Liga jest na finiszu. I choć wydawałoby się, że na trzy kolejki, z grubsza powinniśmy wiedzieć, jakie drużyny jeszcze walczą o cokolwiek, a które po prostu mają sezon  zakończony – to ta informacja będzie dostępna dopiero po ostatnim gwizdku sędziego… w ostatniej kolejce. Na teraz walczą jeszcze wszyscy. Najśmieszniejsza wydaje się sytuacja Pogoni, która jeszcze na sto procent nie jest pewna utrzymania (choć jest bardzo blisko), ale może się włączyć szturmem do walki o puchary. To jest taka granica. Bo Radomiak jeszcze może o pucharach marzyć. Wszystko co poniżej Pogoni – będzie się biło o utrzymanie.

I jedynie biedna Termalica może grać na luzie, bo jej los jest już przesądzony.

GieKSa walczy o puchary i nie ma co mydlić oczu. Nasz zespół jest na miejscu pucharowym i celem jest teraz tego miejsca nie odpuścić. Jakkolwiek o konkretnych celach w Katowicach nigdy się nie mówi, to trudno nie wyczuć z wypowiedzi trenera, że szatnia tę szansę czuje. To o co teraz chodzi, to utrzymać tę mobilizację na trzy ostatnie kolejki, bo czeka nas bardzo trudne zadanie.

Wydawać by się mogło, że mecz z Termaliką to taki mecz już z typowej końcówki sezonu – choćby analogicznie do zeszłego roku. Majówka, niedziela, piękna pogoda, zapach kiełbaski z grilla i meczyk. I trochę taki majówkowy meczyk, bez takiej walki na noże, jak w początkowej fazie rundy, ale z fajną piłką, ładnymi akcjami i efektownym wynikiem. Można by pomyśleć, że zaraz koniec rozgrywek i zasłużone wakacje.

Nic z tych rzeczy. Mecz z Niecieczą może tak wyglądał, ale ciężar gatunkowy tego spotkania był bardzo duży. Trzeba było wygrać, żeby wskoczyć na trzecie miejsce. GieKSa kapitalnie tę szansę wykorzystała i nie dała żadnych szans gościom. Ale tak jak mówię – temperatura tego meczu może nie była aż tak wakacyjna, ale nie był – w odczuwaniu – mecz o być albo nie być czy coś w tym stylu.

Teraz jednak takie mecze się pojawią. Bo GieKSa gra o swoją wysoką stawkę, o powrót to Europy. Pierwszy z trzech ostatnich etapów będzie mecz z Piastem Gliwice. Mecz z drużyną, z którą – jako jedną z trzech – od powrotu do ekstraklasy nie wygraliśmy. Pozostałymi dwiema ekipami są Lech i Legia, czyli tuzy ligi (oprócz tego sezonu w przypadku Legii). Ale właśnie gdzieś tam między nimi zaplątał się Piast.

Swoją drogą to wspaniałe. GieKSa miała być chłopcem do bicia i walczyć ciężko o utrzymanie w pierwszym czy drugim sezonie. A tymczasem w te dwa lata mamy na rozkładzie już Górnik (2 razy), Jagiellonię (2 razy), Raków, Pogoń (2 razy), Cracovię (2 razy), Lechię (3 razy), Widzew (2 razy), Radomiak (2 razy), do tego Koronę, Arkę, Termalikę (2 razy), Motor (2 razy), Wisłę Płock (2 razy), Zagłębie (2 razy). Jeśli kogoś pominąłem to przepraszam, nie chciałem, żeby ktoś jeszcze kilka razy wp…ol dostał.

Ta lista robi nieprawdopodobne wrażenie. GieKSa wygrała 28 (dwadzieścia osiem!) meczów od powrotu. Dla porównania – w ostatnich dwóch sezonach w pierwszej lidze katowiczanie zwyciężyli w dokładnie takiej samej liczbie spotkań. A przecież teraz gramy w lidze wyżej. Nie ma chyba większego wskaźnika progresu tej ekipy.

Dodajmy, że w łączonej tabeli obejmującej ekstraklasę od powrotu GieKSy, nasz zespół zajmuje szóste miejsce, mając trzy punkty straty do czwartej Pogoni i tyle samo punktów, co Górnik. Dwa punkty za nami jest Legia. Na przestrzeni 65 spotkań!

Przyznam, że sprawdzając i pisząc to wszystko, zdaję sobie sprawę coraz bardziej jak kapitalną mamy drużynę i jak piękny czas. Niebywałe jest to, jak ten przeskok z pierwszej ligi do ekstraklasy został dokonany. Tak samo jak niesamowite jest to, jak jak w masło nasza drużyna weszła na nowy stadion. Wygląda na to, że adaptacja tej ekipy do nowych sytuacji i nowych warunków przebiega niewiarygodnie sprawnie i szybko. Oczywiście pewne pojedyncze procesy – jak adaptacja nowego zawodnika – trwa czasem dłużej. Ale jako całość – drużyna i klub – w kategorii „adaptacja” dałbym naszej drużynie Oskara. Niekoniecznie Repkę, choć miał ten zawodnik również znaczny udział w budowaniu nowej wielkiej GieKSy.

Schodząc jednak na ziemię. Czeka nas ten nieszczęsny Piast. W poprzednich rozgrywkach dwukrotnie zremisowaliśmy z tym przeciwnikiem. Z czego punkt wywalczony na boisku w Gliwicach był bardzo zadowalający. To była czwarta kolejka, byliśmy nowicjuszem. Gliwiczanie byli po wygranej na Łazienkowskiej. I po dobrym meczu i dwóch golach Adama Zrelaka zremisowaliśmy 2:2. Gorzej było u siebie – wówczas po niesamowitym paździerzu padł wynik bezbramkowy. Brytyjski futbol – eufemistycznie i elegancko można było określić tamto widowisko, którego „poziom” podkreślali z widoczną ironią nawet sami zawodnicy.

No i mecz z jesieni. Ta bitwa pod dowództwem Daniela Myśliwca, który dopiero zaczynał. Piast wyszedł jak na wojnę i zaskoczył tym naszych zawodników. Potem padły szybkie dwa gole i już było bardzo trudno. Pokarał nas też Erik Jirka i można powiedzieć – dobrze wyciągnąć żołnierza przeciwnika w swoje szeregi. Przyznam, że z zawodników ekstraklasy z innych klubów, których widziałbym w GKS – Erik Jirka był na liście. Teraz czekam, aż jeszcze bardziej odpali i pokaże swoje umiejętności, bo wiem, że stać go na więcej.

Mecz z Piastem łatwy nie będzie, oj nie. Wiadomo, że w początkowej fazie sezonu zespół ten osiągał bardzo słabe wyniki, ale od przyjścia trenera Myśliwca, zaczął iść w górę. Pamiętajmy, że wiosną Piast wygrał z Wisłą Płock, Lechem czy Jagiellonią. Zdarzyło mu się jednak też przegrać – i to u siebie – z Motorem, Zagłębiem czy Pogonią. Nie jest to więc drużyna nie do pokonania, nawet na swoim terenie. Ale Piast jest taki, jak jego dyspozycja dnia. A te ostatnio miewają całkiem dobre.

Z moich przewidywań wynika, że do pucharów prawdopodobnie potrzebne będą jeszcze trzy punkty. Mając ich bowiem 50, zarówno Wisła Płock, jak i Zagłębie musiałyby wygrać dwa mecze z trzech, by nas wyprzedzić. A terminarze mają bardzo trudne. Wisła ma m.in. Górnika u siebie i Lecha na wyjeździe, a Zagłębie grać będzie na wyjazdach z Górnikiem i Jagiellonią oraz u siebie z Pogonią. Mogą więc te ekipy tych sześć punktów zdobyć, ale będzie to piekielnie trudne.

Oczywiście mówię o naszym planie minimum. Bo to też nie chodzi o to, by walczyć stricte o piąte miejsce. Nikt nie powiedział, że nie możemy bić się z Rakowem i Jagiellonią o pudło, zwłaszcza, że z ekipą Siemieńca będziemy się jeszcze mierzyć u siebie.

Fascynująco zapowiada się ta końcówka sezonu.