Liczba spotkań, które wprawiają nas w euforię w naszym nowym domu jest abstrakcyjna. Oczywiście można powiedzieć, że każde ekstraklasowe zwycięstwo smakuje wybornie. To prawda. Jednak to, co się dzieje na Nowej Bukowej, jakie piękne chwile przeżywamy, to coś, czego nie mogliśmy sobie wymarzyć. Bo zobaczcie – myśleliśmy o tym nowym stadionie, wiadomo, ile lat się to przeciągało, potem trwała budowa, my się jeszcze tułaliśmy po pierwszej lidze. Jednak nawet już będąc po awansie – czy ktoś spodziewał się, że po niemal roku będziemy na tym obiekcie mieć na koncie tak kapitalne momenty jak dwie wygrane z Górnikiem, pokonanie Cracovii, Jagiellonii, Pogoni, Widzewa? A przecież tych kapitalnych spotkań było jeszcze kilka. Magia – po prostu magia.

Po małej wpadce w Gdyni – zarówno wynikowej, jak i jeśli chodzi o grę – GieKSa wróciła szybko na swoje tory. Znów wybiegała ten mecz, znów intensywność była bardzo duża. A łatwo przecież nie było, bo fizycznie Górnik również prezentował się również bardzo dobrze i w ciemię bici piłkarze Michala Gasparika nie byli. To był bardzo trudny mecz dla naszej drużyny i wcale nie musieliśmy go wygrać.

Inna sprawa, że jednak trener Gasparik trochę przesadził na konferencji mówiąc, że przegrała drużyna lepsza i jego zespół zasłużył na trzy punkty. Czy Górnik był na tyle lepszy, żeby taką opinię wygłosić? Moim zdaniem to przesadzone. Były różne momenty w tym meczu – takie chwile, w których rzeczywiście zabrzanie dominowali, ale przecież i GieKSa nie pozostawała dłużna. Ostatecznie jeśli chodzi o kwestie na przykład strzałów – to były one niemal idealnie równe. Ale już xG było po stronie katowiczan, choć oczywiście zawyża je rzut karny. Posiadanie piłki było nieco na korzyść zabrzan. Summa summarum trzeba powiedzieć, że to był ultrawyrównany mecz, w którym każdy wynik był możliwy.

Decydują więc inne zmienne, jak choćby… maszyna losująca, która mówi, że z taką grą raz wygrasz, raz przegrasz, a raz zremisujesz. Tym razem „kropka nad i” była po naszej stronie. Mówię „maszyna losująca” oczywiście w przenośni, bo to Bartek Nowak w pewnym momencie zagrał jak typowy Bartek Nowak, świetnie wypatrzył Ilję i zagrał mu mocną, ale bardzo precyzyjną piłkę. Ilja się kapitalnie w tej sytuacji pokazał na pozycji – strzał może już nie był idealny, ale na tyle dobry, że Łubik mógł odbić piłkę wprost pod nogi Marcela Wędrychowskiego. A nasze żywe sreberko, po tych wszystkich jesiennych sytuacjach, mogło się w końcu cieszyć z pierwszej bramki dla GieKSy. Jak mawiał klasyk „zasłużenie, proszę pana, zasłużenie”.

Wracając do Bartka. Ligowiec Roku nie zwalnia tempa. Efektywność tego zawodnika jest niesłychana. W każdym meczu ma udział przy bramkach. Teraz sam kolejną zdobył, gdy piłka go znalazła w polu karnym, ale przecież jeśli Remek Jezierski wiele lat temu wprowadził określenie „asysta drugiego stopnia” i było to oczywiście nieraz określenie na wyrost, to tym razem podanie do Ilji Szkurina było tą asystą przez duże A. Podanie otwierające szansę do zdobycia bramki. I naprawdę muszę powiedzieć, że trochę boję się tych powołań selekcjonera – obecnego na meczu – na barażowe mecze o awans do Mistrzostw Świata. No bo kurde, przecież to będzie jakiś niesmak, jeśli nasz zawodnik powołania nie dostanie. Z całym szacunkiem, ale jeśli znów w kadrze będzie Kapustka czy Wszołek, a zabraknie miejsca dla tak efektywnego zawodnika – to będzie to po prostu nie do przyjęcia. Podejrzewam, że jakby zrobić ankietę ogólnopolską, czy Nowak powinien  być powołany do kadry, to lekko 90 procent opowiedziałoby się na tak. Żeby nie było, że jestem stronniczy, bo z GieKSy. Podobne zdanie mam o Oskarze Pietuszewskim. Obu się jak psu buda należy powołanie do pierwszej reprezentacji.

Jeszcze dwa słowa o Ilji, bo zawodnik jest zmiennikiem Adama Zrelaka i ostatnio jak wchodził – nie szło mu najlepiej. Tym razem mieliśmy efekt z jego gry, właśnie ta sytuacja przy drugiej bramce, no i wypracowanie trzeciej – nie tylko chodzi o samo bycie sfaulowanym, ale świetne rozprowadzenie tej akcji i podanie do Borjy.

GieKSa po raz pierwszy w lidze od niemal 13 miesięcy miała rzut karny. W końcu! Ileż można czekać. Pamiętamy, co było w meczu z Legią, gdzie sędzia nas po prostu przekręcił. Tym razem… hm… no można się zastanowić, czy można na to spojrzeć inaczej. Mówiąc półgłosem i puszczając oko, powiedzmy, że sędzia Patryk Gryckiewicz nam nie przeszkadzał. Ciekaw jestem, co znowu powie szef wszystkich szefów – Adam Lyczmański. W pierwszej chwili miałem wrażenie, że Ilja rzeczywiście symuluje, a widząc na powtórkach w Canal Plus nie uznałbym tego absolutnie za „padolino”, ale co do faulu miałem wątpliwości – każda powtórka pokazywała inaczej. No a przecież jeszcze mocne wejście Zrelaka w nogę Hellebranda, no i ręka Marcela – dla mnie ewident. Ale szowinistycznie i nieobiektywnie powiem teraz, że skoro sędzia nie gwizdnął – to miał rację 😉Boże, jaka ulga była po tych sytuacjach.

Wspomnijmy też o Rafale Strączku. To był ledwo początek meczu, ale kapitalna podwójna interwencja (zwłaszcza ta druga, gdy się wyciągnął), spowodowała, że otwarcie tego spotkania nie było tragiczne. Naprawdę Rafał pomaga. I jest bardzo mocnym punktem drużyny.

Rzadko się też zdarza, żeby zmiennicy tak dużo wnieśli. Przed 60. minutą trener dokonał potrójnej roszady. Pojawili się na boisku Borja, Marcel i Damian Rasak. Potem wszedł jeszcze Ilja i Eman Marković. Marcel strzelił gola, Ilja załatwił bramkę i karnego, Borja brał udział w akcji z karnym, podobnie jak Eman. Po to są rezerwowi. I dobrze mieć mocną ławkę.

GieKSa odniosła mega ważne zwycięstwo. Ta tabela jest tak absurdalnie płaska, że naprawdę dwie wygrane windują w okolice pucharów, a dwie porażki wmanewrowują w ciężką walkę o utrzymanie. Remisy nie są najgorsze, ale waga trzech oczek w tym sezonie jest przeogromna. I niezmiennie utrzymuję, że trzeba osiągnąć te 38 punktów, żeby się utrzymać. Wynika to z prostego rachunku – trzeba policzyć średnią punktów pierwszej drużyny nad kreską i pomnożyć razy 34. I wychodzi jak byk, że nawet w obecnym sezonie, gdzie nikt spaść najwyraźniej nie chce – ta granica „38” będzie utrzymana. Więc spokojnie – wystarczy nam bilans 0-8-4, 1-5-6, 2-2-8 do końca sezonu. Do wykonania. Trzeba to po prostu zrobić jak najszybciej, a potem bić się o jak najwyższą lokatę w tabeli.

Żałowaliśmy tego meczu z Arką, ale zdarzyło się. Grunt, że drużyna się nie podłamała i z Górnikiem zagrała swoje. To były dobre zawody, to była taka GieKSa, jaką znamy – nieustępliwa i taktycznie dojrzała. To nie zawsze da wygraną, ale znacznie zwiększy jej prawdopodobieństwo. Tak było i tym razem.

We wtorek Widzew. Kolejne święto, a tu już wchodzimy do innej rywalizacji – do walki o trofeum! Do Narodowego pozostaje już tak bardzo niewiele. Widzew nie jest w najwyższej formie, do tego niedawno ich pokonaliśmy. W żadnym wypadku jednak nie należy Łodzian lekceważyć, bo to nie jest drużyna słaba, tylko niepoukładana. Ale mająca swoje ambicje, z których jedną z nich jest zdobycie Pucharu Polski. To będzie więc kolejna walka na noże.

Mamy piękny weekend. Pogodowo i piłkarsko. Możemy teraz wygodnie się rozsiąść i oglądać niedzielne mecze ekstraklasy. Jak to smakuje po zwycięstwie! Swój obowiązek spełniony wyśmienicie, a teraz niech na boiskach walczą inni.

PS Dołożyłem swoją cegiełkę do tego zwycięstwa! Jako stary byk, w wieku 42 lat w środę zdałem egzamin na prawo jazdy. Instruktor Mariusz godzinę przed egzaminem powiedział mi, że muszę zdać za pierwszym razem, bo od tego zależy zwycięstwo GieKSy z Górnikiem. Tak więc, melduję wykonanie zadania 😀