Na zbiórce przed wyjazdem do Rzeszowa kolega zagadnął: siema, piszesz coś jeszcze na gieksa.pl? To w sumie bardzo dobre pytanie, bo przecież niby piszę. Gdy moja wspaniała kariera zawodowa rozkręciła się na dobre (czyli zacząłem spędzać faktycznie 8 godzin dziennie przed komputerem) uczciwie przyznałem w redakcji, że nie dam już rady brać dyżurów oraz pisać felietonów i innych tekstów, w związku z czym ograniczę się do pisania relacji kibicowskich ze spotkań przy Bukowej.

W obecnej sytuacji oznacza to naturalnie, że długimi tygodniami nie piszę nic. Można oczywiście podejmować próby relacjonowania tego, co dzieje się pod stadionem i rzeczywiście takie próby podejmowałem. Gdy w przeszłości zdarzały się mecze totalnie bez historii – co, w pierwszo- i drugoligowej rzeczywistości, nie jest niczym wyjątkowym – byłem w stanie streścić wydarzenia w dwóch zdaniach, a resztę artykułu zapełnić ogólnymi przemyśleniami, barwnym opisem drogi na mecz lub z meczu czy po prostu zwykłą szyderą. Od dłuższego czasu nie umiem się jednak na to zdobyć, bo to, co się dzieje wokół Bukowej, przepełnia mnie niemal wyłącznie smutkiem, a z meczów wracam raczej przygnębiony, niezależnie od wyniku.

Gdy zapadła decyzja o bojkocie miałem przeświadczenie, że choć może nie jest to decyzja najlepsza, to żadnej innej w tych okolicznościach nie da się podjąć. Trwające przez dwa lata próby unormowania sytuacji nie przyniosły żadnych rezultatów. Prezes Szczerbowski, zarządzający klubem w warunkach niemal wymarzonych, nie umiał i nie chciał ich wykorzystać. Stabilne finansowanie, wsparcie kibiców, duże grono osób chcących pomóc – to wszystko zostało w mniejszym lub większym stopniu zmarnowane. Ludzie chcący służyć swoim doświadczeniem, firmy, chcące wspomóc klub środkami finansowymi, kibice podrzucający coraz to nowe pomysły organizacyjne i marketingowe – wszyscy byli odtrącani, jeden po drugim. Ilość absurdów, z którymi zmierzyłem się tylko ja sam osobiście, jest niemożliwa do policzenia. Często to takie niby drobne sprawy, jak na przykład to, że gdy kibice z różnych dzielnic Katowic i z innych miast, gdzie kibicuje się GieKSie, mobilizowali się na poszczególne mecze i zbierali zapisy na bilety, słyszeli potem, że klub nie nabije im biletów na podstawie excelowej listy, bo nikt nie ma na to czasu i czy nie lepiej, żeby każdy sam sobie kupił bilet. Tego typu niezrozumienie realiów i brak szacunku do osób poświęcających czas dla dobra klubu to coś, z czym stykaliśmy się niemal codziennie.

Do tego to ciągłe sugerowanie, że kibice chcą wyciągać jakieś korzyści finansowe ze swoich akcji czy z pomocy przy akcjach, jak wtedy gdy namawialiśmy klub, by przed meczem z Banikiem rozdawać na mieście vouchery dla dzieci na darmowy wstęp, a między wierszami pracownicy klubu zasugerowali, że będziemy z tego mieli jakąś korzyść. Naprawdę ktoś myślał, że my małolatom będziemy te vouchery sprzedawać? Kto kiedykolwiek brał udział w tego typu akcjach ten rozumie skalę absurdu tych insynuacji. Trudno stwierdzić, czy już wtedy osoby w klubie były nastawiane przeciwko nam przez Prezesa, czy tego typu pomysły rodziły im się w głowach samoistnie.

Ta druga opcja wraz z upływem czasu wydaje mi się coraz bardziej prawdopodobna, bo już w warunkach bojkotu obserwować można akcje, których Prezes raczej nie wymyśla w pojedynkę, a nawet jeśli wymyśla, to sam nie przeprowadza. Trudno uwierzyć, żeby sam przekazywał do mediów różne informacje (i insynuacje) oraz, na przykład, korespondencję między klubem, a Stowarzyszeniem Kibiców. Filmiku z „zielonym excelem” też raczej nie wymyślił Prezes. Filmiku, przyznaję, dość autoironicznego i pomysłowego. Dlaczego na błyskotliwe pomysły pracowników klubu i ich wdrażanie trzeba było czekać do bojkotu, nie rozumiem. Jest natomiast kilka spraw, których nie rozumieją osoby skupione wokół Prezesa oraz niektórzy urzędnicy i dziennikarze.

Niedawno przykuła moją uwagę „tabela wszechczasów Ekstraklasy”, którą ktoś wrzucił na Twittera. W zestawieniu tym GKS Katowice zajmuje 12. miejsce, mimo trwającej wieloletniej przerwy w zdobywaniu punktów w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. Tymczasem są osoby, które nie rozumieją, że to jest nasz punkt odniesienia. Że czujemy, iż 1. liga to nie jest nasze miejsce. Że drużyna z Katowic powinna rywalizować co najmniej o środek tabelki Ekstraklasy. Nie rozumieją, dlaczego nie mieści nam się w głowach nazywanie awansu do 1. ligi oraz utrzymania w niej „sukcesem” i dlaczego do szału doprowadza nas brak stawiania przed drużyną celu przed sezonem, choć powinien on być oczywisty.

Ambicją niektórych jest jednak trwanie na stanowiskach i robienie na złość kibicom, a nie przywrócenie GieKSy na należne jej miejsce. Nie mogę się doczekać czasów, gdy ci ludzie nie będą mieli z GKS-em Katowice już nic wspólnego. Czasów, w których będziemy mogli na normalnych zasadach znów stać na naszej trybunie i dopingować rosnący w siłę Górniczy Klub Sportowy. Widok pustego Blaszoka i pustawej Głównej nikomu spośród nie sprawia przecież radości, a fakt, że sprzedaż i rozdawanie biletów na hokejową Ligę Mistrzów idą jak krew z nosa, również nie przynosi satysfakcji, nawet gorzkiej. Jeszcze niedawno wypełniona Satelita pomagała hokeistom w zdobyciu długo wyczekiwanego Mistrzostwa Polski, a potem cała społeczność GieKSy wspólnie świętowała sukces pod Spodkiem. Komuś bardzo zależy na tym, by tę społeczność podzielić. Z czystym sumieniem mogę napisać, że nie jest to strona kibicowska. Wierzę w to, że właściciel klubu, czyli miasto, dostrzeże w końcu absurd obecnej sytuacji oraz to, że w opowieści o wspaniałym Prezesie i złych kibolach prawdy jest jak na lekarstwo…