Piłka nożna Wywiady
Okiem rywala: mamy problemy ze skutecznością
Po odpadnięciu z pucharów zwykło się mówić, że można się wreszcie skupić na lidze. I choć w przypadku GieKSy o żadnym rozkojarzeniu grą w Europie mowy być nie mogło, to emocje pucharowe były w ostatnich tygodniach nieco większe niż ligowe. Jednak dziś koncentrujemy się już na rywalu ekstraklasowym, który w niedzielę podejmie nas na Motor Lublin Arenie. Jak dobrze przygotowani do nowego sezonu są żółto-biało-niebiescy? Jakie są ich największe atuty, a gdzie tkwią braki? I czy w Lublinie tęsknią za Bartoszem Wolskim? Opowiedział nam red. Józef Kufel, dziennikarz sportowy Radia Lublin.
Po zakończeniu poprzedniego sezonu w Motorze zaszły spore zmiany, a niektórzy powiedzieliby wręcz, że rewolucja. Ile w takim razie zostało z dobrze nam znanych „Niezniszczalnych”?
Prawdę mówiąc niewiele, bo analizując skład personalny w ostatnim meczu ligowym z Pogonią, to na lewej obronie grał Filip Luberecki, reprezentant młodzieżówki, który trafił do Lublina jeszcze za czasów Gonçalo Feio i jest dziś wyróżniającą się postacią na swojej pozycji. Jego przyszłość w Lublinie nie jest jeszcze pewna, bo obserwujemy spore zainteresowanie tym zawodnikiem ze strony innych klubów. Do grona „Niezniszczalnych” zaliczyłbym jeszcze Jacquesa Ndiaye, autora pamiętnego, decydującego o awansie do Ekstraklasy gola w Gdyni i w zasadzie na nim lista się kończy, co najlepiej pokazuje skalę kadrowej rewolucji, do jakiej latem doszło w Lublinie – ubyło czternastu graczy drużyny, która do tej pory zmieniała się bardziej harmonijnie. Odeszli piłkarze, którzy byli związani z tym klubem od wielu sezonów – warto tu wspomnieć choćby Filipa Wójcika, który trafił do Motoru jeszcze w sezonie pandemicznym, a latem zdecydował się na transfer do Ruchu Chorzów, podobnie jak wcześniej Piotr Ceglarz. Kolejni „Niezniszczalni”, którzy opuścili Lublin to Arkadiusz Najemski, Mathieu Scalet, Paweł Stolarski i Bartosz Wolski. Siłą Motoru było zgranie i wspólna historia, którą napisali – droga od ostatniego miejsca w 2. lidze do górnej części tabeli Ekstraklasy, od łomotu z Wisłą Puławy 2:6 do zwycięstwa 2:1 z Lechem w Poznaniu. Duża w tym zasługa trenerów, najpierw Gonçalo Feio, a potem Mateusza Stolarskiego.
Sam szkoleniowiec również padł ofiarą omawianej rewolucji.
To było dla nas duże zaskoczenie, a większość kibiców przyjęła jego zwolnienie z niezadowoleniem, tym bardziej, że wiele do życzenia pozostawiał styl, w jakim tę zmianę przeprowadzono. Trener Stolarski nie dostawał żadnych sygnałów o planowanych ruchach i wyjeżdżając na urlop raczej nie spodziewał się, że wróci tu tylko po to, aby się spakować. Uważam, że Zbigniew Jakubas już wcześniej „flirtował” z Mariuszem Misiurą, który przyjeżdżał do Lublina jeszcze jako trener Znicza Pruszków i pamiętam, że jego pracę mocno komplementował wtedy sam Gonçalo Feio. To mogło spowodować, że Jakubas zwrócił uwagę na tego trenera. Właściciel Motoru lubi zresztą rozmawiać z różnymi ludźmi i mam wrażenie, że jest dosyć podatny na sugestie swoich doradców, pod wpływem których zmienia zdanie. Przykładem może być głośna swego czasu afera pomiędzy Gonçalo Feio a Pawłem Tomczykiem, ówczesnym dyrektorem sportowym. W kuluarach mówiło się, że po ataku na Tomczyka zwolniony zostanie trener, tymczasem w ostatniej chwili okazało się, ze klub opuści dyrektor. Z kolei pomysł zwolnienia trenera Stolarskiego mógł podsunąć Bogusław Leśnodorski, który w rozmowie z Tomaszem Ćwiąkałą przyznał, że namawia do tego Jakubasa. Wtedy nie traktowaliśmy tego poważnie, bo Stolarski bronił się swoją pracą, mimo że warunki nie były sprzyjające. Zimą Motor rozstał się z dyrektorem sportowym Pawłem Golańskim nie zatrudniając nowego, a na skutek tej decyzji w zasadzie zmarnowano okno transferowe. Wiosną brakowało wartościowych zmienników, więc trudno się dziwić, że bez konkretnych wzmocnień Motor jedynie doczłapał do końca sezonu, zajmując ostatecznie 12. miejsce.
Trener Misiura dał się poznać w Wiśle Płock jako wyjątkowo pragmatyczny, raczej skoncentrowany na szczelnej defensywie. Podobny obraz pod jego batutą ma mieć Motor?
Mariusz Misura odżegnuje się od tej „wizytówki” podkreślając, że wprowadził taki styl w Płocku dostosowując się do możliwości kadrowych, jakimi tam dysponował. Przypomina jednocześnie, że w pierwszoligowym Zniczu grał raczej ofensywnie. Po pierwszych meczach Motoru również nie powiedziałbym, że będziemy murować bramkę. Jednocześnie powszechnie oczekuje się od niego, że defensywę Motoru uszczelni, bo w ostatnich sezonach byliśmy jednym z zespołów tracących najwięcej bramek w Ekstraklasie, a byłoby ich jeszcze więcej, gdyby nie znakomicie dysponowany bramkarz Ivan Brkić, dziś zawodnik Legii. W obecnych rozgrywkach żadnego z trzech meczów nie zagraliśmy jeszcze na zero z tyłu, a straciliśmy łącznie siedem goli. Trener musi na nowo ułożyć naszą linię obrony, a jednym z jego autorskich pomysłów jest ustawienie Bartosza Bereszyńskiego jako stopera, mimo że dał się on poznać przede wszystkim jako boczny obrońca. Szkoleniowiec sam zwraca uwagę, że cztery z tych siedmiu goli straciliśmy po stałych fragmentach gry, co może być wodą na młyn GKS-u, który słynie z dopracowanych schematów w tym aspekcie.
Skoro więc trener Misiura chce zerwać z siebie łatkę defensywnego, musi postawić na kreację w ofensywie. Jak tego dokonać, skoro jeden z bardziej kreatywnych zawodników poprzedniego sezonu Ekstraklasy zamienił Lublin na Katowice?
Nie da się ukryć, że Motor ma dziś problem w środku pola. Brak Bartosza Wolskiego to jedno, a drugie to kontuzja niekwestionowanego lidera drugiej linii, czyli Ivo Rodriguesa, który z GKS-em raczej nie zagra. Latem z Motorem pożegnali się dwaj zawodnicy mogący być alternatywą na tej pozycji, czyli Samper i Łabojko. Cały środek pola tworzą więc nowi gracze, którym może jeszcze brakować odpowiedniego zgrania.
W takiej sytuacji nie jest szczególnie żal, że nie udało się zatrzymać Wolskiego?
Większość kibiców ze zrozumieniem przyjęła decyzję Bartka, który już zimą mógł opuścić Motor. Wykazał się jednak przywiązaniem i odpowiedzialnością za klub, którego utrzymanie w Ekstraklasie nie było wtedy pewne. Warunkiem tej decyzji była dość niska klauzula odejścia latem, z której skorzystał GKS. Co ciekawe, jeszcze zanim pojawiła się oficjalna informacja o jego transferze, sam Wolski opublikował długi post w mediach społecznościowych, z którego między wierszami dało się wyczytać, że jest rozczarowany podejściem klubu do kwestii rozmów kontraktowych. W Motorze wiele rzeczy było załatwianych na ostatnią chwilę, tym bardziej w sytuacji braku dyrektora sportowego trudno było prowadzić negocjacje z piłkarzami, bo Zbigniew Jakubas nie przebywa na co dzień w klubie. Część kibiców była więc rozczarowana, że przygoda Bartka z Motorem się kończy, a druga część zaakceptowała jego decyzję. To zresztą niejedyny taki przypadek, bo dość kuriozalna jest sytuacja mocno związanego z naszym regionem Michała Króla, który zimą zdecydował się na transfer do Wisły Płock, tymczasem trener, który go do tego namawiał, wybrał odwrotny kierunek, a sam Król nie mieści się dziś w składzie nafciarzy.
Wejście Motoru w nowy sezon jest delikatnie mówiąc średnie, bo mało jest i punktów, i szczęścia, co znalazło szczególny wyraz w Szczecinie. Najpierw okazało się że problemy z transportem mieli kibice, którzy dotarli na stadion mocno spóźnieni, a jeszcze większe problemy mieli sędziowie VAR – z wyrysowaniem linii spalonego przy pierwszym golu gospodarzy.
Krytyka na postawę arbitrów w tym meczu spadła bardzo duża i całkowicie uzasadniona. Rozczarowanie wynikiem meczu z Pogonią było więc wielkie, ale kto wie, czy nie mniejsze niż wcześniejszym pojedynkiem z Jagiellonią. Na jej tle Motor wyglądał bardzo dobrze, miał wiele okazji do zdobycia bramki, tymczasem Jaga niczym wytrawny bokser skutecznie nas wypunktowała, wykazując się doświadczeniem i pewnym cwaniactwem. Mamy dziś problemy ze skutecznością i trzeba to poprawić. Gdyby jednak szukać silnych stron Motoru, to we wszystkich dotychczasowych meczach z dobrej strony pokazali się skrzydłowi – Ndiaye i Fabio Ronaldo. Ponadto, ciekawym transferem wydaje się być sprowadzenie Makana Aïko, który w Szczecinie wpisał się już na listę strzelców. Potrafimy więc z bocznych stref dostarczać piłki do Karola Czubaka, który dał się już poznać w Ekstraklasie. Jeśli więc podniesiemy poziom środka pola, to nasza gra będzie wyglądać coraz lepiej.
W Katowicach dobrze wspominamy naszą poprzednią wizytę w Lublinie, bo mecz ułożył się zdecydowanie z korzyścią dla GieKSy.
Czerwona kartka Łabojki w końcówce pierwszej połowy w zasadzie przesądziła o losach tego spotkania. O ile do tego momentu gra była wyrównana, to po przerwie całkowicie się posypała. Historia ostatnich konfrontacji Motoru z GieKSą jest zdecydowanie na waszą korzyść, bo od czasów pierwszej ligi Motor wygrał zaledwie raz, ale zazwyczaj w naszych meczach pada sporo bramek.
Nie inaczej było wiosną w Katowicach. W tamtym momencie dzielił nas zaledwie punkt, tymczasem po zwycięstwie gospodarzy 3:2 nasze ścieżki się rozeszły – GieKSa spoglądała w górę tabeli, a Motor musiał patrzeć za siebie.
Motor miał trudną końcówkę sezonu z powodów, o których już wspominałem – podstawowi zawodnicy oddychali rękawami, a brakowało wartościowych zmienników. Stąd nie udawało się zdobywać punktów i nie inaczej było w Katowicach.
Co jeszcze nas różni, to postawa na własnym boisku. O ile Nowa Bukowa jest atutem GieKSy, to na Motor Lublin Arenie wy jesteście całkiem gościnni. My z kolei ostatnio nie za bardzo potrafimy z takiej gościny korzystać. Kto w niedzielę przełamie swoją niemoc?
Nie wypada mi typować inaczej niż przełamanie Motoru. Nie ulega wątpliwości, że w poprzednim sezonie tych punktów u siebie powinniśmy byli zdobyć więcej. Tymczasem Motor, często prowadząc jedną bramką w samych końcówkach wypuszczał z rąk zwycięstwo. Statystycznie byliśmy zespołem, który tracił najwięcej goli w ostatnim kwadransie gry. Przyczyn można szukać we wspomnianej krótkiej ławce – rywale przeprowadzali wartościowe zmiany, podczas gdy u nas nie było szans na takie ruchy. W nowym sezonie mamy za sobą jeden mecz domowy, w którym porażkę oceniam jako niezasłużoną z perspektywy boiskowych wydarzeń. Szwankowała jednak skuteczność.
GKS pożegnał się już z europejskimi rozgrywkami, na które apetyt ma także właściciel Motoru. Zbigniew Jakubas zapowiadał, że jego celem jest gra w Europie. Sami spotkaliśmy się z opiniami, że dla polskiej piłki byłoby lepiej, gdyby w Europie reprezentowały ją kluby doświadczone na tej arenie.
Piłka nożna byłaby nudna, gdyby takie rozstrzygnięcia zapadały z góry. Skoro dziś mamy już pięć miejsc w europejskich rozgrywkach, to dlaczego choć jedno z nich nie może przypaść komuś nieoczywistemu? To nadaje pewnego kolorytu samej lidze i ją napędza, bo rywalizacja o miejsca premiowane grą w pucharach toczy się do ostatniej kolejki. Sam pamiętam jeszcze z dzieciństwa występy GKS-u w europejskich pucharach. Macie więc swoje tradycje, dlaczego więc nie kontynuować ich dzisiaj? Motor nie zapisał jeszcze takiej karty w swojej historii, ale nikt nie zabroni nam marzyć i być może w przyszłości nam też przyjdzie tego doświadczyć. Nikt nie ma abonamentu na puchary, a droga do nich jest otwarta dla każdego.
Aby zagrać w Europie, trzeba najpierw wygrywać w Ekstraklasie. Jak musi się ułożyć nasz niedzielny pojedynek, aby to Motor wyszedł z niego zwycięsko?
Patrząc na historię ostatnich spotkań spodziewam się otwartego meczu. W niedzielę okaże się, na ile Motor poprawi swoją skuteczność i uszczelni defensywę, szczególnie przy stałych fragmentach. Sam trener podkreślał na przedmeczowej konferencji, że Motor musi zamieniać na gole więcej sytuacji w ofensywie. GKS będzie solidnym rywalem – przemawia za wami zarówno historia ostatnich spotkań, jak i przez lata budowany, zgrany zespół, który nie przechodził takich turbulencji kadrowych jak ostatnio Motor. Na boisku może się zdarzyć wszystko – jak to w Ekstraklasie.
Mimo to proszę o próbę wytypowania wyniku.
Obstawiam 3:2 dla Motoru.
Na koniec jeszcze raz rzućmy okiem na emocje pucharowe, ale już te w wydaniu krajowym. Jesteśmy tuż po losowaniu, w którym GKS nie brał jeszcze udziału, ale Motor trafił na Legię. Jak przyjęliście takie rozstrzygnięcie?
W Pucharze Polski chyba każdy chce zagrać z Legią, bo to zawsze piłkarskie święto. Z pewnością ręce zaciera właściciel, bo może zakładać komplet sprzedanych wejściówek, ale wśród kibiców również da się odczuć zadowolenie. Pamiętam jak w grudniu 2021 Motor przegrał z Legią w Pucharze 1:2. Często powtarza się frazes, że Puchar rządzi się swoimi prawami. Może tym razem znajdzie on odzwierciedlenie w rzeczywistości, bo na zwycięstwo ze stołecznymi czekamy od niepamiętnych czasów. Oby udało się już we wrześniu.
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Wygrać z Widzewem to zawsze coś pięknego. W mojej próżności kibicowskiej co jakiś czas pojawia się jakaś drużyna, z której niepowodzeń cieszę się szczególnie. Nie chce mi się udawać tutaj jakiejś wielkiej klasy i kreować się na nie wiadomo kogo. Jako ludzkość tak mamy w swojej specyfice, że tzw. schadenfraude istnieje i jedyne, co z tym ktoś może zrobić – i wiele ludzi robi – to po prostu mydli oczy całemu światu kreując się właśnie na kogoś innego. Oczywiście zawsze lepszego, niż jest w rzeczywistości. Kibicowanie jest stosunkowo bezpiecznym miejscem, żeby realizować swoje różne ciemne uczucia. Wszelkie antagonizmy, szowinizmy to danie upustu swoim historiom i nieraz może być grubo i gorąco. Problem pojawia się, kiedy ktoś to zaczyna traktować śmiertelnie poważnie. I wiemy, że oczywiście takie osoby są. Futbol to zabawa, choć poważna. Najbardziej poważna z niepoważnych rzeczy tego świata.
Te moje radości z niepowodzeń innych nie są jednak zawsze typowe dla kibica GKS. Na przykład niespecjalnie mnie cieszą porażki czy niepowodzenia Ruchu Chorzów. Mam kompletnie do tego neutralny stosunek. No może na jakiś minimalny minusik. Ale jeśli awansowaliby do ekstraklasy i mielibyśmy się z nimi mierzyć – nie martwiłbym się z tego powodu. Może też dlatego, że nie sądzę, by awansowali.
Po pamiętnych „brudnych pazurach” takim klubem była też dla mnie Arka Gdynia. Więc fajnie było, jak po porażce z nami w barażu nie awansowali do ekstraklasy, no i szkoda, że później awans nastąpił. Ale „karencja” w moich emocjach się zakończyła i w trakcie sezonu wrócił neutralny stosunek do gdynian. Nie cieszyłem się z ich spadku jakoś szczególnie. Podobnie było z Wisłą Kraków, ale teraz widząc jak ten zespół dobrze gra i jest bardzo sensownie prowadzony – również nie mam specjalnie negatywnych odczuć. I czeka nas trudne zadanie w grudniu.
Widzew to sytuacja szczególna. Poziom zadufania łódzkich kibiców, tzw. fanbazy i przeświadczenie o swojej wielkości jest (a w zasadzie chwilowo: był) tak wielki, że po prostu miło się patrzy na to systematyczne sprowadzanie na ziemię. GieKSa w Łodzi przegrała w dwóch poprzednich sezonach i ileż to ja tam się nasłuchałem o tym, jak to Widzew zaraz zaatakuje puchary, a wręcz się będzie włączał do walki o mistrzostwo. Wydawało się, że po zwycięstwie z GKS są już dosłownie o krok od Ligi Mistrzów. Uzasadniać to miały oczywiście wielkie pieniądze i wspaniałe transfery. No bo przecież ściąganie takich piłkarzy jak Mariusz Fornalczyk, który brylował w Koronie czy Sebastian Bergier, artystów pokroju Kornviga czy Leragera, a jakiś czas temu reprezentantów – Drągowskiego, Wiśniewskiego czy Świderskiego pokazywało, że w Łodzi tworzy się prawdziwy dream team. Niestety – jak się okazało – był to tylko wet dream.
(Boże, jak ja nie lubię tego określenia, ale tu mi pasuje do gry słów).
Dlatego to zderzanie się z rzeczywistością łódzkiego klubu jest miłe dla oka. Po prostu jak ktoś cwaniakuje i uważa się za lepszego od innych i że z urzędu mu się wszystko ułoży jak w bajce, to potem przychodzi proza życia, ciężka harówa i to, że jak mawiał klasyk „nazwiska w piłce nie grają”. Pieniądze też. I w życiu również nie grają pozory. Mogą one na chwilę zaciemnić obraz, ale zawsze na końcu wybiją się po prostu prawdziwe, merytoryczne wartości.
Oczywiście obecnie te opinie są biegunowo inne, bo przecież kibice Widzewa widzą, co się dzieje. Jedno zwycięstwo w trzynastu meczach, często dość kuriozalne tracenie punktów, ich straty w końcówkach meczów (zarówno w poprzednim sezonie, jak i teraz) sprawiają, że Łodzianie znów kręcą się w okolicach strefy spadkowej. Ich szczęściem jest to, że raczej remisują niż przegrywają i te ciułane punkciki ostatecznie jednak dużo dają w kwestii pałętania się w ogonie tabeli.
Tak więc sumarycznie, jeśli ktoś uzna to moje podejście za małostkowe, proszę bardzo. Jest takie.
Oczywiście to mniej istotny aspekt sobotniego meczu. Ważniejszym miało być po prostu zwycięstwo GieKSy. Po ostatnich porażkach potrzebowaliśmy trzech punktów jak tlenu – nie tylko do tabeli, ale także dla morale zespołu i kibiców.
Przyjechał Widzew, który – no właśnie – to co napisałem o zderzaniu się z rzeczywistością to jeden aspekt. Drugim jest to, że jednak ta jedna wygrana w sezonie to też jest pewna anomalia jak na tę kadrę. Widzew nie jest przecież aż tak słaby, żeby wygrać zaledwie raz na dwanaście (stan przed meczem z GKS). Widziałem wszystkie mecze RTS w tym sezonie, oprócz tego z pierwszej kolejki z Motorem. Fakt, że Łodzianie większość meczów zremisowali też nie bierze się z niczego. Dodatkowo potrafili mieć sporo dobrych momentów w tych meczach. Ze Śląskiem grając praktycznie cały pojedynek w dziesiątkę strzelili na wyjeździe trzy bramki i byli bliscy zwycięstwa. Z Lechem toczyli bardzo wyrównany bój i klops Drągowskiego zadecydował o porażce. Zagrali bardzo dobry mecz na Legii. Ostatni u siebie z Górnikiem też był niezły.
Więc Widzew to też nie są żadne ogóry. Uważam, że stać ich na normalny środek tabeli, a może nawet minimalnie górną połówkę.
I to też goście pokazali w Katowicach. Dla GieKSy był to mecz piekielnie trudny. Nasz zespół miał pewien problem z wejściem w to spotkanie, gra była w pierwszej połowie jakaś niemrawa, nie stwarzaliśmy zagrożenia pod bramką rywala. Widzew był aktywny, potrafił wyjść spod pressingu, dobrze rozprowadzali piłkę po bokach czy prostopadle. Do tego byli dynamiczni. Ewidentnie brakowało im jakości w wykończeniu, więc po ananasach typu Akere czy Bukari, teraz kibice z Łodzi muszą patrzeć na wyczyny niejakiego Biuka.
Mieliśmy trochę szczęścia. Znów – jak ostatnio w każdym meczu – Pau Resta miał momenty nieogarnięcia i rywal stwarzał zagrożenie. Przeciwnik był jednak mocno nieskuteczny, na posterunku był też Gabriel Kobylak, który jednak trzeba powiedzieć, że jest naprawdę pewnym punktem drużyny.
Na szczęście w pewnym momencie zaczęliśmy atakować śmielej. Była ta centra z wolnego Nowaka na głowę Galana i słupek, a zaraz potem Ilja strzelał prosto w bramkarza. No i wisienka – nomen omen – pierwszej połowy, czyli kapitalna akcja bramkowa. Kacper Łukasiak zapatrzył się chyba na Bartka z Zabrza, bo zagrał na Ilję Szkurina bardzo podobną piłkę. Tym razem nasz napastnik jednak nogą, a nie głową – wyprzedził Drągowskiego i wystawił Nowakowi do pustej bramki, a nasz najlepszy zawodnik tylko dołożył nogę. Wykorzystaliśmy włoską wiedzę Przemysława Wiśniewskiego, bo jak mawia legenda, w Italii uczono go, by w takiej sytuacji stać jak słup soli i podziwiać kunszt Pana Bartosza Nowaka.
Prowadziliśmy do przerwy, choć wcale prowadzić nie musieliśmy. Dlatego ten wynik był tak bardzo cenny.
Na początku drugiej połowy, również wybronił nas strażnik Gabriel, bo niestety dalej nie ustrzegaliśmy się błędów w defensywie. Na szczęście ofensywa robiła show. Tak jak pisałem po Koronie, brakuje nam często tych soczystych dośrodkowań w pole karne. Tym razem Mateusz Kowalczyk – ponawiając atak – z powietrza kopnął piłkę na tyle mocno, że dał szansę przejścia futbolówce przez większość piłkarzy. Ta trafiła do Bartka, a ten już wiedział, co z nią zrobić. Przy wydatnej pomocy Papanikolaou piłka wpadła do bramki, a gdyby wzrok mógł zabijać, to Drągowski byłby istnym Bazyliszkiem dla Greka. Po chwili kolejną kapitalną akcję rozpoczął Nowak, Sebastian Milewski piętą odegrał do Szkurina, Ilja dwukrotnie strzelał i w zamieszaniu podbramkowym Bartek na spółkę z Kapuadim wepchnęli piłkę do siatki.
Dodam tylko jeszcze w kwestii tego dośrodkowania Kowala. Jak pisałem niedawno, jest trochę irytujące, jak Marcin Wasielewski nie decyduje się na centrę tylko ciągle szuka jakiegoś kolegi z tyłu, najczęściej Alana Czerwińskiego. Tymczasem jak Marcin już się na to dośrodkowanie zdecyduje, to wychodzą naprawdę niezłe kopnięcia. I tak było w końcówce, gdy zacentrował na głowę Szkurina. Więc zachęcałbym do większej ilości takich prób, bo jestem przekonany, że zaraz ten zawodnik może mieć asystę.
Wyniku 3:0 nie spodziewaliśmy się w najśmielszych snach, a już tym bardziej przy niezłej do tej pory przecież postawie Widzewa. Mecz układał się kapitalnie.
Niestety znów dopadł nas meltdown. Sytuacja po rzucie rożnym – cóż, zdarza się. Choć jak przyglądam się powtórkom to myślę, że Kapuadi zawiesił się na Klemenzie i można by było tę sytuację rozpatrywać. VAR jednak nie za bardzo drgnął w tej sytuacji. No a potem mieliśmy kolejny błąd Resty, czyli niekontrolowane dość odbicie głową piłki, która trafiła pod nogi Świderskiego. Fakt, że ulubieniec Jana Urbana zachował się w tej sytuacji jak rasowy snajper i strzelił kapitalnie.
Znaleźliśmy się w piekielnie ciężkim położeniu. Niby GKS Katowice nadal prowadził, ale z dużego spokoju zrobiła się nerwówka. A Widzew zyskał (miał zyskać) wiatr w żagle, wiadomo, że taki moment wpływa na psychikę bardzo dobrze. I obawiałem się, że Łodzianie z animuszem na nas ruszą, a w związku z naszymi błędami w obronie będziemy oglądać niesłychaną remontadę skutkującą utratą być może nie tylko zwycięstwa, ale nawet wszystkich punktów.
I za ten fragment do końca meczu należy się naszym zawodnikom duża pochwała. Nie spanikowali, utrzymali chłodną głowę i nie dopuszczali rywala do groźnych sytuacji strzałowych. Uważam, że od utraty drugiej bramki do końca meczu, czyli przez ok. 20 minut, to był najlepszy defensywnie moment tego meczu. A sama końcówka, czyli trzymanie piłki daleko od własnego pola karnego, to przytrzymywanie Ilji było klasowe. Widzewiacy mogli tylko krzyczeć i machać rękami, łapiąc jedną kartkę za drugą. Katowiczanie w końcówce doprowadzili gości do całkiem konkretnej frustracji. Bardzo dobrze rozegrane i można powiedzieć, że wyrównali te swoje błędy świetną grą na koniec.
Cieszy to, że znów byliśmy bardzo skuteczni z przodu. No i właśnie – dwa gole strzeliliśmy po grze bardziej bezpośredniej i prostej. Trzecia to już było rozklepanie obrony rywala. Dobrze by było, żeby te nasze działania było różnorodne, bo tak naprawdę przeciwnik zawsze będzie z tego tytułu miał więcej problemów.
O Bartku Nowaku nie ma co się rozpisywać, bo znów udowodnił, że jest wybitny.
Mamy ciągle nad czym pracować. Znów straciliśmy bramkę, znów gubiliśmy się w obronie, oprócz tej końcówki. Gdyby Widzew był bardziej ogarnięty i skuteczny, mógł w pierwszej połowie spokojnie prowadzić w tym spotkaniu. A na początku drugiej wyrównać. Skorzystaliśmy mocno z ich indolencji w ofensywie, ale też wykorzystaliśmy do maksimum ich słabość w obronie. W sumie, czy nie na tym polega piłka?
Nadal musimy się nad kilkoma postaciami zastanowić. Pau Resta naprawdę musi się ogarnąć, bo nawet jeśli w większości gra poprawnie, to i tak w każdym meczu zalicza jakieś klopsy.
Ostatnio trener wystawia w pierwszej jedenastce Marcela Wędrychowskiego. Nie sądzę, że zawodnik tę pozycję utrzyma. Niestety po raz kolejny Marcel wypadł słabo – gubił piłkę, źle podawał w dobrych sytuacjach, przewracał się. To niestety nadal nie jest ten poziom, którego byśmy oczekiwali. Nawet jak mu czasem wyjdzie jakiś mecz, to potem popada w dużą – delikatnie mówiąc – przeciętność. W przeciwieństwie do swojego kumpla Kacpra Łukasiaka, który gra coraz lepiej. Kacper jeszcze mógłby się wstrzelić w tę bramkę, bo choć nie jest to jego głównym zadaniem, to prawie w każdym meczu oddaje jakiś strzał. Na pewno dodałoby mu to jeszcze większej pewności siebie. Ale i tak jest naprawdę dobrze.
Ostatecznie GieKSa pokazała, że solą piłki są bramki i to one zadecydowały o zwycięstwie. Do maksimum nasz zespół wykorzystał swoje atuty i słabość przeciwnika.
Dzięki temu zwycięstwu ta cała nieszczęsna Łęczna, gdzieś tam lekko odeszła za mgłę. To jest dokładnie to, o czym pisałem przed meczem. Im będziemy lepiej grać i punktować, tym jakieś wcześniejsze nieudane mecze coraz bardziej będą odchodzić w niepamięć. Piłka przecież nie znosi próżni i naprawdę nietrudno jest pewne rzeczy nadrobić czy nadpisać.
Dlatego po sporej dawce krytyki, jaką dałem po ostatnich dwóch meczach, tym razem chcę powiedzieć, że zespół przysporzył mi naprawdę sporo radości i za sporo rzeczy można naszą ekipę pochwalić.
A że jeszcze dzięki GieKSie Widzew miał się z pyszna – to już miód na moje GieKSiarskie serce.
PS Zapomniałem napisać wcześniej, a nie chce mi się już wplatać w tekst. Decyzja o niepodyktowaniu rzutu karnego po ręce Wiśniewskiego to kuriozum. Domyślam się, że u siedzącego na VAR Szymona Marciniaka to jest żaden argument o chowaniu ręki, tylko pewnie, że piłka najpierw odbiła się od biodra/brzucha, zanim trafiła Wiśnię w rękę. Sytuacja o tyle absurdalna, że to była tak minimalna zmiana toru lotu, że i tak by w tę rękę dostał. A ruch ręką do piłki był i nie zmienia tego fakt, że w ostatnim momencie „niby” tę rękę cofał. Dla mnie to jest ewidentny rzut karny i nie rozumiem, dlaczego Wojciech Myć nie został nawet wezwany do monitora. Znaczy wiem. Szymon Marciniak wie wszystko najlepiej.
Zapraszamy do zapoznania się z ocenami za starcie z Jagą. Waszym MVP został Gabriel Kobylak, zdobywając około 85% głosów.
Gabriel Kobylak (5-, MVP) – Zrobił praktycznie wszystko, żeby GieKSa zachowała w Białymstoku czyste konto. Podwójna obrona z drugiej połowy pewnie trafi na listę nominowanych do interwencji kolejki, a przecież jeszcze kilka razy też wyciągnął niewygodne piłki.
Alan Czerwiński (2+) – Próbował pchać grę GieKSy do przodu i momentami to wychodziło. Z tyłu zaliczył sporo interwencji, lecz jedno jego nieporozumienie z Wasielewskim dało rywalowi niezłą okazję na próbę z dystansu.
Lukas Klemenz (3) – W powietrzu jest nie do przepchania, natomiast przy bronieniu kontr czasem rywale lubią przetestować zwrotność Lukasa.
Pau Resta (3+) – Pierwszy od dłuższego czasu mecz, w którym nie dość, że nie zawalił żadnej akcji, to do tego wybronił kilka ciężkich piłek. Szkoda tylko jednej okazji z różnego.
Mateusz Wdowiak (2) – Niby nie wyglądał bardzo źle, ale ciężko znaleźć ostatnio mecz, w którym miałby duży wkład w grę zespołu.
Kacper Łukasiak (3) – Powinien być podyktowany po faulu na nim rzut karny, co między słowami przyznał też Jóźwiak w pomeczowym wywiadzie. Nie do końca odnajdował się w ogólnym chaosie panującym w środku pola obu drużyn.
Mateusz Kowalczyk (3) – Także nie prezentował swojej zwyczajowej formy w środku pola. Daleko temu występowi było do jednoznacznie kiepskiego, jednak kilka decyzji po odzyskaniu piłki mógł podjąć lepszych.
Marcin Wasielewski (2+) – Miewał lepsze mecze, do dobrych decyzji w obronie dodał dwie niepewne interwencje, a ta sytuacja w polu karnym rywala… Miejmy nadzieję, że to kamera czegoś nie uchwyciła.
Bartosz Nowak (3-) – Przez dużą część meczu był nieskuteczny, a i tak dwa razy zaoferował Szkurinowi bardzo solidne podania. Do tego dwa rzuty rożne wywołały sporo zamieszania w polu karnym rywala. Strzał z samego początku meczu prawdopodobnie trafi do jakichś montaży z największymi failami tego sezonu.
Marcel Wędrychowski (2) – W pressingu i walce o stykowe piłki radził sobie dobrze, w ataku jednak nie był w stanie dołożyć od siebie wartości.
Ilja Szkurin (2+) – Sprawnie dochodził do sytuacji strzeleckich, jednak przy trzech dobrych okazjach powinien stworzyć większe zagrożenie pod bramką Abramowicza.
Borja Galan (3-) – Ożywił swoją flankę, też dzięki niemu GieKSa w drugiej połowie wyglądała lepiej. W końcówce meczu dał dobre ostatnie podanie.
Eman Marković (3-) – Mimo niewielkiej ilości czasu przy piłce, znalazł dobrą wrzutkę na głowę napastnika.
Sebastian Milewski (bez oceny) – Mecz bez historii.
Bartosz Wolski (bez oceny) – Większość czasu rozgrywał do skrzydła, jego jedna centra skończyła w koszyczku.
Erik Jirka (bez oceny) – Nie zdążył praktycznie nic zrobić.
Najnowsze komentarze