Nie da się wszystkiego wygrać – to stara piłkarska prawda. Najlepsze drużyny świata przegrywają co jakiś czas swoje mecze, więc jest to po prostu wpisane – nie tylko w piłkę nożną, ale w każdy sport zespołowy. Chodzi o to, żeby wygrane były częste, porażki rzadkie – nawiązując do słów trenera Adriana Siemieńca z konferencji prasowej, choć on nie mówił stricte o samych rezultatach.

GieKSa w Białymstoku przegrała. Czy musiała? Można powiedzieć, że i tak, i nie. Mecz miał dwie różne połowy. Różnica ta polegała przede wszystkim na postawie naszej drużyny, jakości gry, intensywności i po prostu – efektywności. Przed przerwą to był bardzo słaby mecz w wykonaniu Katowiczan. Jeśli chodzi o ofensywę, to nie zagroziliśmy bramce Abramowicza w żadnym stopniu. Były jakieś tam próby zawiązywania akcji, ale wszystko było jakieś miałkie, bez ikry, ze złymi wyborami. Przed przerwą rządziła Jagiellonia. Gospodarze byli szybcy, zdecydowani i z naporem ruszyli na naszą drużynę. Efektem tego było kilka znakomitych okazji – indywidualnie Mazurek wdarł się w pole karne i strzelił w słupek, Imaz po podaniu od Pozo w idealnej sytuacji trafił w Strączka.

No i przede wszystkim te stracone bramki… Absolutnie źle zachował się przy obu Borja Galan. Najpierw przegrał kompletnie fizyczny pojedynek z Pozo, który oddał ten swój dziwny strzał głową. Czy tak chciał? Trudno powiedzieć, ale efekt był taki, że wyszło niesamowicie precyzyjne uderzenie – takie, że nikt na stadionie nie spodziewał się, że piłka wpadnie do bramki bezradnego Strączka. To o takich golach Józef Młynarczyk niegdyś mówił, że „bramka jest zbudowana ponad ludzki wymiar”. To był naprawdę i bez przesady strzał nie do obrony. Drugi gol to też było kuriozum w wykonaniu Borjy. Zamiast przypilnować Pululu, poszedł „na raz” do główki, a że centymetrów nie ma więcej – po prostu zabrakło mu, żeby skutecznie przeciąć akcję. Potem już była desperacka próba ratowania drużyny przez Klemenza i gol Romanczuka. Taras znów nas pokarał, bo przecież to on strzelił jedynego gola w poprzednim sezonie w Białymstoku.

Szkoda też było tej bramki do szatni, bo 0:1 do przerwy nie byłoby jeszcze takie złe. Dwubramkową stratę już zawsze trudniej odrobić, a przecież GieKSa nie była aż tak daleko. A po przerwie wyglądało to już dużo lepiej. Wiadomo, że z jednej strony Jaga miała swoje prowadzenie i nie musiała forsować tempa. Jednak GieKSa nie położyła się i nie czekała na trzeciego gonga. A mogła grać przecież tak samo miałko, jak przed przerwą. Nasz zespół wziął się – późno – ale do roboty. Grali tak, jak powinni grać od początku, co jeśli chodzi o samą drugą połowę, jest na plus. Katowiczanie walczyli i nadal co prawda zmaścili kilka sytuacji, ale już coś tam w tej kreacji było. Erik Jirka strzelał po dośrodkowaniu Nowaka, ale Abramowicz świetnie wybronił. Potem już po strzale Słowaka piłka wpadła do bramki. To dawało nadzieję i może wielce klarownych okazji na koniec nie było, ale przecież GKS generalnie wielu takich okazji nie ma. W ofensywie raczej jesteśmy drużyną efektywną, która wykorzystuje sporo z tego, co ma.

Niestety pojawiają się w naszej ekipie mankamenty. Mimo całej sympatii do Ilji Szkurina, to nie daje on tego, co by dawać mógł. Nawet jeśli zawodnik ten ma swoją specyfikę, to brakuje mu tego doskoku, wyskoku, podejmuje złe decyzje, brakuje mu agresji w grze, dobrych decyzji w polu karnym i po prostu strzałów. To dobry zawodnik, który potrafi przecież strzelać gole. Nie zawsze jednak dostanie on ciasteczko od Bartka Nowaka. Ilja musi też sobie sam coś wykreować. Po piętach za chwilę będzie mu deptać młody Kokosiński. I wcale bym się nie zdziwił, jakby trener dał mu w którymś meczu szansę od pierwszej minut. Lub szkoleniowiec będzie kombinował z Mateuszem Wdowiakiem, co… byłoby bardzo ciekawy rozwiązaniem.

Wspomniany Borja też będzie miał ciężary. Już ostatnio nie zawsze występował w pierwszym składzie. A teraz coraz śmielej wchodzi do jedenastki Erik Jirka, który dał w Białymstoku dobrą zmianę i jeszcze strzelił gola. W Krakowie więc wygląda na to, że to Erik wyjdzie w jedenastce.

No nic, stało się. Summa summarum – patrząc na pierwszą bardzo słabą połowę i drugą dobrą, można powiedzieć, że był to średni, nie najgorszy, może po prostu lekko słabszy mecz. Na pewno słabszy niż kilka ostatnich, ale nie tragiczny. Rację ma trener mówiąc, że należy cenić reakcję zespołu w przerwie. Natomiast do poprawy jest ta pierwsza połowa. Nie powiem, że GieKSa nie ma prawa grać takich połów – no właśnie ma, jak najbardziej. Gdyby było inaczej, bylibyśmy jednym z faworytów do Mistrzostwa Polski. A nadal jesteśmy średniakiem ekstraklasy, przy czym nie jest to żadna obelga. Jesteśmy średniakiem, ale z potencjałem na bycie coraz lepszym. Bardzo mnie cieszy, że trener mówi, że takie mecze – z tymi wielkimi na wyjazdach – będziemy wkrótce czasem wygrywać. Trzeba na to poczekać.

Zresztą patrząc na wczorajszy mecz i ten z poprzedniego sezonu, trzeba powiedzieć, że wczoraj wyglądało to w pewnych kontekstach lepiej. Umówmy się, rok temu też tragedii nie było, ale nie było też momentów wartych zapamiętania. Tamto spotkanie było poprawne, ale bez właśnie większej ikry w ofensywie. Wczoraj GieKSa potrafiła Jagiellonię przycisnąć i momentami być lepsza. Dobrze się to oglądało i na pewno świadczyło o rozwoju tej drużyny. Ostatecznie sam wynik – 1:2 na wyjeździe z dobrą tego dnia Jagiellonią, to nie jest zły wynik.

Przy okazji trochę i my możemy ostudzić głowy z tą tabelą. Mogło być pięknie, gdybyśmy wygrali. Minęlibyśmy Jagiellonię i mielibyśmy dwa punkty straty do lidera. Tak się nie dzieje, ale nadal jesteśmy w bardzo dobrym miejscu. Nie ma co płakać, trzeba po prostu wyciągnąć kolejną naukę z tego meczu.

W sobotę mecz z Cracovią. Trzeba się szybko zregenerować i przemyśleć plan. Jeśli GieKSa wdroży tę grę z drugiej połowy od początku meczu przy Kałuży powinno być dobrze. Jaga to Jaga, a Cracovia to Cracovia. I o ile nie byliśmy na straconej pozycji w Białymstoku, to tym bardziej nie jesteśmy w Krakowie. Katowiczan stać tam na zwycięstwo – trzeba po prostu zagrać swoje.

Trochę pojechałem po Jadze i trenerze Siemieńcu po tym odwołanym meczu w listopadzie, ale teraz, jak już jest po wszystkim, mogę powiedzieć, że bardzo cenię tego szkoleniowca i to, jak prowadzi Jagiellonię. Można brać z nich przykład, bo przecież startowali z pozycji zespołu walczącego o utrzymanie. A potem zdobyli mistrzostwo i regularnie grają w pucharach. Warto się wzorować na najlepszych. Całościowo.

A z Jagiellonią zagramy w tym sezonie jeszcze raz. Będzie okazja trzeci raz u siebie Jagę ukłuć. W maju czeka nas na Nowej Bukowej znów kapitalne widowisko.