Była przygoda, było barwnie, żyliśmy życiem zastępczym… No ale wraca teraz chleb powszedni, czyli liga. Chleb powszedni, ale jednak jeszcze nie taki, żeby się przejadł. I przed tym uczulam. Bo przyzwyczaić się do dobrych rzeczy i w związku z tym je w jakiś sposób umniejszać czy negować jest bardzo łatwo. A przecież to dopiero trzeci sezon w ekstraklasie. Czym to jest w kontekście poprzednich dziewiętnastu lat. Pamiętajmy, że nadal moglibyśmy rywalizować ze Zniczami czy Łęcznymi oraz ekscytować się derbami z Tychami, a sezonowym świętem byłby mecz ze spadkowiczem z ekstraklasy. Chcę przez to powiedzieć, że po prostu – piękne jest to, że gramy w ekstraklasie.

Co prawda dwa mecze już rozegraliśmy, ale one były w cieniu tych rozgrywek pucharowych. Teraz żadnego cienia nie będzie, tylko cotygodniowa harówka i budowanie swojej pozycji i swojej marki na przestrzeni ligowego sezonu. A sezon się rozkręca, wkrótce skończy się lato – nastanie jesień i będziemy mieli te długie ligowe wieczory z ekstraklasą. To zawsze mój ulubiony moment sezonu, październik i listopad to esencja.

Cieszmy się więc tą ekstraklasą, ale..

No właśnie. Jesteśmy „dopiero” trzeci sezon, ale też „aż” trzeci sezon. W pierwszych dwóch nie tyko się utrzymaliśmy, ale też zaprezentowaliśmy z bardzo dobrej jak na pierwszo- i drugoroczniaka strony. GieKSa więc już nie jest świeżakiem w ekstraklasie. I to zobowiązuje. Jesteśmy ligowcem pełną gębą – pisałem o tym, ale warto to przypominać. Więc tak – doceniajmy miejsce, w którym po tylu latach jesteśmy, ale to już nie jest czas, że „liczy się udział”. Rozwój GieKSy to powinny być coraz to lepsze wyniki.

I tu nie chodzi o to, że dokładnie każdy sezon punktowo ma być lepszy od poprzedniego, bo tak się nie da. Każdy klub świata w którymś momencie notuje sezon gorszy od poprzedniego, a nie przeczy to wcale rozwojowi. Chodzi o to, żeby próbować wskakiwać na kolejne poziomy wtajemniczenia. Tak jak to uczyniła GieKSa w ostatnich latach. Kiedyś traktowalibyśmy wygraną z zespołem z ekstraklasy jako wielki sukces. Dzisiaj już tak nie jest. Oczywiście każde trzy punkty trzeba wywalczyć, ale GKS już nie przystępuje do wielu meczów w roli kopciuszka. W niektórych nawet jest lekkim faworytem. GieKSa nie jest drużyną, która musi się bronić przed spadkiem. Nawet jeśli w tę walkę się wplącze – to jesteśmy zespołem środka lub wręcz górnej połowy tabeli. I to jest właśnie ten poziom wtajemniczenia.

Tak samo jak w przypadku Jagiellonii czy Rakowa w ostatnich latach. Te drużyny i kluby wskoczył spektakularnie na pewien level i nawet jeśli powinęłaby im się noga i wylądowały w środku tabeli – to na tym poziomie pozostaną. Tak samo jak fakt, że Legia zagrała tak słabą jesień w poprzednim sezonie, nie powoduje, że warszawianie wypadli z czołówki polskich drużyn. A taki Widzew to bardzo by chciał i tak mocno chce próbować doczłapać się do wyższego etapu, ale póki co mu to nie wychodzi, a próby są karykaturalne. Być może zmieni się to w obecnym sezonie.

Tak więc sytuacja, że na przykład GKS jako pierwszy polski klub odpada z europejskich pucharów ma w sobie coś z logiki. O ile bowiem Lech, Jaga i Raków od kilku lat (Lech od dawna) są absolutną czołówką, a Górnik dość spektakularnie do niej puka, to GKS awans do Europy wywalczył niejako z drugiego szeregu. Było to w pełni zasłużone, ale zarówno mecze ligowe (mimo wszystko także niektóre w poprzednim sezonie), jak i rywalizacja ze Słowakami i Izraelczykami pokazały, że jeszcze nam nieco brakuje do ścisłej czołówki. Ale pokazały też, że potencjał, aby tam wskoczyć jest.

Musimy więc iść do przodu. Kroczek po kroczku budować dalej ten piękny dom o nazwie GKS Katowice. Pomysł na to jak widać w klubie i w drużynie jest, stabilizacja jak na polskie warunki jest wręcz niebywała. Nie widać tutaj też jakiegoś wypalenia czy wyczerpania się formuły. GieKSa jest w procesie i wygląda na to, że wszystko idzie w dobrym kierunku. To na co należy uważać to błędy, chociażby polegające na popadnięciu w samozachwyt czy obarczaniu całego wrednego świata o niepowodzenia. Przeszkody ze świata zawsze będą. Ale grunt, żeby wtedy trochę się powkurzać i trochę ponarzekać, a potem otrzepać się i dalej robić swoje.

Wiadomo, że jednym z pierwszych i niecierpiących zwłoki zadań jest przełamanie tej niemocy na wyjeździe. I wcale nie chodzi tylko o wyniki, czyli te dziesięć meczów bez wygranej. Chodzi o samą grę, która diametralnie różni się od tej u siebie. Gdzieś czytałem, że GKS na wyjeździe traci 50 procent swojej wartości. Rany, gdyby to było tylko 50 procent, to by było naprawdę dobrze. 90 procent jest bliższe prawdy…

Jeśli to zostanie opanowane, to zespół naprawdę ma dużą szansę na krok do przodu w tym rozwoju. Pamiętamy mecz z Motorem z poprzedniego sezonu. Tam też były problemy, bo Motor szybko wyrównał na 2:2, ale gdy Łabojko otrzymał czerwoną kartkę i GieKSa ruszyła, to nie było co zbierać. Kwestia jest taka, żeby grać swoje na wyjeździe, nawet jeśli sprzyjających okoliczności przyrody nie ma.

To, co cieszy, to że po dwóch kolejkach mamy to jedno zwycięstwo na koncie. W kontekście gry w pucharach, wygrana z Radomiakiem – i to przegrywając do przerwy – jest bardzo ważna. Daje to komfort. Ale wyzwania dalsze są.

Jeszcze w kontekście tych wyjazdów, to jest to tym ważniejsze, że za tydzień co prawda gramy z Wisłą Płock u siebie, ale potem będziemy mieli serię trzech meczów w delegacji, w tym z Górnikiem, z którym przy Roosevelta dostaliśmy dwa razy mocno w czapkę, a potem z Piastem, z których od awansu nie umiemy w ekstraklasie wygrać. Dobrze jest więc już w Lublinie się „odkręcić”.