Wiele rzeczy nas irytowało przez te 19 lat niebytu w ekstraklasie. Były rzeczy spektakularne i powtarzalne. Choć teraz jesteśmy z kompletnie innej rzeczywistości, a drużyna i klub zostały odbudowane ze sportowych zgliszczy, to czasem nachodzą takie mgnienia minionych czasów. Patrząc na dwie ostatnie porażki można się naprawdę solidnie zdenerwować. Bo właśnie przypominają się te liczne momenty, w których pogrążeni w kryzysie rywale GieKSy przełamywali się na naszej drużynie.

Matematyka bowiem nie kłamie. GieKSa w ciągu pięciu dni przegrała dwa mecze. I dla obu przeciwników wygrane z GKS są jedynymi triumfami w ostatnich siedmiu meczach. Pal licho, czy te przełamania, rzeczywiście przełamaniami będą, bo to już nie nasza sprawa. Faktem jest, że podajemy rywalom tlen i dajemy szansę na odbicie się od kryzysu. Zresztą podobnie przecież można spojrzeć na inne spotkania: mecz z Legią, choć zremisowany, też przecież był w fatalnym momencie Wojskowych i nic (oprócz sędziego) nie stało na przeszkodzie, by to spotkanie wygrać. Arka w przekroju tego konkretnego meczu z GKS była w fatalnym stanie – grali bardzo źle, a z trybun słyszeli niepochlebne okrzyki. I co? GieKSa przestała grać i podarowała rywalom gole. Dodajmy, że Cracovia na zwycięstwo domowe czekała od października.

Nie mam na myśli tego, że to jakaś reguła, bo liga jest tak wyrównana, a tabela spłaszczona, że to może być czysty przypadek. Jednak przypadek na tyle irytujący, że ciężko to przyjąć i zmierzyć się z taką porażką. No bo weźmy teraz pod uwagę dwie drużyny – Piast Gliwice i Wisłę Płock. Obie pojechały ostatnio do Krakowa i Białegostoku i obie swoje mecze tam wygrały, zdobywając komplet punktów. Ekipy Daniela Myśliwca i Mariusza Misiury zagrały swoje i po prostu zrobiły co trzeba z będącym w słabszej (Jaga) lub beznadziejnej (Cracovia) formie. GieKSa jak dobry wujek czy tam inny Robin Hood oddała trzy punkty potrzebującym.

Najgorsze jest to, że ta Cracovia była w tym meczu dalej tak beznadziejna, jak w wielu poprzednich meczach. A GieKSa wcale nie była taka zła. Nawet jak puścili w Lidze Plus skrót – to można by wysnuć wniosek, że GKS ewidentnie powinien był ten mecz wygrać. Ale nawet abstrahując od samego skrótu – no ludzie – nawet sam Luka Elsner przyznawał, że jego drużyna miała ciężko, że ten mecz był w ich wykonaniu brzydki i strzelili przypadkowego gola. Jak można takiego meczu nie wygrać?

Zarysowuje się wyraźna różnica pomiędzy GieKSą u siebie i tą na wyjeździe. Przy Nowej Bukowej nasi zawodnicy zapierniczają aż miło, ale tu nie chodzi tylko o mityczne cechy wolicjonalne – wraz z nimi bowiem po prostu idzie efektywność w samej grze. Śmieć twierdzić, że gdyby ten sam mecz, o tej samej specyfice rozgrywał się w Katowicach – GieKSa by go wygrała, a już na pewno nie przegrałaby. Czegoś na tych wyjazdach ciągle brakuje, nie ma tej kropki nad i. Zdarza nam się wygrać, ale przecież i w Radomiu nie musiało tak być. W delegacjach mamy jakieś ciężary.

Nie chcę się tu czepiać poszczególnych zawodników, bo jedni wypadli lepiej, inni gorzej. Zespołowo zabrakło wrzucenia o jeden wyższego biegu, konkretów pod bramką rywali. Katowiczanie oddali 17 strzałów i tylko 4 z nich były celne. No ale Cracovia miała tych strzałów celnych 2 – w tym ten z karnego. W destrukcji znów było bardzo w porządku, z wyjątkiem tej nieszczęsnej ręki Lukasa.

Ogólnie ten mecz mi przypomniał zeszłoroczny w Lubinie. Tam GKS też był z gry lepszy i dominował, ale to rywale w samej końcówce strzelili gola. Tyle, że wtedy raczkowaliśmy w ekstraklasie, dzisiaj już te półtora sezonu doświadczenia powinno zadziałać tak, żeby tego meczu nie przegrać.

Szkoda. Mieliśmy szansę w środku tygodnia zdobyć bonusowe punkty, a teraz już te regularne. Mając 38-39 oczek, bylibyśmy dalej w czołówce tabeli. A tak nie dość, że bilansu nie powiększyliśmy, to przeskoczyło nas kilka drużyn i znów wylądowaliśmy w środku – na 9. miejscu – i musimy patrzeć na to, co jutro zrobią Legia, Widzew, Arka czy Korona. Mogliśmy mieć mega komfort przed przerwą reprezentacyjną, a zrobiło się mocno średnio, choć nadal na ten moment dość spokojnie, jeśli chodzi o utrzymanie.

To co mnie cieszy, to fakt, że trener na moje pytanie o „mecz, który należy zremisować, jeśli nie można go wygrać” odpowiedział, że o remisie nie ma co gadać. Bo po prostu trzeba było strzelić bramkę i wygrać. Ostatnie, co można o GieKSie powiedzieć, to że jest minimalistyczna i gra na remis. Tyle że po prostu te gry o zwycięstwo raz lepiej wychodzą, raz gorzej. W Białymstoku goniliśmy wynik i łatwo nie było odrobić. Po wtorkowym meczu zupełnie nie czułem niesmaku. Ot tak – zagraliśmy słabą pierwszą połowę, a Jaga była rozpędzona to zrobiła to, czego my nie zrobiliśmy my wczoraj. Ale no właśnie – w Krakowie trzeba było po prostu udokumentować swoją przewagę.

Niech symboliczny będzie ten obrazek, w którym Cracovia panicznie wręcz wybijała piłkę w ostatnich minutach – byle do przodu, do nikogo, żeby zyskać kilka sekund. Dawno czegoś takiego w ekstraklasie nie widziałem. To wyglądało, jak finał Grecji na Euro 2004, tyle że Grecja wcześniej coś tam w swojej grze pokazywała i strzelała regularnie bramki. Tutaj jeden cufal dał Pasom gola.

Nie pozostaje nam nic innego jak przełknąć tę gorzką pigułkę. Teraz mamy dwa tygodnie przerwy i oddechu od ligowych zmagań. Niech zawodnicy trochę odpoczną i przygotują się w tygodniu poprzedzającym starcie z Wisłą Płock jak najlepiej. Tak jak napisałem wcześniej – paradoks polega na tym, że to nie był beznadziejny mecz GieKSy. Problem był taki, że nie było kropki nad i. Więc niech ta naprawdę dobra drużyna przeanalizuje, co poszło nie tak, określi błędy i zadziała w taki sposób, by ich dalej nie popełniać. I mieć większy instynkt dotyczący wykończenia.

Mecz z Wisłą Płock będzie bardzo ważny z kilku względów. Znów będzie to mecz o sześć punktów, do tego trzeba ciągle pilnować przewagi nad strefą spadkową. A dodatkowo potem czekają nas dwa bardzo trudne i z różnych przyczyn ciężkie gatunkowo mecze. O randze spotkania z Rakowem nie ma nawet co mówić – bo wszyscy wiemy, jaka ona jest. Ale potem będziemy grać w Poznaniu z Lechem, gdzie też będzie piekielnie ciężko.

Ostatecznie musimy przyjąć, że… takie mecze się zdarzają. Zobaczcie sobie na Wolverhampton, które już od dawna jest praktycznie zdegradowane. I oni na przykład potrafili zepsuć dzień Arsenalowi, strzelając w końcówce bramkę na remis. A z Liverpoolem wygrali. Tam tam samo zapewne według kibiców tych drużyn, ich zespoły nie miały prawa tego przegrać. Taka jest piłka. Co nie znaczy, że nie można się zdenerwować.

Powkurzajmy się więc jeszcze chwilę na ten mecz i drużynę, a potem znów budujmy swoje nadzieje na lepsze jutro i kolejne dobre spotkanie. Wiem, że z pojedynku w Krakowie wyciągniemy coś dobrego.