocno wytykany placami, tak teraz ciężko sobie wyobrazić naszą defensywę bez niego. Przy jego interwencjach można było być spokojnym, a wykonał ich naprawdę sporo i część z nich wcale do łatwych nie należała. Doskonale powstrzymał kontrę Jagiellonii w 30. minucie i warto mu to zapamiętać, nawet mimo pozycji spalonej. W ofensywie praktycznie już się nie udzielają nasi boczni środkowi obrońcy, więc ciężko rozliczać ich za ten element gry – mimo to przy stałych fragmentach potrafił się dobrze odnaleźć.

Marcin Wasielewski (4+) – Z wielkim spokojem przyjął piłkę na linii bramkowej po piętce Imaza, być może nawet zbyt spokojnie, gdyż przy odrobinie pecha ta piłka inaczej by się odbiła od Jóźwiaka. Głównie jego stroną Jagiellonia próbowała zagrozić bramce Rafała Strączka, jednak z tych akcji nie wynikało dużo. W ofensywie został trochę przez podejście do meczu rozbrojony, a to tam częściej pokazuje swoje główne atuty.

Jesse Bosch (5) – Jak trwoga, to do Boscha. Można się nieco pośmiać z ilości wybijanych przez niego piłek, jednak w kilku podbramkowych sytuacjach to właśnie temu bezceremonialnemu podejściu zawdzięczaliśmy czyste konto niemal do końca regulaminowego czasu. W rozegraniu nader zjawiskowo (szczególnie występując obok Pana Profesora) się nie prezentował, ale i tak radził sobie całkiem dobrze i ewidentnie lepiej rozumie nasz styl niż kilka tygodni temu. Udowodnił swoją ukończoną aklimatyzację akcją z 28. minuty, doskonale porozumiewając się ze swoimi kolegami.

Sebastian Milewski (4) – Dużo bardziej statyczny w środku pola od drugiej „8”, ale jest tam, gdzie go potrzeba. Nie brał na siebie rozegrania piłki, ale był pod grą. Brakowało czasami ruchu, ale mogło to być założenie taktyczne.

Borja Galan (4) – Nie zawsze był w stanie w pełni spacyfikować skrzydłowych Jagi, ale większość czasu radził sobie co najmniej poprawnie. Kombinował po swojemu kilka razy na skrzydle, ale nie przyniosło to wymiernych skutków.

Bartosz Nowak (6, MVP) – Pozwolimy sobie jedynie zacytować Sz. P. Redaktora Shella: „Boże. Przecież to jest obecnie najlepszy piłkarz ekstraklasy. Inteligencja i efektywność tego zawodnika sprawia, że śmiało może on kandydować do najlepszego piłkarza GKS w ostatnim dwudziestoleciu. […] Zawodnik jest to wprost doskonały i dla takich ludzi dzieci zaczynają się interesować piłką nożną i wieszają plakaty nad łóżkiem. Po prostu mistrz”.

Marcel Wędrychowski (5-) – Zachowując umiar, znów udowodnił, że jest takim katowickim Gavim i jego transfer był strzałem, nomen omen w jego pozycję, w 10. Biega po boisku aż miło, dogrywa piłki i pokazuje się na pozycji na okrągło. Nie jesteśmy jednak przekonani czy istnieje sposób na powstrzymanie go od skoków pressingowych, co jest ryzykiem, które trzeba wkalkulować w wystawianie go. Z Jagiellonią spłaciło się to z nawiązką, golkiperowi jego doskok będzie się śnił po nocach, tak naprawdę tylko raz jego ułańska fantazja przyniosła odwrotny skutek. Do żółtej kartki naprawdę dobry mecz, po jej otrzymaniu od razu powinien zostać zmieniony: zbyt skupiał się na nieopuszczeniu boiska decyzją sędziego.

Ilja Szkurin (5-) – Cały czas istnieje takie przekonanie, że za łatwo się przewraca w szesnastce – bez tego spokojnie miałby już 3-4 wielkie szanse więcej w tym sezonie. Do tego magicznego miejsca doskonale się przepycha, potrafi też odpuścić walkę o piłkę i postawić na swoją szybkość. Zrel’ak więcej biega w pressingu, a Ilja z Jagiellonią sporo się nabiegał za wybitymi piłkami i podczas naszych akcji ofensywnych. Brakuje mu (a przynajmniej takie sprawia wrażenie) przekonania co do swoich możliwości, a przecież pokazał przy dwóch bramkach, w których maczał palce, że jest naprawdę dobrym zawodnikiem.

Grzegorz Rogala (4-) – Wszedł za Alana i skupił się na niepopełnieniu żadnego błędu. Był niezauważalny, co w takim meczu jest w zasadzie zaletą.

Eman Marković (bez oceny) – Spróbował raz zaskoczyć bramkarza gości, jednak mimo ładnej techniki strzału, piłka poleciała daleko od poprzeczki. Wszedł w momencie rozpoczęcia najgłębszej obrony GieKSy, ciężko było dużo pokazać. Dużo mniej daje w pressingu od swojego bezpośredniego rywala o miejsce w składzie.

Filip Rejczyk (bez oceny) – Ledwo zdążył powąchać murawę.