Piłka nożna Prasówka
Media po meczu z Motorem: Dwa gole skasowane
Zapraszamy do przeczytania fragmentów doniesień mediów na temat wczorajszego meczu Motor Lublin – GKS Katowice 1-0 (0-0).
weszlo.com – Spalone sprawdzane przez 9 minut. Motor wreszcie wygrał mecz!
Ponad dziewięć minut. Tyle potrwało w meczu Motoru Lublin z GKS-em Katowice sprawdzanie, czy bramki zostały zdobyte po spalonych. W efekcie sędzia Gryckiewicz uznał tylko jedną z nich. Tę strzeloną przez Czubaka chwilę przed 90 minutą.
Nie był to mecz z gatunku złych, ale nastawiliśmy się na trochę więcej. Trudno, by było inaczej, skoro trzy ostatnie starcia obu zespołów to prawdziwe szaleństwo. Padło w nich łącznie siedemnaście bramek, co daje nam absurdalną średnią 5,66 gola na mecz. Nasze apetyty nie zostały zaspokojone – spotkanie, jak na oba zespoły, było wyjątkowo spokojne.
Zapamiętamy je właśnie ze względu na sprawdzanie spalonych. Wszystkie trzy akcje to typowe stykówki, przy których ludzkie oko zawodzi nawet przy zrobieniu stopklatki. Jako pierwszy do siatki trafił Czubak, który po indywidualnej akcji Ndiaye i sparowanym strzale do boku miał tylko jedno zadanie: nie spalić. No i, jak wyszło po długiej weryfikacji, znalazł się na minimalnym ofsajdzie.
Potem strzelił Szkurin. Akcja typowa dla GieKSy – trochę podań na małej przestrzeni, które napędza Nowak i ostatecznie wykłada napastnikowi piłkę jak na tacy. I tutaj arbiter zasądził spalonego po usłyszeniu komunikatu z Warszawy. Tym razem akcję spalił nie strzelec, a podający.
No i w końcówce, również po długiej weryfikacji, zasądzono legalność gola Czubaka. Ta akcja była najbardziej efektowna ze wszystkich – zwłaszcza za sprawą Ndiaye i jego ładnego podania zewniakiem.
Koniec końców Motor wygrywa zasłużenie. To on miał więcej okazji, bo do odwołanej bramki doliczyć należy jeszcze strzał Simona głową sparowany na słupek czy dwie inne dwójkowe akcje duetu Ndiaye-Czubak.
Tym samym trener Misiura może odetchnąć z ulgą i powiedzieć: wreszcie. To bowiem jego pierwsze ligowe zwycięstwo w barwach Motoru, który przeszedł zimą spore roszady kadrowe. Jeszcze za wcześnie by oceniać te odważne decyzje Jakubasa i spółki. Póki co Motor jest trochę bardziej stonowany i dalej pierwsze skrzypce grają w nim starzy liderzy. Dziś mecz wyglądał tak, że jeśliby Ndiaye lub Czubak nie przeprowadzą skutecznej akcji, to skończy się 0:0. No, ale przeprowadzili. A sędzia nie dopatrzył się spalonego, choć stopa napastnika była niemalże na styku z wyrysowaną linią.
GieKSa z kolei wyglądała na wypompowaną pucharowym starciem. Jej jedynym pomysłem na ten mecz było posyłanie długich podań na Szurina, który jednak miał problemy i z zabraniem się z piłką (raz mogąc wyjść na czystą pozycję przyjął sobie futbolówkę ręką), i z wykończeniem (jedna z jego szarż zakończyła się na słupku). Zdecydowanie za mało było w katowickim zespole energii i kreatywności, a więc, jak już napisaliśmy – wynik wygląda sprawiedliwie.
dziennikwschodni.pl – Z(VAR)iowany mecz Motoru z GKS Katowice zakończony premierową wygraną Lublinian
Do czterech razy sztuka. W meczu czwartej kolejki PKO BP Ekstraklasy Motor Lublin sięgnął po pierwszą wygraną w tym sezonie. W niedzielę żółto-biało-niebiescy pokonali na swoim stadionie GKS Katowice 1:0. Bohaterem spotkania został Karol Czubak, który w końcówce zdobył gola na wagę trzech punktów i pierwszego w historii Motoru zwycięstwa pod wodzą trenera Mariusza Misiury.
Przed niedzielnym meczem szkoleniowiec Motoru zastrzegał, że jego zespół musi być skuteczniejszy zarówno w swoim polu karnym, jak i rywala, aby sięgnąć po upragnione trzy punkty. Lublinianie od pierwszego gwizdka sędziego szukali swoich okazji pod bramką rywala i w 13 minucie powinni prowadzić. Wówczas dośrodkowanie z lewej strony dobrze „zebrał” Karol Czubak i zagrał piłkę do Jaquesa Ndiaye. Senegalczyk powinien był trafić do siatki, ale oddał lekki strzał w boczną siatkę.
Doskonała okazja dla gospodarzy mogła się zemścić w 23 minucie kiedy Bartosz Nowak podał do Ilji Szkurina. Napastnik GKS ograł w polu karnym Yacine Bourhane’a i oddał strzał, który trafił w słupek. Dwie minuty później Nowak będąc przed polem karnym Motoru oddał strzał, piłka odbiła się od Marka Bartosa i spadła pod nogi Mateusza Wdowiaka, który z ostrego kąta uderzył w boczną siatkę. W odpowiedzi w 36 minucie z ostrego kąta strzelał Czubak, ale piłka przeleciała wzdłuż linii bramkowej.
Druga połowa mogła zacząć się dla Motoru znakomicie. W 49 minucie Ndiaye po indywidualnej akcji wpadł w pole karne Katowiczan i oddał strzał. Gabriel Kobylak odbił piłkę, a z dobitką z najbliższej odległości pospieszył Czubak. Radość gospodarzy nie trwała jednak długo, bo po analizie VAR okazało się, że kapitan Motoru był na minimalnym spalonym i gola anulowano.
Po godzinie gry piłka znalazła się w siatce żółto-biało-niebieskich. GKS przeprowadził składną zespołową akcję, zakończoną mocnym strzałem Szkurina po podaniu od Nowaka. Znów mieliśmy jednak chwilę niepewności i po kolejnej analizie VAR bramka dla gości nie została uznana. Cztery minuty później Motor miał kolejną świetną szansę na objęcie prowadzenie, ale strzał Christophera Simona w sobie tylko wiadomy sposób na słupek zbił Kobylak.
Motor nie rezygnował i w końcówce spotkania zdobył upragnione prowadzenie. Po kontrataku prawym skrzydłem przedarł się Ndiaye i świetnym podaniem zewnętrzną częścią stopy „obsłużył” Czubaka, który z bliska wpakował piłkę do siatki. Po tej akcji kibice znowu musieli wstrzymać oddech, ale tym razem kapitan Motoru nie był na spalonym i zapewnił Lublinianom pierwszą wygraną w tym sezonie.
dziennikzachodni.pl – Koniec pięknej serii. GKS Katowice przegrał w Lublinie z Motorem. Pięć wniosków po tym spotkaniu
GKS Katowice przegrał na wyjeździe z Motorem Lublin. Oba zespoły zaliczyły po jednym nieuznanym golu, a kibice nie narzekali na brak emocji.
[…] Zwycięstwo w Lublinie dałoby jego drużynie tymczasowy awans na trzecie miejsce. Gospodarze, którzy słabo rozpoczęli sezon, też jednak mierzyli w pełną pulę. W efekcie mecz był otwarty i mógł się kibicom podobać. Motor atakował, zakładał pressing, ale to Katowiczanie mieli w pierwszej połowie lepsze sytuacje. W 23 minucie Ilia Szkurin trafił slupek, wkrótce potem świetną okazję zmarnował Mateusz Wdowiak. Do przerwy gole jednak nie padły.
W 49 minucie GKS popełnił błąd podobny do tych, jakie przydarzały mu się w europucharze, ale tym razem dopisało mu szczęście. Dobijający piłkę po strzale Mbaye N’Diaye’a Karol Czubak był spalony. Jak pokazała analiza VAR decydowały centymetry. W 60 minucie taki sam los spotkał Szkurina, ale w tym przypadku linię obrony za szybko przekroczył podający mu Bartosz Nowak. Po chwili wyrównał się też bilans słupków – piłka uderzyła w tę część bramki po główce Christophera Simona, ale wkład miał w to także genialnie interweniujący Gabriel Kobylak.
VAR wszedł do akcji też w 86 minucie, gdy Czubak znów pokonał Kobylaka, ponownie przy asyście N’Diaye’a. Tym razem jednak analiza zakończyła się pomyślnie dla Motoru, a Katowiczanie mogą sobie pluć w brodę, bo w takich okolicznościach ich seria meczów bez porażki dobiegła końca.
Pięć wniosków po meczu Motor Lublin – GKS Katowice
Posiadanie piłki to nie wszystko. GKS lubi mieć piłkę przy nodze i starannie ją rozgrywać, uniemożliwiając rywalom przejęcie inicjatywy. W Lublinie było podobnie. Tyle, że zdecydowanie zbyt rzadko zamieniało się to w zdecydowane akcje ofensywne. Motor częściej strzelał i dzięki temu wyszarpał zwycięstwo.
Rozszyfrowane rzuty wolne Bartosza Nowaka. Od początku sezonu widać, że rywale dokładnie przeanalizowali najgroźniejszą broń GKS-u z poprzedniego sezonu. W efekcie Bartosz Nowak wciąż czeka na pierwszą asystę, a jego dośrodkowania na dalszy słupek, gdzie czekają Ilia Szkurin lub Lukas Klemenz, najczęściej padają łupem obrońców.
Koniec imponującej serii. Jedna porażka w ostatnich dziesięciu meczach. Ta seria Katowiczan została zatrzymana w Lublinie. Niewiele zabrakło do jej przedłużenia, ale Motor wyglądał na bardziej zdeterminowanego, by nie tylko zremisować, ale przede wszystkim wygrać.
VAR jest bezlitosny. Centymetry decydowały o tym, że po jednym golu Motoru i GKS-u trzeba było skreślić po analizie VAR. Niewiele więcej z kolei dało Lublinianom upragnione potwierdzenie trafienia. Trudno się dziwić irytacjom szkoleniowców, ale przepis jest przepisem i trudno z nim dyskutować.
Wyjazdowa niemoc. GKS od początku sezonu rozegrał cztery mecze na wyjazdach – dwa w eliminacjach Ligi Konferencji i dwa w Ekstraklasie. Wszystkie przegrał. To z pewnością daje do myślenia Rafałowi Górakowi, bo o ile na Nowej Bukowej powstała prawdziwa twierdza, to delegacje sprawiają, że można już mówić o falstarcie.
gol24.pl – Pierwsze zwycięstwo Motoru pod wodzą Misiury. Były trzy gole, uznano tylko tego Czubaka
Niesamowite emocje w pierwszym niedzielnym meczu 4. kolejki PKO Ekstraklasy. Motor Lublin jednak odniósł premierowe zwycięstwo w sezonie pod wodzą trenera Mariusza Misiury. GKS Katowice pokonał po bramce Karola Czubaka zdobytej krótko przed doliczonym czasem. Wcześniej sędzia Patryk Gryckiewicz z Torunia odwołał dwie bramki – po jednej dla obu zespołów.
Trener Mariusz Misiura przed tym meczem przekonywał, że jest zadowolony z gry swojego zespołu poza zachowaniem w obu szesnastkach. Dał do zrozumienia – przełamanie jest kwestią czasu. Dziś stracił bez wątpienia sporo nerwów. Wszystko przez długie analizy VAR.
W pierwszej połowie nikt nie umiał skierować piłki do siatki, choć szanse były z obu stron. Motor stwarzał zagrożenie za sprawą Karola Czubaka. W GieKSie różnicę chciał zrobić Ilja Szkurin.
Za to w drugiej połowie ze skutecznością nie było już problemu. Motor objął prowadzenie szybciej niż wskazuje to końcowy protokół. Strzał Mbaye’a Ndiaye’a dobił z bliska Czubak. Analiza trwająca 3,5 minuty dowiodła jednak… centymetrowego spalonego, dlatego rezultat ani drgnął. Tak samo stało się po próbie Szkurina – ten gol też odwołano z tego samego powodu.
Ostatecznie Motor wygrał dzięki trafieniu Czubaka z 86 minuty też sprawdzanemu długo przez VAR pod kątem ofsajdu. Do widowiska arbiter dorzucił ekstra aż 10 minut. Gra trwała jeszcze dłużej, bo w zderzeniu ucierpieli Mihai Popa i Marcin Wasielewski.
Motor ma cztery punkty, GieKSa trzy plus zaległy mecz do rozegrania.
sportowefakty.wp.pl – Czubak strzela, Misiura łapie oddech. Pierwsza wygrana Motoru po rewolucji
Motor Lublin zwyciężył po raz pierwszy w sezonie PKO Ekstraklasy i po zmianie trenera. Lider zespołu Karol Czubak strzelił GKS-owi Katowice zwycięskiego gola dopiero w 86. minucie.
[…] Katowiczanie powracają więc na pełny etat do polskich rozgrywek. Motor stanął przed czwartą szansą odniesienia pierwszego zwycięstwa w sezonie, a także po zmianie trenera z Mateusza Stolarskiego na Mariusza Misiurę.
Po stronie Motoru doszło do zmiany w obronie. Thomas Santos wzmocnił formację, a na ławce rezerwowych pozostał Tin Plavotić. Ponownie poza jedenastką startował Makan Aiko, typowany na jedno z objawień sezonu w ekstraklasie. Będący jeszcze w intensywnym okresie GKS postawił na nowych skrzydłowych, ponieważ od początku zagrali Erik Jirka oraz Mateusz Wdowiak.
Drużyna z Lublina zaatakowała na początku meczu niesiona dopingiem z trybun. Dwukrotnie poderwał się Karol Czubak, a w 12. minucie Mbaye N’Diaye spudłował po dograniu Filipa Lubereckiego. GKS przebudził się po kwadransie i w 17. minucie odpowiedział uderzeniem Ilji Szkurina.
Konfrontacja nabierała rumieńców, ale bramka nie padała. W 23. minucie Bartosz Nowak mógł asystować, ale Ilja Szkurin oddał uderzenie w słupek po jego podaniu. Niebawem Mbaye N’Diaye nie pokonał Gabriela Kobylaka.
Także ostatni kwadrans w pierwszej połowie był całkiem żwawy i ofensywny. Yacine Bourhane spudłował kopnięciem zza pola karnego, a i dokładności zabrakło Karolowi Czubakowi w 35. minucie. Tym samym do przerwy zawodnikom obu zespołów nie zabrakło rozmachu w ofensywie, ale zabrakło skuteczności, przez to pozostawało 0:0.
To, co nie udało się do przerwy, prawie wyszło Motorowi krótko po niej. Karol Czubak cieszył się golem, ale sędziowie anulowali to trafienie z powodu spalonego w momencie podania M’Baye N’Diaye. Zresztą już w 60. minucie była podobna sytuacja po przeciwnej stronie boiska, ponieważ nie było gola tylko z powodu spalonego w momencie podania Bartosza Nowaka do Ilji Szkurina.
Trenerzy szukali sposobu na rozstrzygnięcie meczu na ławkach rezerwowych.
Wyczekiwana na stadionie bramka padła w 86. minucie. Tym razem nie było już powodu do zasmucenia Karola Czubaka i anulowania jego trafienia. Wykorzystał on zgranie M’Baye Ndiaye zewnętrzną częścią buta i pokonał swoim strzałem na 1:0 Gabriela Kobylaka. Już kilka minut później było jasne, że właśnie najskuteczniejszy spośród lublinian rozstrzygnął mecz.
sport.interia.pl – Dwa gole skasowane. Zabójcze trafienie w 86. minucie. Koniec fatalnej serii
Motor Lublin w końcu znów triumfuje. Po ciągnącej się od trzech miesięcy – wliczając w to wakacyjną przerwę – serii 5 meczów bez zwycięstwa w Ekstraklasie, podopieczni trenera Mariusza Misiury ponownie zgarniają trzy punkty po zwycięstwie 1:0 na własnym terenie z GKS-em Katowice. Zwycięstwo gospodarzom zapewnił w 86. minucie Karol Czubak. Wcześniej sędzia Patryk Gryckiewicz anulował dwie bramki – po jednej w przypadku każdej z ekip. Co ciekawe, mecz po doliczonym czasie gry zakończył się dopiero w 102. minucie.
[…] GKS natomiast łączył dotąd rozgrywki ligowe z europejską przygodą. Przygodą piękną, choć zakończoną przez Hapoel Tel Awiw. Ale w Ekstraklasie ekipa Rafała Góraka nie zawodzi i choć przez toczące się eliminacje rozegrała jeden mecz mniej, wyprzedzała Motor dzięki trzem punktom zainkasowanych w starciu z Radomiakiem.
Co ciekawe, w trzech ostatnich meczach obu ekip padło 17 bramek. Kibice mieli więc prawo oczekiwać na kolejne spektakularne starcie, choć upał nie wpływał pozytywnie na intensywność niedzielnego starcia.
Na pierwszy celny strzał przyszło nam czekać do 18. minuty, gdy strzał głową na bramkę Motoru oddał Illa Szkuryn. Uderzył wprawdzie zbyt lekko, by pokonać bramkarza, ale i tak trudno było nie ulec wrażeniu, że wycisnął ile się da z niekomfortowej sytuacji.
26-latek był już znacznie groźniejszy, gdy mógł wpaść rozpędzony w pole karne po pięknym dograniu Bartosza Nowaka w jednym z kolejnych ataków. Wówczas do szczęścia zabrakło już niewiele – piłka obiła słupek. Niecelnie uderzał potem także Mateusz Wdowiak, szczęśliwie otrzymując w polu karnym piłkę odbitą przez jednego z obrońców. Trafił jednak tylko w boczną siatkę.
Na falę ataków przyjezdnych w końcu odpowiedział Motor, a dokładniej duet Karol Czubak – Mbaye Ndiaye. Kapitan Motoru rozegrał piłkę ze swoim senegalskim partnerem, po czym z ostrego kąta uderzył w stronę dalszego słupka. Zrobiło się groźnie, ale Gabriel Kobylak nie musiał nawet interweniować.
Po zmianie stron kibice goście błyskawicznie mieli okazję, by fetować trafienie Karola Czubaka, który skutecznie dobił obroniony przez bramkarza strzał, jaki oddał Mbaye Ndiaye. Cały stadion wykrzyczał już nawet nazwisko 26-latka, ale w tle trwała analiza VAR, która znacząco się przedłużała. W końcu odgwizdany został ofsajd. Bramka nie została więc uznana, a tablica wyników ponownie wskazywała bezbramkowy remis.
Pod lupę wzięta została także sytuacja z 60. minuty, po której piłkę umieścił w siatce Illa Szkuryn. Na spalonym mógł zostać złapany jednak nie sam strzelec, a asystujący mu Bartosz Nowak. I tak też było. Sędzia Patryk Gryckiewicz ponownie musiał więc „skasować” gola.
Czas mijał i gdy wydawało się, że obie drużyny ostatecznie podzielą się punktami, w 86. minucie w końcu nadeszło przełamanie. Bramkę dla Motoru wypracowali – a jakże – Mbaye Ndiaye oraz Karol Czubak. Senegalczyk kapitalnie obsłużył podaniem zewnętrzną częścią stopy snajpera Lublinian, który dopełnił formalności. Po bramce znów długo trwała analiza VAR, która jednak tym razem nie wykazała niezgodności z przepisami.
Piłka nożna
Porażka w dziwnej atmosferze
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Piłka nożna Wywiady
Adrian Błąd: Staliśmy się solidnym klubem Ekstraklasy
O zawale serca, sytuacji rodzinnej, meczach z Gryfem Wejherowo, obecnej szatni GieKSy i domniemanym kryzysie – o tym i o wielu innych rzeczach porozmawialiśmy z Adrianem Błądem. Przed Wami spora (prawie 17 000 znaków!) dawka czytania, ale jeśli przebrniecie przez całość, z pewnością dowiecie się wielu nowych rzeczy. Zapraszamy!
GieKSa.pl: Ciężko nie zacząć inaczej niż od staropolskiego pytania: jak tam zdrowie?
Adrian Błąd: Dobrze, dziękuję. Odpukać już jest wszystko dobrze. Przez okres urlopowy faktycznie dużo się u mnie działo, bo po 20 latach grania w piłkę wyszło w badaniach, że mam tętnicę mostkową. Obecnie jestem pod stałą opieką profesora Milewskiego, który jest kardiologiem sportowym.
Zawał serca u profesjonalnego piłkarza to nie jest codzienność. W sieci krążyła informacja, że spotkało cię to tuż po meczu z Pogonią.
Widziałem, ale to nie do końca jest prawda. Może ta adrenalina i wszystko co się działo w końcówce sezonu i stricte w meczu z Pogonią miały na to wpływ, ale sam zawał przydarzył mi się po powrocie z urlopu, tydzień przed powrotem do treningów. Wniosłem walizki do góry i schodząc ponownie do auta spięło mnie w plecach tak że upadłem na klatce nie mogąc się ruszać. Na szczęście szybko przyjechało pogotowie, pomógł mi też Wojtek Herman.
W kulisach z tamtego meczu z Pogonią jest świetny fragment, w którym skaczesz na kolegów i krzyczysz: “Jeździliśmy po Wejherowach, a teraz pojeździmy po Europie!”. To musiał być dla ciebie duży cios, że tuż przed pucharami przyplątały się aż takie problemy ze zdrowiem.
To był dla mnie mega duży cios i bardzo to we mnie siedziało. Tyle lat czekania, a teraz miało mnie to ominąć? Bardzo to bolało. Trener Górak świetnie się zachował, bo zostałem dokooptowany do kadry która poleciała na Węgry, mimo że nie mogłem zagrać, więc przynajmniej mogłem przeżyć to wszystko z poziomu ławki rezerwowych i obecności w szatni.
Jak już tak rozmawiamy o zdrowiu, to jak dzisiaj miewa się twoja córka?
Po prostu żyjemy i działamy z dnia na dzień. Nie ma u niej znaczącej poprawy i perspektyw na to, że będzie chodzić czy mówić, ale musimy każdego dnia działać, by nie było gorzej. Dziś Hania uczęszcza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjnego na Giszowcu, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Oprócz tego prowadzimy codzienne rehabilitacje, a w tym wszystkim ogromną rolę odgrywa moja żona, która opiekuje się córką każdego dnia.
Pamiętamy wszyscy akcję praktycznie całego środowiska piłkarskiego, które kilka lat temu rzuciło się do pomocy, zbierania funduszy i organizowało akcje koszulkowe.
Akcja z koszulkami wyszła wtedy bardzo spontanicznie. Moja siostra wymyśliła, że skoro tyle ich mamy, to można zrobić z nich użytek i zebrać jakieś dodatkowe środki na Hanię.
Jesteś w piłce tyle lat, a mimo wszystko zaskoczył cię rozmiar tej akcji i skali pomocy?
Byłem w szoku, że ta akcja nabrała takich rozmiarów i trochę nie ogarniałem tej skali. Bo pomocy ze środowiska GieKSy czy Zagłębia Lubin oczywiście mogłem się trochę spodziewać, ale kiedy później dołączyły Zawisza, Arka, Raków i wiele innych klubów, to było dla mnie ogromnie wzruszające. Całe środowisko piłkarskie i kibicowskie ruszyło nam z pomocą, dlatego skoro mam okazję – to raz jeszcze Wam wszystkim dziękuję.
Powiedziałeś przed chwilą, że z córką jeździcie na zajęcia do ośrodka na Giszowcu. Czy po karierze planujecie zostać w Katowicach?
Tak. To już dzisiaj wiemy na pewno, bo wszystkie nasze sprawy rodzinne, cała logistyka związana z Hanią jest już mocno zakorzeniona w Katowicach. Wszystko, czego potrzebujemy, mamy tutaj lub w innych śląskich miastach pod ręką, a w Lubinie byłoby o to ciężko.
To rodzinnie. A zawodowo? Koniec kontraktu niestety nieuchronnie się zbliża.
Czeka mnie rozmowa z trenerem i z dyrektorem sportowym.
Adrian Błąd w czerwcu 2027 zawiesi korki na kołku?
Mam świadomość, że piłka mocno poszła do przodu, widzę jak zmienia się intensywność grania w Ekstraklasie. Do tego mam świadomość swojego wieku, sytuacji zdrowotnej i będąc szczerym ze sobą widzę, że w pewnych aspektach ten pociąg po prostu odjechał. Mamy w szatni bardzo jakościowych i młodych piłkarzy. A czy w czerwcu będzie koniec kariery? Na dzisiaj mam różne pomysły, ale żadna decyzja nie zapadła. Jak tylko coś będzie postanowione w 100%, to myślę, że kibice GieKSy pierwsi się o tym dowiedzą.
Trzy lata temu w wywiadzie dla Weszło powiedziałeś, że mega się cieszysz na Ekstraklasę. Jak patrzysz na to po tych trzech latach?
Przychodząc do GieKSy miałem w Ekstraklasie rozegrane 77 spotkań. Moim marzeniem było, żeby wywalczyć z GieKSą awans i dobić do setki. Dziś mam tych meczów 130 i jakie by one nie były – lepsze czy gorsze, z większą liczbą minut czy z mniejszą – to jestem po prostu szczęśliwy. Właśnie dlatego powiedziałem wtedy, że się mega cieszę – bo sami to wywalczyliśmy, bo w końcu zrobiliśmy to z GieKSą.
Siedzi ci w głowie brak gola na Arenie Katowice?
Haha. Faktycznie nie mam jeszcze bramki na Nowej Bukowej i jest to taki kamyczek w bucie, który mnie uwiera. Trochę lat w klubie jestem i dla mnie to by była piękna puenta tej mojej obecności w GieKSie.
Po ostatnich meczach zwolniło się chyba miejsce do wykonywania karnych.
Nie przesadzajmy. Sami pamiętacie taką serię, gdzie chyba 7 czy 8 karnych z rzędu nie strzeliliśmy. Ja też wtedy byłem w to zamieszany, więc myślę że przy obecnej kadrze to dalej jestem gdzieś na końcu listy do strzelania jedenastki (śmiech).
Zakładając, że szybko zapewnimy sobie utrzymanie, to czy myślisz, że trener Górak dałby ci więcej minut, żeby w końcu ta bramka na Nowej Bukowej wpadła?
Ja z trenerem Górakiem mam świetną relację, ale mam też świadomość, że dziś w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Im wyższe miejsce na koniec sezonu, tym większe pieniądze dla klubu, więc wiem, że szansę dostanę, jeśli będę dobrze wyglądał fizycznie i nie będę odstawał na tle chłopaków. Przyznam jednak szczerze, że przed zawałem często sobie o tym myślałem, że już mi stosunkowo niedużo brakuje do rozegrania 300 meczów w GieKSie…
Wracając jeszcze do twoich potencjalnych planów na życie po karierze piłkarza zapytam trochę przewrotnie: czy mówi ci coś nazwisko Podliński?
Haha, chyba wiem do czego zmierzacie. Oczywiście – Karol Podliński, napastnik, obecnie w ŁKS-ie Łódź. Pamiętam, że pierwszy raz moją uwagę na niego zwrócił Jakub Arak. Rozmawialiśmy wtedy o wymaganiach, które musiał spełniać w tamtym czasie napastnik przymierzany do Rakowa Częstochowa. Kuba znał te wymagania i mówił, że Podliński to zawodnik który je spełnia.
No właśnie, kilka lat temu w wywiadzie wspominałeś, że widzisz się jako skaut i wskazywałeś go jako wyróżniającego się napastnika. To dalej coś co cię ciekawi?
Powiem tak – od mojego pierwszego spotkania w GieKSie z trenerem Szwargą, jeszcze w II lidze, zacząłem patrzeć na piłkę zdecydowanie szerzej, bardziej analitycznie i faktycznie ta strona piłki mocno mnie zainteresowała. Tak jak powiedziałem wcześniej – na dziś skupiam się na tym, że jeszcze mam ważny kontrakt i decyzji co po sezonie – czy będę grał, trenował czy spróbuję zostać skautem – jeszcze nie podjąłem.
A rzucisz przynajmniej parę nazwisk, które moglibyśmy obserwować?
Nie ma szans, bo mi to za parę lat wyciągniecie i powiecie, że Błąd to się w ogóle nie zna (śmiech). A tak poważnie, to każdy kto interesuje się piłką, wie że kadry klubów Ekstraklasy, ale i I czy II ligi są już przeanalizowane od każdej możliwej strony. Widzę to u nas w sztabie – jeśli poproszę trenera, żeby w odpowiednim programie wpisał “Marcin Wasielewski”, to za minutę mam jego odpowiednik z większości lig i mogę sobie szukać po konkretnych parametrach. Dlatego rola skauta to jedno, ale technologia również w piłce poszła niesamowicie do przodu.
Odnosząc to do GieKSy, to dużym wyzwaniem jest dobranie zawodnika do kadry pod względem charakteru?
Trochę tak, ale też dużym wyzwaniem jest spokojne wprowadzenie nowych zawodników w nasz model gry.
Aklimatyzacja czasami faktycznie trochę trwa. Trener Górak mówił, że czasami mija pół roku zanim zawodnicy załapią jego filozofię.
Zgadza się, sami to widzicie, jakie były na początku opinie o Nowaku czy o Szkurinie w ich pierwszych sezonach, a dzisiaj nikt sobie nie wyobraża zespołu bez nich. U nas faktycznie jest dużo zadań taktycznych, których w innych klubach na swojej pozycji nie musiałeś wykonywać i czasami nauczenie tego zawodników faktycznie chwile zajmuje.
Jak przy Szkurinie jesteśmy – ile jest prawdy w tym, że w pewnym momencie Arek Jędrych musiał mu po męsku wyjaśnić, że musi więcej pokazywać zamiast narzekać?
Zero, słyszałem te głupoty. Ilia to jest bezkonfliktowy, świetny facet, do tego bardzo pracowity. Nikt mu nic nie musiał wyjaśniać. Sam w końcu załapał, że trener wymaga od niego nie tylko strzelania bramek i dzisiaj widzicie efekty.
W kadrze zespołu z pierwszej ligi zostałeś już tylko ty, Jędrych, Wasielewski i Szczuka. Czy to jest ten moment, że GieKSa już się zmieniła, czy taka całkowita zmiana oblicza tej szatni jeszcze przed nami?
Ta zmiana trwa. Z naszej czwórki jedynie Wasyl obecnie gra w pierwszej jedenastce. A jeśli popatrzymy ogólnie na wiek zawodników z kadry, to myślę że taka mini rewolucja może za sezon, może za dwa, ale na pewno jest przed GieKSą.
A ile dziś w szatni jest jeszcze tego ducha drużyny z pierwszej ligi? Nie ma już w zespole Kudły, Jaroszka, Rogali czy Repki, którzy chyba tworzyli klimat.
Sporo – Bartek Nowak, Lukas Klemenz, Alan Czerwiński czy Borja Galan bardzo szybko się wpasowali w tamtą naszą ekipę. Nie ma się też co czarować, że tym co mieliśmy wypracowane w I lidze zawojowalibyśmy Ekstraklasę. Zmiany musiały być, trzeba podnosić jakość i po prostu nie da się walczyć w Ekstraklasie jadąc jedynie na atmosferce z pierwszej ligi i sezonu z awansem.
Arek Woźniak dzwoni jeszcze czasem?
Pewnie, z Arkiem przyjaźnimy się cały czas i jesteśmy w stałym kontakcie.
W talii kart atutów GieKSy, jak dużą naszą siłą jest to, że mamy tak polską szatnię?
Myślę, że był to jeden z głównych powodów, dla których zrobiliśmy piąte miejsce.
Aż tak?
W naszej szatni 75% zawodników to Polacy i każdy zagraniczny zawodnik, który do nas dołącza musi wejść w ten zespół i się z nim zżyć. A wiem, że nie w każdym zespole tak to wygląda, i jeśli zawodników zagranicznych jest więcej, to ciężko o jakąś wybitną jedność. W niektórych drużynach przypomina to odbijanie karty o 16:00 w zakładzie pracy, a u nas jednak bardzo długo jest rodzinna, przyjacielska atmosfera. Wszyscy w szatni staramy się to utrzymywać, bo zawsze było tak, że jeśli pojawiał się problem czy kryzys, to trzymaliśmy się razem.
Czy dziś GieKSa jest w kryzysie?
Nie, zdecydowanie za szybko by stawiać takie tezy. Sami doskonale pamiętacie moment, kiedy w pierwszej lidze nie wygraliśmy 10 spotkań z rzędu. To był kryzys. Dziś zdecydowanie nie.
To chyba wasza wina, bo mocno rozbudziliście nadzieje wśród kibiców.
Nasza baza kibiców po awansie bardzo się zwiększyła i wydaje mi się, że dziś narzekają ci, którzy nie do końca pamiętają gorsze czasy w GieKSie. Jest sporo kibiców, którzy na nowo zakochali się w GieKSie i na dzień dobry dostali świetne mecze na nowym stadionie i europejskie puchary. Ci, którzy byli w tym przysłowiowym Wejherowie, doceniają to, co mamy, ale to nie znaczy, że ambicje nagle zmalały i osiedliśmy na laurach. Patrzmy jednak na to realnie – staliśmy się solidnym ekstraklasowym klubem, weszliśmy na dużo wyższy pułap i teraz po prostu musimy cierpliwie stawiać kolejne kroki.
Można zaobserwować taki paradoks, że ci, którzy w trudnych czasach chcieli dymisji trenera Góraka i mieli pretensje do zespołu, dziś tonują nastroje płynące na przykład z Prostej.
Powiem Wam tak – mam taką przypadłość, że dosyć często odpalam sobie na youtubie 5-6 skrótów z ostatnich meczów w pierwszej lidze, uwielbiam do tego wracać. I zwróćcie uwagę, że jak obejrzymy skrót wygranego 8:0 meczu ze Stalą Rzeszów, to ludzi na Blaszoku możemy sobie policzyć co do jednego, bo takie wtedy były pustki. Dzisiaj jesteśmy w innym miejscu, dużo dalej i czasami warto się na chwilę zatrzymać i to docenić.
Sentymentalnie się zrobiło. Ciekawi mnie, czy jak wracasz do tych skrótów na YouTube, to któryś ma jakieś specjalne miejsce w twoim sercu?
Tychy. Uwielbiam ten fragment, jak pada bramka i po bramce leci “GKS Klubem mym”. Ciary za każdym razem. Ale jak tak wspominamy, to jeszcze powiem, że jak po naszym meczu z Wisłą oglądałem Lechia – Arka z córką na rękach, to koszulkę miałem całą mokrą z nerwów, a jak sędzia Kwiatkowski nie dał tego karnego, to tak się wydarłem z radości, że żona myślała, że coś mi się stało.
Po tamtym meczu wasza grupa na Whatsappie zapłonęła?
Totalnie nie. Był ogromny spokój i serio nastawialiśmy się na baraże. Wiedzieliśmy, że najgorsze co się może stać, to się podpalić i w razie niepowodzenia zdołować przed barażami.
Co czułeś, kiedy po meczu w Gdyni zobaczyłeś, że jeden z kibiców wytatuował sobie koszulkę z twoim numerem, nazwiskiem i datą tego meczu?
To robiło ogromne wrażenie. W ogóle oglądając filmiki z Mariackiej, widząc reakcje w sektorze gości w Gdyni, na fecie czy po wiadomościach, które dostawałem, wiedziałem, ile to ważyło dla kibiców, dla miasta. To są niesamowicie miłe chwile, które zostaną ze mną do końca życia.
Wspomniałeś Wejherowo. Ja byłem wtedy na tamtym meczu i pamiętam twoją piękną bramkę. Co by się działo, gdyby ten gol padł dzisiaj w Ekstraklasie?
Myślę, że po awansie wszyscy, łącznie z trenerem Górakiem, byliśmy zaskoczeni tą różnicą medialną, która jest w Ekstraklasie. Cała otoczka wokół ligi przez lata bardzo się rozwinęła i zwiększyła. Dziś, gdybym ja czy ktokolwiek inny strzelił taką bramkę, jak wtedy na Gryfie, to by Wam to wyskakiwało co chwila na dziesiątkach profili przez kolejne pół roku, a wtedy mało kto w ogóle widział tamten mecz.
Nawiązałeś do pustek na Blaszoku, to zapytam o drugi koniec tego kija – ile dziś wam dają trybuny na Arenie Katowice?
Ogromnie dużo. Atmosfera na Nowej Bukowej jest naprawdę niesamowita i czuć, że te trybuny żyją. Samo to że ludzie na Prostej cały mecz stoją, każdy wślizg, przepychanka, dobre podanie czy akcja kończy się wrzawą – to serio niesie.
Bartek Nowak zdradził nam, że wybór stron tak żeby w drugiej połowie atakować “na Blaszok” nie jest przypadkiem.
Jasne, że nie. Właśnie o to mi chodzi – zawodnicy czują te reakcje z trybun i bardzo dużo nam to pomaga. Dziś w piłce końcówki meczów są bardzo ważne, dlatego podkręcanie tej wrzawy atakowaniem na bramkę pod Blaszokiem, jest dla nas bardzo ważne.
Rola trenera Rafała Góraka w zbudowaniu klimatu w drużynie, ale i na trybunach jest chyba bardzo duża? Kibice doceniają, jak w swoich przemowach nawiązuje do miasta, historii klubu czy tradycji górniczych.
Przemowy trenera Góraka to jedna z jego najmocniejszych stron. Bardzo mam wrytą w pamięć scenę, kiedy poprowadził odprawę przed wyjazdowym meczem z Podbeskidziem. To był mecz w okolicach Barbórki i trener mocno nawiązał do górnictwa, kultu ciężkiej pracy czy właśnie historii. Pamiętam, że wszystkich nas to wtedy mega nakręciło. Trener Górak też tak potrafił dobierać ludzi do kadry i sztabu, że oni wczuwali się w ten klimat, rozumieli to. Tak, jak wspomniałem wcześniej – każdy kto do nas przychodzi musi poznać klimat klubu, regionu i miasta. Wiadomo, że czas biegnie i za kilka lat nikogo nie będzie obchodziło, że Adrian Błąd strzelił bramkę Gryfowi w drugiej lidze, ale chodzi o to, żeby nie zaprzepaścić tego, co tutaj zbudowaliśmy.
Kręcimy się podczas tej rozmowy wokół Wejherowa, ale tamtem mecz z Gryfem był też pierwszym meczem po powrocie trenera Góraka do GieKSy. Czy tamten Rafał Górak poradziłby sobie w Ekstraklasie? Jak się rozwinął przez te lata?
Jak trener Górak wrócił do GieKSy, to w sztabie był on, trener Okoń i Dawid Szwarga. Nikogo więcej. Wszystko musieli robić sami. Dziś nasz sztab jest rozbudowany, odpowiada standardom ekstraklasowym, mają wszystkie narzędzia. Myślę że trener Górak rozwijał się z każdym sezonem i po prostu wypracował miejsce, w którym jest teraz. Różnica między nim dzisiaj a nim z meczu z Gryfem Wejherowo w II lidze jest większa niż między niebem a ziemią.
Ciężko nie odnieść wrażenia, że rozwinął się nie tylko jako trener, ale też jako lider, szef.
Zdecydowanie. Dziś trener nie tylko musi ogarniać wszystkie niuanse taktyczne, ludzkie, organizacyjne, ale dodatkowo jeszcze umieć nimi zarządzać. Zachowując proporcje, to dzisiaj trener Górak jest w klubie trochę jak taki angielski boss w dużych klubach – nadzoruje swój sztab oraz pracowników klubu. I jak widać – wychodzi mu to.
Kiedyś powiedziałeś, że sporo czerpiecie z Rakowa Częstochowa i Borussii Dortmund. Czy biorąc pod uwagę, jak ewoluował ten sztab i sam trener Górak jest to aktualne?
Obecnie od Rakowa nie (śmiech), a tak serio to wtedy chcieliśmy od Rakowa kopiować model gry, a od Borussii stałe fragmenty, które pod koniec pierwszej ligi dużo nam dały. Dzisiaj sztab jest tak rozwinięty i ma takie narzędzia, że wypracowują swoje własne koncepcje. Dziś nie da się już chyba czerpać od jednego zespołu. Decyduje tyle niuansów, że musisz być kreatywny i tworzyć samemu, a jeśli czerpać to ze wszystkich po trochu.
Czyli jest możliwe, że będziemy zaczynać mecz wykopem pod pole karne przeciwnika?
Dla mnie, z perspektywy zawodnika, to jest mega dobre rozegranie.
Żartujesz.
Nie, serio. Już tłumaczę – ostatnie cztery mecze: tracimy bramkę, a później nasza piłka ze środka ląduje u bramkarza, bo i tak kopiemy długą, przez to że rywal idzie nakręcony. Więc trzeba ich spróbować wybić, dać im się pomylić i spróbować przenieść grę.
Ile dla sztabu, zarówno w drugiej lidze i obecnie, znaczył trener Dawid Szwarga? Jak go oceniasz i to zamieszanie medialne, które towarzyszyło zarówno jego dołączeniu do GieKSy, jak i przenosinom do Rakowa?
Byłem ogromnym orędownikiem tego, żeby do nas znowu dołączył, bo to jest ogromny fachowiec i wiedziałem, że da nam sporo jakości i wzmocni sztab. Trener Dawid ma duży wpływ na rozwój indywidualny zawodników – po dołączeniu do nas prowadził na przykład dodatkowe treningi przed głównymi zajęciami na przykład tylko dla zawodników z pozycji 8 lub 10. Myślę, że w naszej szatni nie znajdziesz nikogo, kto by się źle o nim wypowiadał. To jak dzisiaj wygląda na przykład Kacper Łukasiak to też duża zasługa trenera Szwargi.
Czy gdyby Adrian Błąd poznał 15 lat temu kogoś takiego jak Dawid Szwarga, to dziś byłby w innym miejscu?
Myślę że tak, bo widziałem na przykład jego kontakt z Szymonem Bartlewiczem. Gdyby ktoś mnie, jako młodego zawodnika, tak nakierował 15 lat temu, to myślę że moja kariera wyglądałby inaczej.
Co Adrian Błąd z roku 2026 powiedziałby temu z 2011?
Miałem taki moment, gdy byłem w Zawiszy, miałem dobre liczby, byłem w formie. Przegraliśmy wtedy awans z Piastem Gliwice, którego trener – Marcin Brosz – zadzwonił do mnie po sezonie, mówiąc, że widziałby mnie w ekstraklasowym Piaście. Wtedy, jako młody zawodnik, dałem się przekonać Radkowi Osuchowi i zostałem w Zawiszy, a Piast zrobił puchary. To jedyny moment kariery, którego żałuję i jestem ciekawy, jak wtedy potoczyłyby się moje losy, gdybym przeniósł się do Gliwic. Oprócz tego nie żałuję niczego i raczej nic bym nie zmienił.
Trener Henryk Górnik podkreślał, że serce GieKSy biło też w Hotelu Katowice, gdzie w restuaracji spotykali się sportowcy wszystkich sekcji GKS Katowice. Jak to wygląda dzisiaj?
Trener Górak żyje całym klubem – bywa na meczach piłkarek czy hokeja. Kilku piłkarzy regularnie bywa na maczach siatkówki. Wiem, że hokeiści odwiedzają Arenę Katowice. Teraz często mijamy się z siatkarzami na nowym stadionie, a rzadziej z dziewczynami, które zostały na starej Bukowej. Na pewno jest duża serdeczność i wzajemne trzymanie kciuków za wyniki.
Na koniec – chciałbyś coś przekazać kibicom?
Trzymajcie za nas kciuki i bądźcie z nami tak jak do tej pory. Czujemy Wasze wsparcie i potrzebujemy go w gorszych chwilach. I kupujcie bilety na Lecha – liczmy na komplet dla Jasia Furtoka!
Rozmawiali: Błażej i Marcin.
Zapraszamy Was do kolejnej, aż 1,5-godzinnej rozmowy Wierzby z jednym z naszych hokeistów. Korzystając z przerwy na zgrupowanie kadry spotkał się on z Mateuszem Michalskim – pracowitym napastnikiem, dla którego jest to już 7 sezon w naszych barwach.
Dajcie znać, jak Wam się podobał odcinek. Prosimy także o pomoc w wypromowaniu podcastu poprzez lajki, udostępnienia, oceny w aplikacjach itd. Nie obrazimy się także na dyskusję w komentarzach. Z góry dzięki!
Możesz nas wesprzeć finansowo (odsłuchanie kosztuje 5 zeta, a komentowanie 19,64 ;)):
Konto:
Santander
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533
SK 1964
ul. Bukowa 1a, 40-108 Katowice
Tytułem: Podcast hokej
PAY PAL:
E-mail: [email protected]
Tytułem: Podcast hokej
Jesteśmy dostępni także na Spotify:.

Najnowsze komentarze