Piłka nożna Wywiady
Okiem rywala: Kolejorz rozdaje karty w Ekstraklasie
Nie rozpieszcza GieKSy ligowy terminarz, na koniec roku stawiając przed nami przeciwników praktycznie z samej czołówki. W niedzielę gościć będziemy rywala z najwyższej półki, bo celującego w trzecie z rzędu Mistrzostwo Polski Lecha Poznań. Jakie szanse z Kolejorzem ma w tym sezonie nie tylko GKS, ale i cała liga? Zapytaliśmy Dominika Stachowiaka z redakcji serwisu Sport.pl.
Wracamy do ligowych zmagań po przerwie na reprezentację, podczas której zakończyliśmy nieudane dla nas zmagania w Lidze Narodów. Co dalej z drużyną Jana Urbana?
Trudno powiedzieć, bo bardzo dużo zależy nie tylko od decyzji Cezarego Kuleszy co do przyszłości selekcjonera i jego sztabu, ale również od tego, czy zmieni się sam PZPN. Mówi się, że ryba psuje się od głowy i tutaj mamy idealny przykład. U samej góry nie działa nic, więc trudno się dziwić, że nie działa też na kolejnych szczeblach. Najważniejszy jest wynik sportowy i na nim się koncentrujemy, otwarte jest jednak pytanie, czy kolejny trener będzie w stanie te wyniki poprawić. Piłkarze dają do zrozumienia, że ufają trenerowi Urbanowi i bronią go w wypowiedziach do mediów. Ponadto, w tej chwili dokonuje się zmiana pokoleniowa w kadrze – liderzy stopniowo odchodzą, a pojawiają się nowe postaci jak Wiktor Nowak czy Bartosz Mazurek. Młodzi zawodnicy muszą brać na swoje barki ciężar odpowiedzialności za tę drużynę.
Kto jak nie Lech, urzędujący Mistrz Polski, słynący z pracy z młodzieżą, powinien dostarczać zawodników do kadry narodowej? Na kim w niedalekiej przyszłości może się oprzeć ta przebudowana reprezentacja?
Najpoważniejsza dyskusja od lat toczy się wokół lewego obrońcy. Dziś do kadry wchodzi Oskar Kubiak, zaliczając niezły debiut, jest też Tymoteusz Puchacz, ale sam zwracałem uwagę w jednym z tekstów na Sport.pl, że nie są to typowi obrońcy, a raczej zawodnicy zorientowani bardziej ofensywnie. Tymczasem Lech może zaoferować zawodnika, który zarówno dobrze atakuje, jak i broni. Mowa o Michale Gurgulu i to dla mnie duży zawód, że jest wciąż powoływany do kadry U-21, mimo że jako podstawowy zawodnik Lecha, zaprawiony w europejskich pucharach, mógłby stanowić wartość dodaną dla kadry seniorów. Potrafi grać zarówno w cztero-, jak i pięcioosobowym bloku defensywnym, dobrze się ustawia, więc dobrze odnalazłby się w systemie preferowanym w kadrze. Drugim kandydatem jest Wojciech Mońka, który wraca po kontuzji, ale jest to zawodnik z ogromnym potencjałem, który razem z Gurgulem powinien być przyszłością reprezentacji. Pozostaje pytanie, czy jeśli Jan Urban będzie nadal pracował z kadrą, to będzie sięgał po tych zawodników, bo do pewnego momentu niechętnie stawiał na młodych. Na starych zresztą też niekoniecznie, czego przykładem jest Bartek Nowak.
W Katowicach powoli godzimy się z myślą, że Nowak szansy od selekcjonera nie dostanie, natomiast w Poznaniu jest zawodnik, wspominany też ciepło w Katowicach, który jest ważną postacią drugiej linii kadry U-21. Czy Antoni Kozubal ma potencjał, aby podobną rolę pełnić w pierwszej reprezentacji?
Wiele zależy od jego postawy, bo jeśli nawiąże do formy, którą prezentował przez cały poprzedni sezon i na początku obecnego, jeszcze przed kontuzją, to na pewno tak. Moim zdaniem w tym momencie spuścił jednak nieco z tonu i przestał się rozwijać tak dynamicznie, jak na wypożyczeniu w Katowicach i po powrocie do Poznania. Musimy jednak pamiętać, że ma dopiero 22 lata, mimo to pod względem parametrów biegowych plasuje się w czołówce nie tylko drużyny, ale i całej Ekstraklasy. Chwali go też Jerzy Brzęczek, widząc w nim urodzonego lidera reprezentacji młodzieżowej i myślę, że podobny impuls mentalny mógłby wnieść do seniorskiej kadry. Czasami jednak zdarza mu się przesadzać z samokrytyką, a moim zdaniem powinien odłożyć na bok przesadną skromność i podnosić głowę nawet po przeciętnych, a tym bardziej po dobrych meczach. Powinien znaleźć swoje miejsce w reprezentacji, a czy będzie to czołowa rola, zależy tylko od niego. Najwięcej daje jako „szóstka” schodząca w strefę obrony, natomiast najwięcej do dopracowania ma pod bramką rywala, szczególnie w kwestii siły strzału, która jest jego największym mankamentem.
Okres między przerwami reprezentacyjnymi był dla Lecha niezwykle udany jeśli chodzi o Ekstraklasę, bo udało się zgarnąć 13 na 15 możliwych punktów. W kontekście równej, wysokiej formy, ligowa pauza była Kolejorzowi potrzebna?
Sami zawodnicy po meczu z Zagłębiem podkreślali, że przerwa przychodzi w dobrym momencie, bo będzie można doleczyć mniejsze lub większe urazy. Inna sprawa, że ze zgrupowania kadry Szwecji z kontuzją wrócił Patrik Wålemark, a to dla Lecha bardzo ważny zawodnik, jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy w Ekstraklasie. Chwila oddechu na pewno przydała się drużynie, bo natłok meczów był duży. O ile w lidze wyglądało to bardzo dobrze, to zdarzały się potknięcia w pucharach, szczególne tym krajowym. Przydał się czas na spokojny trening i poprawę elementów, które nie działały w poprzednich spotkaniach. Grając co trzy dni, żyje się od meczu do meczu i mało jest pełnych mikrocykli treningowych. Dla niektórych zawodników, powołanych do kadry młodzieżowej czy swoich reprezentacji narodowych nie było czasu na odpoczynek, reszta jednak mogła popracować w spokoju.
Mniejsze lub większe kontuzje są w tej rundzie zmorą trenera Frederiksena. Nie licząc Wålemarka i Gholizadeha, którzy są wyłączeni na dłużej, jak wygląda sytuacja pozostałych kontuzjowanych?
Sam się nad tym zastanawiam, bo mało informacji płynie na ten temat z Bułgarskiej. Uważam, że z przodu zagra jeszcze Yannick Agnero, który ostatnio wygląda solidnie, więc nie ma powodu, by przedwcześnie przeciążać Mikaela Ishaka. Od trenera wiemy, że do gry gotowy jest Mońka, a wkrótce zapadnie decyzja co do dyspozycji Allahyara Sayyadmanesha. To byłby bardzo ważny powrót, zwłaszcza w obliczu kontuzji Wålemarka. Nie będzie za to Pablo Rodrígueza, który wróci na boisko dopiero w przyszłym tygodniu.
Trener Rafał Górak komplementował kadrę Kolejorza, która niezależnie od kontuzji jest silna w każdej formacji. Widać to po wynikach w Ekstraklasie, której Lech jest niekwestionowanym faworytem. Zapytam wprost: macie z kim przegrać mistrzostwo?
W moim odczuciu kibice Lecha są gotowi na każdy scenariusz, włącznie z „mokrą szmatą” spadającą na nich w najmniej oczekiwanym momencie. Prawdę mówiąc nie widzę jednak zespołu, może oprócz Górnika Zabrze, który mógłby realnie powalczyć z Lechem o mistrzostwo. Kluczowa jest właśnie szeroka kadra, która w przypadku Kolejorza musi imponować – zarówno w poprzednim, jak i obecnym sezonie mieliśmy realne wzmocnienia piłkarzami, którzy szybko stali się pierwszym wyborem trenera. Wykupienie Luisa Palmy, Mateusz Lis, Terry Yegbe, Allahyar Sayyadmanesh – to są transfery bezpośrednio do pierwszego składu, a jeśli Gustav Berggren dojedzie z formą, to również dołączy do tego grona. Nie widzę w Ekstraklasie innej drużyny z podobnym potencjałem kadrowym. Jako osoba związana z Poznaniem przyjmuję to z zadowoleniem, natomiast dla reszty stawki nie jest to dobra perspektywa, że Lech ma szansę osiągnąć pozycję monopolisty w lidze, jeśli inne kluby nie dotrzymają mu kroku, szczególnie w rozgrywkach europejskich. W Lidze Europy gra jeszcze Jagiellonia, natomiast pozostałe drużyny odpadły z międzynarodowych rozgrywek, tracąc zarówno cenne doświadczenie, ale przede wszystkim pieniądze. To doświadczenie procentuje potem w lidze, co widać na przykładzie Lecha, który po bolesnych porażkach z Crystal Palace czy Bayerem nie pozostawił złudzeń kolejnym rywalom w Ekstraklasie, wysoko pokonując Radomiaka i Koronę. Kolejorz nauczył się funkcjonować na wysokiej intensywności meczowej. Nie powiem jeszcze, że jest to hegemonia na miarę Wisły Cupiała, ale Lech jest w stanie zdobyć co najmniej kilka mistrzostw w najbliższych latach i na dziś to właśnie Kolejorz rozdaje karty w Ekstraklasie.
Mimo wszystko znajdą się dwie łyżki dziegciu, które można dodać do tej beczki miodu. Pierwsza to porażka z Aarhus w kwalifikacjach Ligi Mistrzów, a druga to odpadnięcie na pierwszej przeszkodzie w krajowym pucharze. Kac po tych wpadkach już zszedł?
Myślę, że kibice odpuścili już temat Aarhus. Lech jest w Lidze Europy, w której mierzy się z rywalami, którzy równie dobrze pasują do Ligi Mistrzów: zarówno Bayer, jak i Benfica zawsze mierzą w europejską elitę. Czas leczy rany, ponadto Lech dobrze zareagował na tamtą porażkę, która była chyba największą pucharową kompromitacją Kolejorza w XXI wieku. Z kolei Puchar Polski z jakiegoś powodu od dawna nie może trafić do Poznania. Od 2009 roku Kolejorz odpada z tych rozgrywek na różnych fazach, natomiast w tym roku kompromitacja w Tarnobrzegu jest bezdyskusyjna. Potwierdził to Niels Frederiksen podkreślając, że krytyka jest w pełni zasłużona i trzeba ją przyjąć, bo niezależnie od personaliów Lech musi wygrywać z takimi drużynami jak Siarka. Kaca już raczej nie ma, a jeśli Kolejorz dowiezie trzecie z rzędu Mistrzostwo Polski, to każdy zapomni o tych wpadkach.
Marzenia o Lidze Mistrzów prysły, została Liga Europy, w której gra się równie ciężko. Patrząc na terminarz, najgorsze już za Lechem i można liczyć na więcej punktów w dalszej fazie tych rozgrywek?
Terminarz nie jest sprzymierzeńcem Kolejorza, bo na start przydzielił im rywali z wysokiej półki. Każdy liczył się z tym, że o punkty będzie trudno i te prognozy się sprawdziły. Obawiam się jednak, że kolejni rywale również mogą sprawić Lechowi wiele problemów, bo wielu nie docenia Royale Union Saint-Gilloise, lidera ligi belgijskiej, który jeszcze niedawno grał w Lidze Mistrzów. O sile Ferencvárosu przekonał się z kolei nie tylko Górnik, ale niedawno AC Milan. Teoretycznie najłatwiejsze mecze Lech rozegra w styczniu, z OFI Kreta i Torrense, ale podpierając się wyświechtanym powiedzeniem, w Lidze Europy nie ma słabych drużyn. Każdy mecz będzie trudny i nie będę specjalnie zawiedziony, jeśli Lech nie przebrnie fazy ligowej. Decydujący może być fatalny bilans bramkowy, bo tych goli Poznaniacy stracili zdecydowanie za dużo. Trzeba jednak zbierać doświadczenie i w kolejnych sezonach atakować coraz wyższe miejsca, a w przypadku obrony mistrzostwa droga do Ligi Mistrzów będzie wyjątkowo krótka.
O ile renomowani rywale w Lidze Europy boleśnie obnażali braki w defensywie Kolejorza, to w Ekstraklasie wcale nie wygląda to tak źle. Na ile postawa formacji obronnej jest dzisiaj problemem Lecha?
Dobre pytanie, bo co innego mówią liczby w lidze, a co innego w Europie. 13 straconych goli w Ekstraklasie to wynik gorszy tylko od Górnika, zatem wszystko wydaje się być w porządku. Zwróciłbym jednak uwagę, że Lech traci przede wszystkim głupie bramki, wynikające z błędów indywidualnych – niedokładne krycie, poślizgnięcie się czy brak komunikacji. Zarówno z Górnikiem, jak i Zagłębiem można było uniknąć traconych goli. Ponadto Mateusz Lis potrafi wybronić Lechowi mecze, jak choćby z Legią w Warszawie, ale jest bramkarzem, któremu ja nie do końca ufam, bo zdarzają mu się błędy. Trzeba się ich wystrzegać, bo nie zawsze będzie je przykrywać kapitalna ofensywa. Owszem, kontuzje są problemem, ale nie można wszystkiego tłumaczyć nieobecnością Mońki. Mateusz Skrzypczak musi dojechać do poziomu, jaki prezentował w Jagiellonii, jeśli chce zostać na kolejny sezon w Poznaniu, swój potencjał musi udowodnić Terry Yegbe, z kolei Joel Pereira udane akcje ofensywne musi podeprzeć właściwą realizacją zadań w defensywie. W odwodzie jest jeszcze Robert Gumny, którego Niels Frederiksen z niezrozumiałych dla mnie powodów schował ostatnio do szafy, z kolei Michał Gurgul to zawodnik, do postawy którego zastrzeżeń jest najmniej.
Kolejorz jest jedną z niewielu drużyn, których po powrocie do Ekstraklasy nie udało się GieKSie pokonać. Trener Górak zwracał jednak uwagę, że tylko jeden mecz – pierwszy w Poznaniu – nie pozostawił złudzeń co do możliwego zwycięzcy, w pozostałych jednak rywalizacja była bardziej zacięta.
Nie licząc wspomnianego meczu w Poznaniu, GieKSa zawsze była dla Lecha trudnym rywalem, bo jest to zespół, który chce grać w piłkę i ma zawodników, którzy to umożliwiają. Kolejorz nie był w stanie utrzymywać pełnej kontroli nad boiskowymi wydarzeniami, szczególnie kilka miesięcy temu w Poznaniu, kiedy trzy razy musiał gonić wynik. Mimo że dominował w posiadaniu piłki, to pod kątem liczby strzałów było już po równo. GKS potrafił zagrozić Lechowi i w niedzielę nie będzie inaczej. Mimo że obecnie GieKSa gra w kratkę, a Kolejorz ustabilizował formę na wysokim poziomie, to gospodarze mogą być przekonani, że z Mistrzem Polski można powalczyć o korzystny rezultat. Takie mecze pokazują, że różnica między ligową czołówką, a grupą pościgową, wcale nie jest tak wielka. Mecze z GKS-em zawsze były ciekawe, nawet ten ostatni przy Nowej Bukowej, który Lech wygrał 1:0, bo sytuacji z obu stron było znacznie więcej. GieKSę dobrze się ogląda, bo staracie się grać piłką. Oby w niedzielę emocje były podobne jak poprzednio.
Ostatni ligowy przeciwnik Lecha – Zagłębie Leszka Ojrzyńskiego, słynie z do bólu pragmatycznej gry w defensywie, o czym przekonaliście się w Poznaniu na własnej skórze. Scenariusz na niedzielny mecz w Katowicach będzie raczej odmienny.
Zarówno Lech, jak i GKS wolą prowadzić grę i atakować, więc spodziewam się otwartego, wyrównanego meczu. Jestem przekonany, że oba zespoły będą miały swoje sytuacje i wygra ten, kto będzie skuteczniejszy. Nawet jeśli GieKSa jest w dołku, to jedno podanie Nowaka do Szkurina może zostać zamienione na gola. Jakość piłkarska i posiadanie piłki z pewnością będzie po stronie Lecha, ale GKS też nie schowa się za podwójną gardą. Liczę, że będzie to jeden z najciekawszych meczów tej kolejki, obfitujący w gole, podobnie ostatni meczu GieKSy w Katowicach z Widzewem.
Kolejorz na wyjazdach nie remisuje, z kolei GieKSa nie remisuje wcale. Ponadto, jedyna porażka Lecha miała miejsce na Górnym Śląsku – w sąsiednim Zabrzu. Ma to znaczenie dla twojej prognozy wyniku, jaki padnie w niedzielę przy Nowej Bukowej, wtedy już Stadionie im. Jana Furtoka?
Mimo wszystko obstawiam zwycięstwo Lecha, ale nie będzie to wysokie zwycięstwo – 2:1 albo 3:2. Nie zakładam remisu, bo nie leży on w naturze obu zespołów, a obecna dyspozycja Kolejorza pozwoli mu po dobrym meczu wywieźć komplet punktów z Katowic.
Piłka nożna
Porażka w dziwnej atmosferze
Zarząd Ekstraklasy, pomimo tragicznych wydarzeń w Krakowie oraz ogłoszonej żałoby narodowej, zadecydował o rozegraniu pozostałej części spotkań.
Jesienny Białystok raczej nigdy nie dostarcza fanom miłych doznań pogodowych. Tym razem niebo było całkiem zachmurzone, lecz opady się nie pojawiły. Kibice obu drużyn podjęli wspólną decyzję o zaniechaniu dopingu. Pierwsze kopnięcie zostało poprzedzone minutą ciszy oraz odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego.
Jeszcze w trakcie kończenia hymnu bramce Gabriela Kobylaka spróbowała zagrozić Jagiellonia, jednak przy wprowadzeniu piłki do pola karnego jeden z gospodarzy znalazł się na pozycji spalonej. Później do ataku przeszła GieKSa, po wrzutce Alana Czerwińskiego wywalczając rzut rożny. Sam stały fragment gry nie znalazł zwieńczenia. W 5. minucie okazję na półwoleja dostał Bartosz Nowak, jednak i ci najlepsi się czasem mylą – strzał poszedł w aut. Chwilę później goście otrzymali okazję do wykonania rzutu wolnego z boku pola karnego rywala po faulu na Nowaku. Po wykonaniu stałego fragmentu gry przez faulowanego i przedłużeniu piłki przez Mateusza Wdoaiaka, futbolówka poleciała niestety po zewnętrznej stronie słupka bramki Sławomira Abramowicza. Murawa sprawiała piłkarzom spore problemy z utrzymaniem równowagi, a zawodnicy jeździli po trawie jak po lodowisku. Seria dwóch rzutów rożnych dla gości nie przyniosła efektów. Głównie mogliśmy obejrzeć przepychankę w bramkarskiej piątce, zakończoną faulem w ataku po drugim kornerze. Groźnie się zrobiło w polu karnym Katowiczan, rykoszet po strzale leciał Kobylakowi za kołnierz. Bramkarz jednak stanął na wysokości zadania i zdążył złapać piłkę. Ataków Jagi ciąg dalszy, tym razem po rzucie rożnym Szmyt posłał istną bombę z 20. metra, która na szczęście o niewiele minęła bramkę. Po kolejnym rzucie rożnym GKS-u kontrowersyjną decyzję podjął główny arbiter, puszczając bez gwizdka starcie Łukasiaka z Jóźwiakiem w polu karnym, co w efekcie doprowadziło do tego, że Kowalczyk dostał żółtą kartkę za przerwanie kontry. Kontynuacją rzutu wolnego Jagi był obroniony przez Kobylaka strzał Jesusa Imaza po krótkim słupku. Chwilę później dobrą interwencją popisał się Pau Resta, blokując groźne uderzenie gospodarzy. Do przerwy wynik był bezbramkowy, a wrażenia wizualne z tego spotkania zostałyby docenione przez prawdziwych koneserów.
Druga część spotkania rozpoczęła się wywalczeniem kolejnego rzutu rożnego dla piłkarzy Rafała Góraka i po raz kolejny z tego stałego fragmentu gry nic nie wyniknęło. Groźniejszą sytuację stworzyła Jagiellonia w 53. minucie, jednak ponownie Resta dobrze zablokował strzał. Akcja szybko przeniosła się na drugą stronę, Ilja Szkurin dzięki błędowi w obronie dostał okazję na zaskoczenie bramkarza z 15. metra, strzał po ziemi niestety został obroniony bez większego problemu. Oba zespoły szukały swoich okazji, a ponownie okazję do kilku bloków dostał Resta. Po skiksowaniu piłki na swojej połowie w 59. minucie Mateusz Wdowiak mógł być wdzięczny Czerwińskiemu, który zaasekurował kolegę z drużyny i spokojnie wycofał piłkę. Kolejna dobra okazja Jagi, po minięciu się z piłką Lukasa Klemenza do pojedynku sam na sam z bramkarzem dostał okazję Prelec – a przynajmniej tak się mu wydawało, bo nagle zza pleców wyrósł mu bardzo dobrze grający w tym meczu Pau Resta i na wślizgu zablokował strzał napastnika. Śliska piłka w końcu zebrała swoje żniwa – po centrostrzale z rzutu wolnego kopanego przez Lozano piłka poślizgnęła się po krótkim słupku i zaskoczyła bramkarza GieKSy. Wcześniej jeszcze odbiła się od Szkurina. Kolejny atak Jagiellonii – od straty bramki uchroniły nas dwie świetne interwencje Kobylaka, który sparował dwa strzały oddane z bliskiej odległości. W 79. minucie po raz kolejny pokazał się golkiper Katowiczan, wygrywając pojedynek biegowy z Jóźwiakiem i wybijając piłkę sprzed pola karnego. Wprowadzony chwilę wcześniej Eman Marković, po rajdzie prawą stroną, dobrze wrzucił piłkę na głowę Szkurina, ten jednak uderzył prosto w bramkarza. W 81. minucie po przekładance w rogu pola karnego Marcin Wasielewski został kopnięty przez Jóźwiaka. Decyzją z boiska był rzut karny, sędziowie na VARze dopatrzyli się jednak symulki. Dobrą okazję mieli GieKSiarze w doliczonym czasie gry, po podaniu Czerwińskiego Nowak zagrał świetną piłkę do Szkurina, ten jednak nie opanował piłki i wypchnął ją brzuchem za linię końcową. Kolejna okazja do wyrównania wyniku, tym razem po podaniu wstecz pola karnego Galana nasz białoruski napastnik uderzył w blokującego obrońcę. Sędzia niedługo później zakończył spotkanie, GKS Katowice wraca bez punktów.
8.11.2026 14:45, Białystok, Chorten Arena
Jagiellonia Białystok 1:0 GKS Katowice
Bramki: Szkurin (69 – sam.)
Jagiellonia Białystok: Abramowicz – Conceição, Kobayashi, Konstantopoulos, Montoia – Romanczuk, Klynge – Jóźwiak (90. Kucharski), Imaz (64. Lozano), Szmyt (64. Sow) – Prelec.
GKS Katowice: Kobylak – Wasielewski (85. Jirka), Czerwiński, Klemenz, Resta, Wdowiak (64. Galan) – Kowalczyk (78. Wolski), Łukasiak (78. Milewski), Nowak, Wędrychowski (64. Marković) – Szkurin.
Żółte kartki: Resta, Kowalczyk, Wasielwski.
Sędzia: Daniel Stefański (Bydgoszcz).
Frekwencja: 15306 (w tym 440 kibiców GieKSy).
Piłka nożna Wywiady
Adrian Błąd: Staliśmy się solidnym klubem Ekstraklasy
O zawale serca, sytuacji rodzinnej, meczach z Gryfem Wejherowo, obecnej szatni GieKSy i domniemanym kryzysie – o tym i o wielu innych rzeczach porozmawialiśmy z Adrianem Błądem. Przed Wami spora (prawie 17 000 znaków!) dawka czytania, ale jeśli przebrniecie przez całość, z pewnością dowiecie się wielu nowych rzeczy. Zapraszamy!
GieKSa.pl: Ciężko nie zacząć inaczej niż od staropolskiego pytania: jak tam zdrowie?
Adrian Błąd: Dobrze, dziękuję. Odpukać już jest wszystko dobrze. Przez okres urlopowy faktycznie dużo się u mnie działo, bo po 20 latach grania w piłkę wyszło w badaniach, że mam tętnicę mostkową. Obecnie jestem pod stałą opieką profesora Milewskiego, który jest kardiologiem sportowym.
Zawał serca u profesjonalnego piłkarza to nie jest codzienność. W sieci krążyła informacja, że spotkało cię to tuż po meczu z Pogonią.
Widziałem, ale to nie do końca jest prawda. Może ta adrenalina i wszystko co się działo w końcówce sezonu i stricte w meczu z Pogonią miały na to wpływ, ale sam zawał przydarzył mi się po powrocie z urlopu, tydzień przed powrotem do treningów. Wniosłem walizki do góry i schodząc ponownie do auta spięło mnie w plecach tak że upadłem na klatce nie mogąc się ruszać. Na szczęście szybko przyjechało pogotowie, pomógł mi też Wojtek Herman.
W kulisach z tamtego meczu z Pogonią jest świetny fragment, w którym skaczesz na kolegów i krzyczysz: “Jeździliśmy po Wejherowach, a teraz pojeździmy po Europie!”. To musiał być dla ciebie duży cios, że tuż przed pucharami przyplątały się aż takie problemy ze zdrowiem.
To był dla mnie mega duży cios i bardzo to we mnie siedziało. Tyle lat czekania, a teraz miało mnie to ominąć? Bardzo to bolało. Trener Górak świetnie się zachował, bo zostałem dokooptowany do kadry która poleciała na Węgry, mimo że nie mogłem zagrać, więc przynajmniej mogłem przeżyć to wszystko z poziomu ławki rezerwowych i obecności w szatni.
Jak już tak rozmawiamy o zdrowiu, to jak dzisiaj miewa się twoja córka?
Po prostu żyjemy i działamy z dnia na dzień. Nie ma u niej znaczącej poprawy i perspektyw na to, że będzie chodzić czy mówić, ale musimy każdego dnia działać, by nie było gorzej. Dziś Hania uczęszcza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjnego na Giszowcu, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Oprócz tego prowadzimy codzienne rehabilitacje, a w tym wszystkim ogromną rolę odgrywa moja żona, która opiekuje się córką każdego dnia.
Pamiętamy wszyscy akcję praktycznie całego środowiska piłkarskiego, które kilka lat temu rzuciło się do pomocy, zbierania funduszy i organizowało akcje koszulkowe.
Akcja z koszulkami wyszła wtedy bardzo spontanicznie. Moja siostra wymyśliła, że skoro tyle ich mamy, to można zrobić z nich użytek i zebrać jakieś dodatkowe środki na Hanię.
Jesteś w piłce tyle lat, a mimo wszystko zaskoczył cię rozmiar tej akcji i skali pomocy?
Byłem w szoku, że ta akcja nabrała takich rozmiarów i trochę nie ogarniałem tej skali. Bo pomocy ze środowiska GieKSy czy Zagłębia Lubin oczywiście mogłem się trochę spodziewać, ale kiedy później dołączyły Zawisza, Arka, Raków i wiele innych klubów, to było dla mnie ogromnie wzruszające. Całe środowisko piłkarskie i kibicowskie ruszyło nam z pomocą, dlatego skoro mam okazję – to raz jeszcze Wam wszystkim dziękuję.
Powiedziałeś przed chwilą, że z córką jeździcie na zajęcia do ośrodka na Giszowcu. Czy po karierze planujecie zostać w Katowicach?
Tak. To już dzisiaj wiemy na pewno, bo wszystkie nasze sprawy rodzinne, cała logistyka związana z Hanią jest już mocno zakorzeniona w Katowicach. Wszystko, czego potrzebujemy, mamy tutaj lub w innych śląskich miastach pod ręką, a w Lubinie byłoby o to ciężko.
To rodzinnie. A zawodowo? Koniec kontraktu niestety nieuchronnie się zbliża.
Czeka mnie rozmowa z trenerem i z dyrektorem sportowym.
Adrian Błąd w czerwcu 2027 zawiesi korki na kołku?
Mam świadomość, że piłka mocno poszła do przodu, widzę jak zmienia się intensywność grania w Ekstraklasie. Do tego mam świadomość swojego wieku, sytuacji zdrowotnej i będąc szczerym ze sobą widzę, że w pewnych aspektach ten pociąg po prostu odjechał. Mamy w szatni bardzo jakościowych i młodych piłkarzy. A czy w czerwcu będzie koniec kariery? Na dzisiaj mam różne pomysły, ale żadna decyzja nie zapadła. Jak tylko coś będzie postanowione w 100%, to myślę, że kibice GieKSy pierwsi się o tym dowiedzą.
Trzy lata temu w wywiadzie dla Weszło powiedziałeś, że mega się cieszysz na Ekstraklasę. Jak patrzysz na to po tych trzech latach?
Przychodząc do GieKSy miałem w Ekstraklasie rozegrane 77 spotkań. Moim marzeniem było, żeby wywalczyć z GieKSą awans i dobić do setki. Dziś mam tych meczów 130 i jakie by one nie były – lepsze czy gorsze, z większą liczbą minut czy z mniejszą – to jestem po prostu szczęśliwy. Właśnie dlatego powiedziałem wtedy, że się mega cieszę – bo sami to wywalczyliśmy, bo w końcu zrobiliśmy to z GieKSą.
Siedzi ci w głowie brak gola na Arenie Katowice?
Haha. Faktycznie nie mam jeszcze bramki na Nowej Bukowej i jest to taki kamyczek w bucie, który mnie uwiera. Trochę lat w klubie jestem i dla mnie to by była piękna puenta tej mojej obecności w GieKSie.
Po ostatnich meczach zwolniło się chyba miejsce do wykonywania karnych.
Nie przesadzajmy. Sami pamiętacie taką serię, gdzie chyba 7 czy 8 karnych z rzędu nie strzeliliśmy. Ja też wtedy byłem w to zamieszany, więc myślę że przy obecnej kadrze to dalej jestem gdzieś na końcu listy do strzelania jedenastki (śmiech).
Zakładając, że szybko zapewnimy sobie utrzymanie, to czy myślisz, że trener Górak dałby ci więcej minut, żeby w końcu ta bramka na Nowej Bukowej wpadła?
Ja z trenerem Górakiem mam świetną relację, ale mam też świadomość, że dziś w piłce nie ma miejsca na sentymenty. Im wyższe miejsce na koniec sezonu, tym większe pieniądze dla klubu, więc wiem, że szansę dostanę, jeśli będę dobrze wyglądał fizycznie i nie będę odstawał na tle chłopaków. Przyznam jednak szczerze, że przed zawałem często sobie o tym myślałem, że już mi stosunkowo niedużo brakuje do rozegrania 300 meczów w GieKSie…
Wracając jeszcze do twoich potencjalnych planów na życie po karierze piłkarza zapytam trochę przewrotnie: czy mówi ci coś nazwisko Podliński?
Haha, chyba wiem do czego zmierzacie. Oczywiście – Karol Podliński, napastnik, obecnie w ŁKS-ie Łódź. Pamiętam, że pierwszy raz moją uwagę na niego zwrócił Jakub Arak. Rozmawialiśmy wtedy o wymaganiach, które musiał spełniać w tamtym czasie napastnik przymierzany do Rakowa Częstochowa. Kuba znał te wymagania i mówił, że Podliński to zawodnik który je spełnia.
No właśnie, kilka lat temu w wywiadzie wspominałeś, że widzisz się jako skaut i wskazywałeś go jako wyróżniającego się napastnika. To dalej coś co cię ciekawi?
Powiem tak – od mojego pierwszego spotkania w GieKSie z trenerem Szwargą, jeszcze w II lidze, zacząłem patrzeć na piłkę zdecydowanie szerzej, bardziej analitycznie i faktycznie ta strona piłki mocno mnie zainteresowała. Tak jak powiedziałem wcześniej – na dziś skupiam się na tym, że jeszcze mam ważny kontrakt i decyzji co po sezonie – czy będę grał, trenował czy spróbuję zostać skautem – jeszcze nie podjąłem.
A rzucisz przynajmniej parę nazwisk, które moglibyśmy obserwować?
Nie ma szans, bo mi to za parę lat wyciągniecie i powiecie, że Błąd to się w ogóle nie zna (śmiech). A tak poważnie, to każdy kto interesuje się piłką, wie że kadry klubów Ekstraklasy, ale i I czy II ligi są już przeanalizowane od każdej możliwej strony. Widzę to u nas w sztabie – jeśli poproszę trenera, żeby w odpowiednim programie wpisał “Marcin Wasielewski”, to za minutę mam jego odpowiednik z większości lig i mogę sobie szukać po konkretnych parametrach. Dlatego rola skauta to jedno, ale technologia również w piłce poszła niesamowicie do przodu.
Odnosząc to do GieKSy, to dużym wyzwaniem jest dobranie zawodnika do kadry pod względem charakteru?
Trochę tak, ale też dużym wyzwaniem jest spokojne wprowadzenie nowych zawodników w nasz model gry.
Aklimatyzacja czasami faktycznie trochę trwa. Trener Górak mówił, że czasami mija pół roku zanim zawodnicy załapią jego filozofię.
Zgadza się, sami to widzicie, jakie były na początku opinie o Nowaku czy o Szkurinie w ich pierwszych sezonach, a dzisiaj nikt sobie nie wyobraża zespołu bez nich. U nas faktycznie jest dużo zadań taktycznych, których w innych klubach na swojej pozycji nie musiałeś wykonywać i czasami nauczenie tego zawodników faktycznie chwile zajmuje.
Jak przy Szkurinie jesteśmy – ile jest prawdy w tym, że w pewnym momencie Arek Jędrych musiał mu po męsku wyjaśnić, że musi więcej pokazywać zamiast narzekać?
Zero, słyszałem te głupoty. Ilia to jest bezkonfliktowy, świetny facet, do tego bardzo pracowity. Nikt mu nic nie musiał wyjaśniać. Sam w końcu załapał, że trener wymaga od niego nie tylko strzelania bramek i dzisiaj widzicie efekty.
W kadrze zespołu z pierwszej ligi zostałeś już tylko ty, Jędrych, Wasielewski i Szczuka. Czy to jest ten moment, że GieKSa już się zmieniła, czy taka całkowita zmiana oblicza tej szatni jeszcze przed nami?
Ta zmiana trwa. Z naszej czwórki jedynie Wasyl obecnie gra w pierwszej jedenastce. A jeśli popatrzymy ogólnie na wiek zawodników z kadry, to myślę że taka mini rewolucja może za sezon, może za dwa, ale na pewno jest przed GieKSą.
A ile dziś w szatni jest jeszcze tego ducha drużyny z pierwszej ligi? Nie ma już w zespole Kudły, Jaroszka, Rogali czy Repki, którzy chyba tworzyli klimat.
Sporo – Bartek Nowak, Lukas Klemenz, Alan Czerwiński czy Borja Galan bardzo szybko się wpasowali w tamtą naszą ekipę. Nie ma się też co czarować, że tym co mieliśmy wypracowane w I lidze zawojowalibyśmy Ekstraklasę. Zmiany musiały być, trzeba podnosić jakość i po prostu nie da się walczyć w Ekstraklasie jadąc jedynie na atmosferce z pierwszej ligi i sezonu z awansem.
Arek Woźniak dzwoni jeszcze czasem?
Pewnie, z Arkiem przyjaźnimy się cały czas i jesteśmy w stałym kontakcie.
W talii kart atutów GieKSy, jak dużą naszą siłą jest to, że mamy tak polską szatnię?
Myślę, że był to jeden z głównych powodów, dla których zrobiliśmy piąte miejsce.
Aż tak?
W naszej szatni 75% zawodników to Polacy i każdy zagraniczny zawodnik, który do nas dołącza musi wejść w ten zespół i się z nim zżyć. A wiem, że nie w każdym zespole tak to wygląda, i jeśli zawodników zagranicznych jest więcej, to ciężko o jakąś wybitną jedność. W niektórych drużynach przypomina to odbijanie karty o 16:00 w zakładzie pracy, a u nas jednak bardzo długo jest rodzinna, przyjacielska atmosfera. Wszyscy w szatni staramy się to utrzymywać, bo zawsze było tak, że jeśli pojawiał się problem czy kryzys, to trzymaliśmy się razem.
Czy dziś GieKSa jest w kryzysie?
Nie, zdecydowanie za szybko by stawiać takie tezy. Sami doskonale pamiętacie moment, kiedy w pierwszej lidze nie wygraliśmy 10 spotkań z rzędu. To był kryzys. Dziś zdecydowanie nie.
To chyba wasza wina, bo mocno rozbudziliście nadzieje wśród kibiców.
Nasza baza kibiców po awansie bardzo się zwiększyła i wydaje mi się, że dziś narzekają ci, którzy nie do końca pamiętają gorsze czasy w GieKSie. Jest sporo kibiców, którzy na nowo zakochali się w GieKSie i na dzień dobry dostali świetne mecze na nowym stadionie i europejskie puchary. Ci, którzy byli w tym przysłowiowym Wejherowie, doceniają to, co mamy, ale to nie znaczy, że ambicje nagle zmalały i osiedliśmy na laurach. Patrzmy jednak na to realnie – staliśmy się solidnym ekstraklasowym klubem, weszliśmy na dużo wyższy pułap i teraz po prostu musimy cierpliwie stawiać kolejne kroki.
Można zaobserwować taki paradoks, że ci, którzy w trudnych czasach chcieli dymisji trenera Góraka i mieli pretensje do zespołu, dziś tonują nastroje płynące na przykład z Prostej.
Powiem Wam tak – mam taką przypadłość, że dosyć często odpalam sobie na youtubie 5-6 skrótów z ostatnich meczów w pierwszej lidze, uwielbiam do tego wracać. I zwróćcie uwagę, że jak obejrzymy skrót wygranego 8:0 meczu ze Stalą Rzeszów, to ludzi na Blaszoku możemy sobie policzyć co do jednego, bo takie wtedy były pustki. Dzisiaj jesteśmy w innym miejscu, dużo dalej i czasami warto się na chwilę zatrzymać i to docenić.
Sentymentalnie się zrobiło. Ciekawi mnie, czy jak wracasz do tych skrótów na YouTube, to któryś ma jakieś specjalne miejsce w twoim sercu?
Tychy. Uwielbiam ten fragment, jak pada bramka i po bramce leci “GKS Klubem mym”. Ciary za każdym razem. Ale jak tak wspominamy, to jeszcze powiem, że jak po naszym meczu z Wisłą oglądałem Lechia – Arka z córką na rękach, to koszulkę miałem całą mokrą z nerwów, a jak sędzia Kwiatkowski nie dał tego karnego, to tak się wydarłem z radości, że żona myślała, że coś mi się stało.
Po tamtym meczu wasza grupa na Whatsappie zapłonęła?
Totalnie nie. Był ogromny spokój i serio nastawialiśmy się na baraże. Wiedzieliśmy, że najgorsze co się może stać, to się podpalić i w razie niepowodzenia zdołować przed barażami.
Co czułeś, kiedy po meczu w Gdyni zobaczyłeś, że jeden z kibiców wytatuował sobie koszulkę z twoim numerem, nazwiskiem i datą tego meczu?
To robiło ogromne wrażenie. W ogóle oglądając filmiki z Mariackiej, widząc reakcje w sektorze gości w Gdyni, na fecie czy po wiadomościach, które dostawałem, wiedziałem, ile to ważyło dla kibiców, dla miasta. To są niesamowicie miłe chwile, które zostaną ze mną do końca życia.
Wspomniałeś Wejherowo. Ja byłem wtedy na tamtym meczu i pamiętam twoją piękną bramkę. Co by się działo, gdyby ten gol padł dzisiaj w Ekstraklasie?
Myślę, że po awansie wszyscy, łącznie z trenerem Górakiem, byliśmy zaskoczeni tą różnicą medialną, która jest w Ekstraklasie. Cała otoczka wokół ligi przez lata bardzo się rozwinęła i zwiększyła. Dziś, gdybym ja czy ktokolwiek inny strzelił taką bramkę, jak wtedy na Gryfie, to by Wam to wyskakiwało co chwila na dziesiątkach profili przez kolejne pół roku, a wtedy mało kto w ogóle widział tamten mecz.
Nawiązałeś do pustek na Blaszoku, to zapytam o drugi koniec tego kija – ile dziś wam dają trybuny na Arenie Katowice?
Ogromnie dużo. Atmosfera na Nowej Bukowej jest naprawdę niesamowita i czuć, że te trybuny żyją. Samo to że ludzie na Prostej cały mecz stoją, każdy wślizg, przepychanka, dobre podanie czy akcja kończy się wrzawą – to serio niesie.
Bartek Nowak zdradził nam, że wybór stron tak żeby w drugiej połowie atakować “na Blaszok” nie jest przypadkiem.
Jasne, że nie. Właśnie o to mi chodzi – zawodnicy czują te reakcje z trybun i bardzo dużo nam to pomaga. Dziś w piłce końcówki meczów są bardzo ważne, dlatego podkręcanie tej wrzawy atakowaniem na bramkę pod Blaszokiem, jest dla nas bardzo ważne.
Rola trenera Rafała Góraka w zbudowaniu klimatu w drużynie, ale i na trybunach jest chyba bardzo duża? Kibice doceniają, jak w swoich przemowach nawiązuje do miasta, historii klubu czy tradycji górniczych.
Przemowy trenera Góraka to jedna z jego najmocniejszych stron. Bardzo mam wrytą w pamięć scenę, kiedy poprowadził odprawę przed wyjazdowym meczem z Podbeskidziem. To był mecz w okolicach Barbórki i trener mocno nawiązał do górnictwa, kultu ciężkiej pracy czy właśnie historii. Pamiętam, że wszystkich nas to wtedy mega nakręciło. Trener Górak też tak potrafił dobierać ludzi do kadry i sztabu, że oni wczuwali się w ten klimat, rozumieli to. Tak, jak wspomniałem wcześniej – każdy kto do nas przychodzi musi poznać klimat klubu, regionu i miasta. Wiadomo, że czas biegnie i za kilka lat nikogo nie będzie obchodziło, że Adrian Błąd strzelił bramkę Gryfowi w drugiej lidze, ale chodzi o to, żeby nie zaprzepaścić tego, co tutaj zbudowaliśmy.
Kręcimy się podczas tej rozmowy wokół Wejherowa, ale tamtem mecz z Gryfem był też pierwszym meczem po powrocie trenera Góraka do GieKSy. Czy tamten Rafał Górak poradziłby sobie w Ekstraklasie? Jak się rozwinął przez te lata?
Jak trener Górak wrócił do GieKSy, to w sztabie był on, trener Okoń i Dawid Szwarga. Nikogo więcej. Wszystko musieli robić sami. Dziś nasz sztab jest rozbudowany, odpowiada standardom ekstraklasowym, mają wszystkie narzędzia. Myślę że trener Górak rozwijał się z każdym sezonem i po prostu wypracował miejsce, w którym jest teraz. Różnica między nim dzisiaj a nim z meczu z Gryfem Wejherowo w II lidze jest większa niż między niebem a ziemią.
Ciężko nie odnieść wrażenia, że rozwinął się nie tylko jako trener, ale też jako lider, szef.
Zdecydowanie. Dziś trener nie tylko musi ogarniać wszystkie niuanse taktyczne, ludzkie, organizacyjne, ale dodatkowo jeszcze umieć nimi zarządzać. Zachowując proporcje, to dzisiaj trener Górak jest w klubie trochę jak taki angielski boss w dużych klubach – nadzoruje swój sztab oraz pracowników klubu. I jak widać – wychodzi mu to.
Kiedyś powiedziałeś, że sporo czerpiecie z Rakowa Częstochowa i Borussii Dortmund. Czy biorąc pod uwagę, jak ewoluował ten sztab i sam trener Górak jest to aktualne?
Obecnie od Rakowa nie (śmiech), a tak serio to wtedy chcieliśmy od Rakowa kopiować model gry, a od Borussii stałe fragmenty, które pod koniec pierwszej ligi dużo nam dały. Dzisiaj sztab jest tak rozwinięty i ma takie narzędzia, że wypracowują swoje własne koncepcje. Dziś nie da się już chyba czerpać od jednego zespołu. Decyduje tyle niuansów, że musisz być kreatywny i tworzyć samemu, a jeśli czerpać to ze wszystkich po trochu.
Czyli jest możliwe, że będziemy zaczynać mecz wykopem pod pole karne przeciwnika?
Dla mnie, z perspektywy zawodnika, to jest mega dobre rozegranie.
Żartujesz.
Nie, serio. Już tłumaczę – ostatnie cztery mecze: tracimy bramkę, a później nasza piłka ze środka ląduje u bramkarza, bo i tak kopiemy długą, przez to że rywal idzie nakręcony. Więc trzeba ich spróbować wybić, dać im się pomylić i spróbować przenieść grę.
Ile dla sztabu, zarówno w drugiej lidze i obecnie, znaczył trener Dawid Szwarga? Jak go oceniasz i to zamieszanie medialne, które towarzyszyło zarówno jego dołączeniu do GieKSy, jak i przenosinom do Rakowa?
Byłem ogromnym orędownikiem tego, żeby do nas znowu dołączył, bo to jest ogromny fachowiec i wiedziałem, że da nam sporo jakości i wzmocni sztab. Trener Dawid ma duży wpływ na rozwój indywidualny zawodników – po dołączeniu do nas prowadził na przykład dodatkowe treningi przed głównymi zajęciami na przykład tylko dla zawodników z pozycji 8 lub 10. Myślę, że w naszej szatni nie znajdziesz nikogo, kto by się źle o nim wypowiadał. To jak dzisiaj wygląda na przykład Kacper Łukasiak to też duża zasługa trenera Szwargi.
Czy gdyby Adrian Błąd poznał 15 lat temu kogoś takiego jak Dawid Szwarga, to dziś byłby w innym miejscu?
Myślę że tak, bo widziałem na przykład jego kontakt z Szymonem Bartlewiczem. Gdyby ktoś mnie, jako młodego zawodnika, tak nakierował 15 lat temu, to myślę że moja kariera wyglądałby inaczej.
Co Adrian Błąd z roku 2026 powiedziałby temu z 2011?
Miałem taki moment, gdy byłem w Zawiszy, miałem dobre liczby, byłem w formie. Przegraliśmy wtedy awans z Piastem Gliwice, którego trener – Marcin Brosz – zadzwonił do mnie po sezonie, mówiąc, że widziałby mnie w ekstraklasowym Piaście. Wtedy, jako młody zawodnik, dałem się przekonać Radkowi Osuchowi i zostałem w Zawiszy, a Piast zrobił puchary. To jedyny moment kariery, którego żałuję i jestem ciekawy, jak wtedy potoczyłyby się moje losy, gdybym przeniósł się do Gliwic. Oprócz tego nie żałuję niczego i raczej nic bym nie zmienił.
Trener Henryk Górnik podkreślał, że serce GieKSy biło też w Hotelu Katowice, gdzie w restuaracji spotykali się sportowcy wszystkich sekcji GKS Katowice. Jak to wygląda dzisiaj?
Trener Górak żyje całym klubem – bywa na meczach piłkarek czy hokeja. Kilku piłkarzy regularnie bywa na maczach siatkówki. Wiem, że hokeiści odwiedzają Arenę Katowice. Teraz często mijamy się z siatkarzami na nowym stadionie, a rzadziej z dziewczynami, które zostały na starej Bukowej. Na pewno jest duża serdeczność i wzajemne trzymanie kciuków za wyniki.
Na koniec – chciałbyś coś przekazać kibicom?
Trzymajcie za nas kciuki i bądźcie z nami tak jak do tej pory. Czujemy Wasze wsparcie i potrzebujemy go w gorszych chwilach. I kupujcie bilety na Lecha – liczmy na komplet dla Jasia Furtoka!
Rozmawiali: Błażej i Marcin.
Zapraszamy Was do kolejnej, aż 1,5-godzinnej rozmowy Wierzby z jednym z naszych hokeistów. Korzystając z przerwy na zgrupowanie kadry spotkał się on z Mateuszem Michalskim – pracowitym napastnikiem, dla którego jest to już 7 sezon w naszych barwach.
Dajcie znać, jak Wam się podobał odcinek. Prosimy także o pomoc w wypromowaniu podcastu poprzez lajki, udostępnienia, oceny w aplikacjach itd. Nie obrazimy się także na dyskusję w komentarzach. Z góry dzięki!
Możesz nas wesprzeć finansowo (odsłuchanie kosztuje 5 zeta, a komentowanie 19,64 ;)):
Konto:
Santander
87 1090 1186 0000 0001 2146 9533
SK 1964
ul. Bukowa 1a, 40-108 Katowice
Tytułem: Podcast hokej
PAY PAL:
E-mail: [email protected]
Tytułem: Podcast hokej
Jesteśmy dostępni także na Spotify:.

Najnowsze komentarze