Polskie uniwersum piłkarskie jest dziś zdominowane przez kolejną awanturę w Radomiu, gdzie – jak donoszą media – Goncalo Feio po meczu z GieKSą miał zostać uderzony przez jednego z radnych tego pięknego miasta. Kanał Sportowy, Meczyki i zapewne inne media już omówiły szeroko ten temat, skupiając się to na akcie przemocy, to na osobowości Portugalczyka, który – jak mawiają – przyciąga tego typu sytuacje, niezależnie od tego, czy jest agresorem czy ofiarą. Nas jednak to nie powinno specjalnie interesować, bo mamy swoje… napisałbym problemy, ale nie. My mamy swoje radości. I o ile w niektórych klubach mają piekiełko, to w Katowicach obecnie jest bardzo dobry klimat do uprawiania… klubu piłkarskiego.

Natomiast powiedzmy, że przyczynowo-skutkowo całej tej afery nie byłoby, gdyby Radomiak spotkanie z GKS wygrał czy może nawet zremisował. Problem gospodarzy polegał na tym, że nie zdobyli ani jednego punktu. Mieli przeciw sobie bowiem drużynę, która po raz kolejny okazała się bardzo zorganizowana i mimo że znów nie była idealna – także taktycznie – to okazała się po prostu skuteczna.

Wygrać w Radomiu to nie jest oczywistość. Wiedziałem o tym, bo oglądam większość meczów ekstraklasy, ale gdy po meczu spojrzałem – dla odświeżenia – na wyniki Radomiaka w tym sezonie na swoim boisku, to aż chwyciłem się za głowę. Rozgromione czterema bramkami zostały tam Pogoń i Górnik. Przegrał Raków i obecny lider – Zagłębie. Trójkę dostała Cracovia. Wygrać tam potrafiły tylko Jagiellonia i Korona. Radom to naprawdę bardzo trudny teren.

Mecz miał dla mnie dwie fazy. Do około 67. minuty i później. Właśnie na nieco ponad 20 minut przed końcem Bartosz Nowak wykonywał rzut wolny z boku pola karnego i na tym jakakolwiek gra ofensywna GKS w tym meczu się skończyła. Pewne rzeczy się czuje i gdy potem przez dosłownie 1-2 minuty Radomiak przeniósł ciężar gry na naszą połowę, wiedziałem, że będzie mega ciężko. W powietrzu czasem czuć takie „przejście”, że zaraz zacznie się napór jednej drużyny. To są już takie kwestie niuansów i intuicji. I od tego momentu Radomiak zaczął cisnąć niemiłosiernie, a po wejściu Romario Baro, było jeszcze trudniej.

Tu coś nie poszło do końca po naszej myśli, bo to już nie była obrona niska, tylko solidne zepchnięcie do defensywy. Nie umieliśmy na to zareagować, pojawiły się błędy w wyprowadzaniu piłki, straty na własnej połowie i zero naszych akcji ofensywnych. No może prawie zero – problem w tym, że cokolwiek, co mogło się wydarzyć z przodu, było niedokładne i i tak Radomiak zaraz przeprowadzał swoją akcję. Rywale atakowali skrzydłami, wstrzeliwali te piłki i wchodzili w pole karne. Rafał Strączek nie był bezrobotny.

W tym jednak znów nasz zespół bronił światła bramki bardzo dobrze. Znów były doskoki, zasłanianie, ofiarność. W zasadzie raz majtnęli się wszyscy i wspomniany Romario w czystej pozycji na szczęście źle trafił w piłkę. Poza tym Radomiak próbował się przedrzeć, ale przez potrójne zasieki naszych piłkarzy, nie był w stanie tego zrobić. GieKSa znów ten mecz wybroniła, choć tym razem nieco bardziej rozpaczliwie – choć powtórzę: bardzo skutecznie i nieprzypadkowo.

Drugi trener gospodarzy na konferencji stwierdził, że przegrała drużyna lepsza. No nie, to jest starodawne myślenie, które opierało się kiedyś na tym, że jak ktoś ma przewagę optyczną i lepsze posiadanie piłki, to zasłużył na zwycięstwo. Czasy się zmieniły i nie od dziś wiadomo, że samo posiadanie piłki niewiele znaczy, bo trzeba jeszcze umieć coś z tą piłką zrobić. Ale tak swoją drogą, czy nawet statystyki były aż tak bardzo na korzyść Radomiaka? Posiadanie piłki tak: 67-33. Ale już w strzałach celnych było 2-2, a w xG 1,11-0,81. Jedynie w strzałach niecelnych Radomiak miał większą przewagę, ale jak wiemy, strzały niecelne bramek nie dają. Więc summa summarum, z gry gospodarzy było sporo wiatru, ale też bardzo mało efektywności. Wniosek o tej „lepszości” Radomiaka jest więc mocno naciągany. A gdy dodamy do tego, że do wspomnianej około 67. minuty z gry Radomiak nie miał już kompletnie nic – tym bardziej wzmacnia to obraz mówiący, że w piłce liczy się efektywność w ataku i obronie oraz wykorzystanie swoich momentów. Nie posiadanie piłki i aspekty wizualne.

Mankamenty oczywiście w naszej grze były. To cofnięcie było za mocne i jest to proszenie się o kłopoty. Zdarza się to już rzadziej niż na jesień, ale nadal się zdarza. Dodatkowo, gdy już mamy piłkę z przodu raz na jakiś czas, można by z tego lepiej skorzystać. Bartek Nowak czasem chce zagrać za ładnie, za elegancko i trochę wychodzi wtedy… nonszalancko. Oczywiście nadal będę mówił, że ten zawodnik… może to robić, bo jest naszym katowickim artystą piłkarskim, ale skoro ma takie umiejętności – to czasem można pewnie postawić na prostotę. Tak jak w sytuacji z końcówki, kiedy mógł spokojnie uderzać na bramkę, ale chciał jeszcze to pięknie rozegrać.

Oczywiście Bartek znów zaliczył asystę. Efektywność tego zawodnika jest niebywała. Na nos zagrał piłkę do Arkadiusza Jędrycha, a ten dziwnie tę piłkę dziubnął, ale tak, że dał sobie drugą szansę i pokonał zdezorientowanego Majchrowicza. To już piąty gol kapitana. Razem z pięcioma trafieniami Lukasa Klemenza, mamy aż 10 bramek dwóch stoperów. Niesłychane. A przecież dokładali oni trafienia jeszcze w Pucharze Polski.

Niesamowite jest to, że nadal idziemy łeb w łeb z poprzednim sezonem. Rok temu 9 marca mieliśmy na koncie 33 punkty, czyli tyle samo co teraz. Rok temu bramki wynosiły: 33-30, teraz 32-32. Jedynie wówczas mieliśmy rozegrany mecz więcej. Nawet wyjazdy rok temu były 4-2-6, a teraz są 4-1-6. Powtarzalność w mikro i makroskali.

Do utrzymania coraz bliżej. Granica 38 punktów jest już osiągalna za 5 oczek. Czyli bawimy się w bilanse potrzebne: 0-5-6, 1-2-8, 2-0-9. Jak widać nawet tak fatalne wyniki powinny dać nam utrzymanie. Nawet jeśli podnieślibyśmy tę granicę do 40 potrzebnych punktów, to i tak już niewiele brakuje. Grunt w tym, żeby to zrobić jak najszybciej, żeby móc potem bawić się w wyliczanie… matematycznego utrzymania. A potem pomyślimy o czymś więcej.

Pyrrusowe to było zwycięstwo, bo okupione żółtymi kartkami Arkadiusza Jędrycha i Alana Czerwińskiego. Niestety obu zawodników zabraknie z Lechią, co szczególnie dotkliwe jest w przypadku kapitana, gdyż przerwie on swoją niesłychaną serię meczów z rzędu. Plus dla niego będzie taki, że będzie mógł zasmakować Nowej Bukowej z innej perspektywy. Ale to tylko na chwilę – potem potrzebujemy go na boisku.

Mecz z rozpędzoną Lechią będzie bardzo ciężki, ale nie jest to drużyna nie do pokonania. Pokazało to Zagłębie Lubin, wygrywając ostatnio w Gdańsku. Znów po prostu trzeba zagrać swoje. GieKSa ostatnio zapunktowała świetnie i stworzyła sobie niezłą sytuację w tabeli. W komforcie można więc się przygotowywać to tego spotkania.

Od przyszłej soboty czekają nas znów wielkie emocje, bo w ciągu ośmiu dni zagramy trzy piekielnie trudne mecze: z Lechią właśnie, a potem wyjazdowe z Jagiellonią i Cracovią. Będzie się działo.