Nikt z nas się nie spodziewał przed sezonem, ba – przed rozpoczęciem grania w tym roku, że GKS znajdzie się w tym miejscu. Znajdowaliśmy się w strefie spadkowej i kibice mogli mieć umiarkowany niepokój. Katowiczanie mieli tyle samo punktów, co pierwsza drużyna nad kreską, ale znajdowanie się w czerwonej strefie powodowało, że trzeba się mieć na baczności. Celem więc było utrzymanie, a najlepiej – spokojne utrzymanie.

Już po dwóch meczach było bardzo dobrze. GieKSa wygrała z Zagłębiem i Widzewem i już na wstępie poprawiła swoją sytuację znacznie. Mając pewną przewagę nad strefą spadkową, potem byliśmy już spokojni. Mały alert pojawił się po porażkach w Białymstoku i Krakowie, ale trwał od dosłownie przez chwilę, bo potem GieKSa znów zaczęła punktować.

No i nasz zespół piął się systematycznie w górę, aż zakręcił się w okolicy europejskich pucharów. Wiedząc, że w finale Pucharu Polski będzie Raków i Górnik, czyli czołowe drużyny w tabeli, mogliśmy się spodziewać, że piąte miejsce będzie dawało udział w pucharach – i tak prawdopodobnie będzie. Pozostawało więc dogonić Wisłę Płock i Zagłębie. To też się udało. Absolutnie ważnym był gol Lukasa Klemenza z Wisłą w doliczonym czasie gry.

Szansa na puchary się stworzyła, a jutro będziemy mieli pierwszą okazję, by udział w nich przypieczętować. Sytuacja jest dziwna, bo GieKSa jest tyle blisko od Europy, co daleko. Blisko – bo wystarczy wygrać jeden z dwóch meczów, a nawet bardzo prawdopodobne wydaje się, że dwa remisy dadzą przepustkę. Daleko – bo te punkty trzeba zdobyć, a mecze wcale nie są łatwe.

Istnieje nawet scenariusz, w którym GieKSa mogłaby już nie zdobyć nawet punktu, a miejsce piąte utrzymać. Dla bezpieczeństwa jednak absolutnie odradzałbym kierowanie się tą opcją.

Po wczorajszym meczu w Lubinie, gdzie absurdalnie odpuszczające mecz Zagłębie przegrało z Pogonią Szczecin, wychodzi na to, że wygrywając Jagiellonią zapewnilibyśmy sobie puchary. Co prawda podobno istnieje jakaś mała tabelka, gdzie trzy drużyny na koniec miałyby wtedy tyle samo punktów i GKS wypadałby najsłabiej, ale to kazuistyka.

Przed tą kolejką można było rozważać różne warianty wyników w tabeli, a właśnie po spotkaniu w Lubinie to się zawęziło. Niezależnie od tego, że wszystko w naszych nogach i głowach, to interesuje nas jeszcze dorobek punktowy Radomiaka i Legii. Ekipa Baltazara dziś gra z Lechem i może stracić matematyczne szanse na dogonienie GKS. Jutro jeszcze gra Legia z Lechią i na ten mecz będziemy spoglądać ze spokojem lub niepokojem w zależności od wyniku pojedynku z Jagiellonią.

Dwa lata temu końcówka sezonu była ekscytująca, ale wtedy liczyliśmy na cud, który ostatecznie się wydarzył. Na dwie kolejki przed końcem nie wszystko zależało od nas. Musieliśmy wygrać bardzo trudne spotkanie z Wisłą – i wygraliśmy efektownie (punkt wspólny z jutrzejszym meczem: sędzia Paweł Raczkowski). Potem jednak czekaliśmy na rozstrzygnięcie w derbach Trójmiasta, a na forum GieKSiarskim pojawił się specjalny temat meczowy – jedyny raz w historii dotyczący innego meczu niż ten, w którym gra GKS. No a potem trzeba było wygrać z Arką.

Rok temu końcówka sezonu, to było spokojne dogrywanie go do końca – z pewnym utrzymaniem i dobrymi humorami. To Lech spinał się na mecz w Katowicach, bo walczył o Mistrza Polski. My graliśmy po prostu o jak najlepszy wynik i grając nawet te mecze – wyszło nam to całkiem dobrze.

Teraz sytuacja jest jeszcze inna. GieKSa ani nie ma nożna na gardle, ani wielkiej presji, że „musi”. A jednocześnie ma bardzo komfortową sytuację w walce o swoje marzenia. To co wydarzy się jutro na Nowej Bukowej – przy wyprzedanym od ponad tygodnia stadionie – będzie wisienką na torcie całej historii Rafała Góraka w GieKSie. I nie chodzi mi o wynik, ale o sam mecz. Można powiedzieć, że w Pucharze Polski nie udało nam się dotrzeć do finału, ale doszliśmy do finału w lidze. Takiego finału mecz i rewanż, bo zostanie jeszcze spotkanie w Szczecinie.

Pełny stadion, Jagiellonia – eksportowa, świetna polska drużyna, GieKSa walcząca o wejście do pucharów. To jawi się jako naprawdę godne zwieńczenie sezonu. Godne zwieńczenie ciężkiej pracy, którą ta drużyna wykonuje od kilku lat, ale głównie patrząc przez pryzmat tego sezonu. GKS swoje punkty nabił i wykorzystał specyfikę obecnych rozgrywek, dając sobie szansę. Już nie mówię nawet o tym, że bardzo cenne jest wytworzenie tak dużej przewagi nad strefą spadkową, co powoduje, że od kilku tygodni mamy już spokój, a połowa ligi wyrzyna się w stresie niemal do samego końca.

A’propos ostatniego meczu z Piastem. Pojawiają się narzekania, że GieKSa od dwóch miesięcy nie wygrała na wyjeździe. Z jednej strony tak można na to spojrzeć. Z drugiej strony, okazuje się, że w tej lidze każdy punkt jest na wagę złota. I GieKSa na wyjazdach ciułała te remisy, które teraz mają niebagatelne znaczenie. Przypominam, że każdy z tych meczów – z Lechem, Koroną i Piastem – można było też przegrać, bo przeciwnicy mieli swoje sytuacje. A dodatkowo wygrywanie seryjnie meczów u siebie zaprowadziło nas tam, gdzie jesteśmy teraz.

Fakt, że GieKSa u siebie to nieco inna drużyna. Prąca do przodu, walcząca za dwóch, nieodpuszczająca. Na pewno Nowa Bukowa jest atutem naszego zespołu. Ale właśnie mecz z Jagiellonią odbędzie się u siebie i jest to duży plus dla naszej drużyny.

Rywal wydaje się bardzo mocny, złapał formę. Zagrali dobre mecze z Pogonią i Rakowem. Byli bardzo skuteczni w swoich poczynaniach i dali sobie szansę jeszcze marzyć o mistrzowskim tytule – choć nie wiadomo, czy jutro jeszcze te szanse będą mieli. Natomiast Raków pokazał, że Jagę da się zdominować, trzeba tylko umieć wykorzystać swoje szanse. Zobaczymy więc, czy trener zdecyduje się zdominować ekipę z Podlasia czy w kontrolowany sposób będzie chciał oddać piłkę, tak jak się to zdarzało głównie jesienią w niektórych meczach. W tym zakresie drużyna też przechodzi ewolucję i coraz częściej jednak chce prowadzić grę.

A jeśli oddać piłkę, to na pewno nie tak jak wczoraj Zagłębie Pogoni, bo to było oddanie, ale bez widocznego pomysłu na mecz.

GieKSa z Jagą ma dobre doświadczenia u siebie. Dwie wygrane 3:1 – w lidze i Pucharze Polski – mają swoją wymowę. Jutrzejszy mecz będzie miał jednak swój ciężar gatunkowy i będzie to walka na całego. Białostoczanie będą walczyć bowiem co najmniej o drugie miejsce dające eliminacje Ligi Mistrzów. GieKSa o powrót do Europy. Co z tego wyniknie – nikt nie jest w stanie przewidzieć.

Wiele już przeżyliśmy wspaniałych momentów na nowym stadionie. Ten obiekt już ma swoją historię i swoją magię. Jutro marzymy o tym, by kolejny rozdział – być może najmocniejszy – dopisać na jej karty.