Wczorajszy dzień był pełen emocji i stresu. Gdybym właśnie jeszcze w niedzielę pisał ten felieton, wydźwięk byłby zapewne inny, bardziej nacechowany emocjami. Mijające godziny mają jednak to do siebie, że układ nerwowy się uspokaja, myśli stają się trzeźwiejsze, a poprzedni tydzień po prostu się zakończył i jesteśmy już w kolejnym – w tygodniu, w którym zmierzymy się w ostatniej kolejce z Pogonią w Szczecinie.

Ostatecznie miałem spieprzony dzień. Nie, nie z powodu tego, co stało się na Nowej Bukowej. Tylko w związku z tym, co wydarzyło się w Gdańsku. Nienawidzę takich meczów. W których jedna drużyna ciśnie, ciśnie, a na koniec dostaje w łeb. Na własne życzenie. Tyle tych bramek, które w ostatnich tygodniach padło w doliczonym czasie gry w meczach rywali na naszą niekorzyść, to jest niepojęte. Raków w Gdańsku. Górnik w Białymstoku. Jagiellonia z Pogonią. I teraz Legia z Lechią. W każdym z tych przypadków – przynajmniej na tamten moment – utrzymanie wyniku remisowego byłoby na korzyść. Ale nie – zawsze musi się na koniec coś odp…lić. No dobra, jednak jest trochę emocjonalnie.

Oczywiście wiele innych wyników po drodze ułożyło się tak, że jesteśmy w takim miejscu w jakim jesteśmy. Czyli jest dobrze, ale wczoraj mogło być jeszcze lepiej. Bo gdyby Legia nie strzeliła, to już na 99,5% bylibyśmy w tych pucharach. Zagłębie Lubin musiałoby bowiem wygrać w Białymstoku, by myśleć o czymkolwiek. Co jest stosunkowo mało prawdopodobne, a wtedy – nawet gdyby powinęła nam się noga w Szczecinie – i tak byśmy te puchary mieli.

A tak Lechia oczywiście zmarnowała swoje setki, oczywiście na koniec musieli coś odwalić i Żelizko dostał czerwoną kartkę, a kolejny po Cojocaru siatkarz, czyli Alex Paulsen zamiast być czujnym i bronić dostępu do bramki – wymachiwał łapami do sędziego, że powinien przerwać grę. No i cwana i jednak kuta na cztery łapy Legia – strzeliła. Nic to, że Augustyniak rzucał Meną. Przecież to tylko żółta kartka.

No i efekt jest taki, że jeśli Legia wygra z Motorem – a przecież oczywiste jest, że wygra – GieKSa musi w Szczecinie zremisować. Nie ma już tego buforu bezpieczeństwa.

Odniosę się w tym momencie do tych zdań mówiących o tym, że powinniśmy liczyć tylko na siebie i jeśli byśmy w Szczecinie nie zapunktowali to na te puchary nie zasługujemy. Dla mnie jest to bzdura. Moglibyśmy tak mówić w sytuacji, w której GieKSa by uczestniczyła w wyścigu żółwi, przegrywała, remisowała, czasem coś wygrała. Ale do diabła – GieKSa nie przegrała od siedmiu meczów. Bilans to 3-4-0. Więc jak można mówić, że – w przypadku powinięcia się nogi w ostatnim meczu – nie zasługujemy. Ta drużyna zrobiła aż nadto właśnie, by do pucharów wejść. Zaczęła od nieprzegrywania meczów. Poprzez naprawdę fajną i efektowną grę. Skończywszy na zwycięstwach oraz remisach w naprawdę bardzo trudnych meczach. Więc nie mówmy, że nie zasługujemy.

Dodatkowo podkreślę po raz n-ty. Wyniki innych są równie ważne jak nasze. To mówi matematyka. Więc mówienie „grajmy swoje i nie oglądajmy się na innych” to populizm. Jeśli wygrywamy swoje mecze – to tak, mniej musimy się oglądać. Ale gdy nie wygrywamy – musimy liczyć, że w innych spotkaniach wyniki ułożą się po naszej myśli.

Na wiosnę u siebie zremisowaliśmy dwa mecze, resztę wygraliśmy. Odprawiliśmy z kwitkiem Widzew w Pucharze Polski. Na wyjazdach wygraliśmy bardzo ważne mecze w Lubinie i Radomiu. W całej rundzie nie przegraliśmy z Lechem, Jagiellonią, Górnikiem, Legią, a nawet – patrząc kalendarzowo – z Rakowem (w PP) też nie. Dodatkowo nastrzelaliśmy tym przeciwnikom masę bramek.

Znowu ktoś powie – szkoda frajersko straconych punktów w Gdyni czy Krakowie. No i jasne – zgodzę się z tym – szkoda. Dla mnie osobiście zwłaszcza tych w Krakowie. Ale taka jest statystyka. Gdyby GKS tamte mecze wygrał, to dziś walczyłby jeszcze o Ligę Mistrzów. Gdzieś te punkty potracić musieliśmy i tyle.

Sam mecz z Jagiellonią wpisał się idealnie w całą postawę GKS w tej rundzie. Były w tym spotkaniu lepsze i gorsze momenty, ale po raz kolejny mieliśmy kapitalne widowisko i mnóstwo walki. Jaga przecież też grała i gra o wicemistrzostwo, a GieKSa im pokrzyżowała szyki. Zespół Adriana Siemieńca pokazał, że jest mega klasowym zespołem i to jeszcze takim, który na koniec zespołu złapał formę. A GieKSa nie pękła. Nawet w momencie, w którym nasz zespół przegrywał, nie poddał się, parł do przodu i bramkę wyrównującą strzelił. A w końcówce umiejętnie się wybroniliśmy, w czym znów wielki udział miał Rafał Strączek.

Dla mnie ten remis jest bardzo cenny. Oprócz tego, że właśnie z przebiegu meczu i faktu, że przegrywaliśmy, to daje nam on bardzo dobrą pozycję na mecz w Szczecinie. W przypadku porażki musielibyśmy z Pogonią wygrać, a tak – starczy remis. To zmienia bardzo, bardzo dużo.

Wiadomo, że można było ustrzec się straconych bramek… Wróć. Czy aby na pewno – może i tak, ale nie zapominajmy o klasie ofensywnej Jagiellonii. Gol Vitala to było kopiuj-wklej z bramki Kobayashiego w Częstochowie – kapitalnie wykonany rzut rożny. A rzut karny? No cóż. Zdania są podzielone. Nie będę wyrokował, bo dla mnie to jest takie 50/50. Przede wszystkim żenujące jest, że Raczkowski nie został wezwany do monitora w tej cokolwiek wątpliwej sytuacji. A swoją drogą, to nie wiem, co w głowie miał tzw. sędzia z Warszawy, ale liczba stykowych sytuacji, w których nie odgwizdywał fauli piłkarzy Jagiellonii, a gwizdał faule GieKSiarzy. Była zatrważająca. Nawet wyglądało to trochę bezczelnie z jego strony.

Nasze bramki strzelone – w końcu wrócił Bartek Nowak, który wykończył akcję na początku meczu. A Borja Galan – cudo. Piłka wpadła idealnie, żeby kandydować do miana gola sezonu. Strzał z dystansu, poprzeczka, przeturlanie się po słupku i górna siatka. Mistrzostwo. I to był moment, w którym naprawdę myślałem sobie, że będzie mega ciężko zremisować. A jednak Borja wprawił stadion w ekstazę.

To było święto przy Bukowej – pełne trybuny i fantastyczne widowisko. Na takie mecze czekaliśmy przez wiele lat i teraz mamy je w naprawdę dużej liczbie – aż zaskakująco dużej. Nic tylko być kibicem GieKSy.

Przed nami ostatnia kolejka. O meczu z Pogonią jeszcze zdążymy na stronie przed samym spotkaniem napisać. Katowiczanie muszą utrzymać mobilizację, bo choć wszystko jest w ich nogach, to nie ma marginesu błędu (na porażkę). Tu trzeba zrobić wszystko, żeby zagrać jak najlepiej i po prostu wygrać.

Oczywiście pojawiają się wątpliwości, co do mitycznego „przepychania Legii”. Czy tak jest – nie wiem, choć przyznam, że nie mam pełnego spokoju. Kwestia jest jednak taka, że nawet jeśli – to sędzia może pomóc Legionistom w ich meczu. Ale żeby w innym kręcić lody – i to w sytuacji, w której jedna drużyna nie gra już o nic, a druga walczy z całych sił – to już by było wyzwanie. Poczekamy na obsadę sędziowską i będziemy snuć swoje publicystyczne teorie.

Na ten moment – mogło być idealnie, a jest „tylko” naprawdę dobrze. I tego się trzymajmy. GieKSa jest mocna i stać ją na zwycięstwo w Szczecinie, a już na pewno na to, by nie przegrać. Grunt, to nie grać od początku z myślą o remisie, bo to może być bardzo zgubne.

Bezgraniczna radość lub wielki ból. Nic po środku. To będzie nas czekać w sobotni wieczór.