Kibice Piłka nożna
[KIBICOWSKO] Najlepsza ekipa na Podkarpaciu?
Zakładowy Klub Sportowy, powołany do życia w 1938 roku, który spędził cztery sezony w Ekstraklasie, co dla Stalówki jest największym sportowym osiągnięciem.
O samych kibicach Stali mogę napisać tyle, że w przeciągu lat 1990-2019 jest to najlepsza ekipa na całym Podkarpaciu. Według innych dorównuje im Resovia, ale o to spierać się nie będę. Faktem jest, że Stalówka kibicowsko była absolutnym top w swoim regionie, nawet gdy klub tułał się po niskich szczeblach.
Ruch kibicowski na piłkarskiej trybunie pojawił się w latach 80. Ich rozkwit na dobre ruszył na początku lat 90., gdy Stal awansowała do Ekstraklasy lub się o nią ocierała walcząc regularnie w 1. lidze. Pierwszą sztamą była Korona Kielce, z którą w 1998 roku się rozstali. W 1989 roku powstała daleka, ale charakterna i solidna sztama z Rakowem Częstochowa. Ekipy pomimo odległości regularnie wspierały się na wyjazdach. Na początku 2001 roku Stal przybiła układ z Resovią, a chwilę później kontakt przekształcił się w zgodę. Podkarpacka Ośmiornica nie miała sobie równych w regionie. W 2007 roku Stalówka razem z nami awansowała na zaplecze Ekstraklasy. Dla Stali nadeszły naprawdę tłuste kibicowskie czasy, gdzie nie musieli jeździć po określonym regionie, tylko całej Polsce i ich liczby były naprawdę znakomite. Z kolei młyn, który wcześniej Stal potrafiła wystawić w granicach 300 osób, oscylował w liczbie 1000, co na ich stadionie wyglądało imponująco. W 2009 roku doszło do spotkania w ramach Pucharu Polski, między Resovią i Rakowem. Nie jednego ciekawiło, jak potoczy się spotkanie, bo krążyły mity o wzajemnej niechęci. Szybko rozwiano wszelkie wątpliwości, bo Resovia z marszu ruszyła w sektor Rakowa i doszło do awantury. W 2011 roku spory rozgłos zdobyła informacja, że nastąpił koniec zgody Stali z Rakowem. Zgoda trwała ponad 21 lat i wielu kibiców obydwu ekip, którzy się ze sobą zżyli, nie mogło się z tym pogodzić. Powodów rozstania długo nie podawano, jedynie obydwie ekipy życzyły sobie wszystkiego najlepszego. Kilka lat temu, w jednym z wywiadów dla miesięcznika „To My Kibice!”, ekipa Stali przyznała, że Raków był zazdrosny o Sovię i postanowił obrać samodzielną drogę, co Stal honorowo zrozumiała i uszanowała. Z kolei „Podkarpacka Ośmiornica” po 10 latach również w 2011 roku zakończyła żywot, co także spotkało się z wielkim szokiem, głównie wśród ekip z Podkarpacia. Bezpośredniego powodu nie podano. Jedynie w wyżej wymienionym wywiadzie Stalówka dyplomatycznie powiedziała, że „jajko chciało być mądrzejsze od kury”. Zaraz później zdarzyło się w lidze, że ekipy rozegrały między sobą bezpośredni pojedynek, ale był jeszcze wobec siebie wzajemny szacunek. Stalówka jedynie zaśpiewała w Rzeszowie piosenkę „Kryzysowa narzeczona”. Później przerodziło się to w kosę, zaś Stalówka przybiła układ ze Stalą Rzeszów, co jeszcze bardziej nakręciło Resovię. W chwili obecnej Stal nie posiada z nikim zgody. Mają układ chuligański z GKS-em Jastrzębie, Ładą Biłgoraj i Polonią Przemyśl. Ich solidnym FC jest od zawsze Sokół Nisko, który pomimo statusu fan clubu, posiada zgrabną ekipę. Ze względu układ z Polonią, mają także kontakty z Karpatami i Stalą Rzeszów.
Nasze drogi ze Stalą mają długą historię, bo spotkaliśmy się już w 1973 roku w 1. lidze. W Ekstraklasie zagraliśmy ze sobą pierwszy raz w 1987 roku. Nasz pierwszy udokumentowany wyjazd na Stal miał miejsce w 1992 roku. Wówczas do Stalowej Woli wybrało się 20 kibiców GKS-u. W 2003 roku rozegraliśmy ze Stalówką ciekawy pojedynek w ramach Pucharu Polski. Będąc już 1,5 godziny przed meczem skład wyjazdowy liczący 60 osób wpadł na sektor Stali, goniąc osoby, które przyszły wcześniej na stadion oraz przy okazji niszcząc sektorówkę. Najliczniejszy, najsłynniejszy i najbardziej pamiętliwy dla obecnych był wyjazd w 2008 roku. W Wielką Sobotę do Stalowej Woli wybrało się 731 kibiców, wspieranych najliczniej przez JKS Jarosław w 75 osób, z którym świeżo przybiliśmy układ chuligański. Była z nami również Torcida w 50 osób. Sam wyjazd od samego początku się nie układał: w Bochni nawalił pociąg i mocno spóźnieni weszliśmy na stadion, prezentując na szybko oprawę przed gwizdkiem sędziego. Piłkarze polegali, a samego powrotu nie będę opisywał, bo każdy obecny na wyjeździe wie, co wydarzyło się w Krakowie na stacji Mydlniki. Ostatni raz w Stalowej Woli, a pierwszy po akcji Mydlniki, byliśmy w maju 2009 roku. Wybrało się nas wtedy 158. Piłkarze bezbramkowo zremisowali. Stalówka w Katowicach najliczniej zameldowała się 2008 roku, przyjeżdżając w 450 osób z Rakowem Częstochowa i prezentując dwukrotnie ładną oprawę.
Eric Cantona
Nie doczekaliśmy się powołania dla Bartka Nowaka. Nie wystarczy, że od samego początku sezonu wiążesz krawaty w tej lidze, indywidualnie piłkarsko jesteś jednym z najlepszych zawodników w ostatnich latach. Że masz liczby, jesteś równy, a twoja drużyna dzięki tobie co mecz ma gola.
Ani to, że potrafisz znaleźć taką mysią dziurę na zatłoczonym boisku i wykorzystać ją do ultraprecyzyjnego podania, że partnerowi wystarczy tylko dołożyć nogę. Że stałe fragmenty bijesz tak, że koledzy tylko dostawiają głowę i jest gol.
Nie, to panu Urbanowi nie wystarczy. Dlatego plecie banialuki o tym, jak to Bartek rozgrywa „znakomity sezon, znakomity. Ale to tylko polska ekstraklasa”. Chłopie, to po kiego grzyba ty w ogóle w ostatnim czasie się kilka razy pojawiałeś na Nowej Bukowej? Właśnie po to, żeby zobaczyć kapitalnego zawodnika i go nie powołać? A może po prostu chodziło o to, żeby poskubać słonecznik i obejrzeć meczyk?
Nie wiem, co jeszcze miałby Nowak zrobić, żeby to powołanie dostać. Stanąć na (…) i zatańczyć breakdance’a?
Nie mówimy o zawodniku, który ma dobry miesiąc. Mówimy o piłkarzu, który od ponad pół roku tydzień w tydzień pokazuje naprawę bardzo wysoki poziom, przerastający na ten moment większość reprezentantów. I tak – można powiedzieć, że to tylko ekstraklasa. Tyle, że przecież po pierwsze nie jest to żadna ujma, a po drugie przez całe lata do polskiej kadry powoływane były te wszystkie Kapustki, Wszołki i inne piłkarskie wynalazki.
Mimo mojej całej sympatii do Grosika, to teraz mam pytanie, jakim prawe on jest w kadrze, a Nowak nie? Co niby takiego specjalnego robi Wiśniewski, żeby w tej kadrze się znajdować? Drągowski to co prawda bramkarz, ale… bramkarz, który na początku wiosny puszczał każdy celny strzał do bramki.
Jakim prawem w kadrze jest wiecznie kontuzjowany Moder, który poza jedną bramką strzeloną Anglii nie dał reprezentacji kompletnie nic? W czym lepsze są te wszystkie Rózgi czy Slisze? Poza tym, że – jak w przypadku tego ostatniego – przyklejony został do kadry niczym rzep i nie da się go odkleić. Jak mniemam, tylko dlatego, że grał w Legii, bo gdyby nie pograł kilka lat u Wojskowych, to pewnie nikt by w Polsce o nim nie pamiętał.
I tu nawet nie chodzi o to, że Bartosz Nowak miałby grać, wyjść w pierwszej jedenastce. To kwestia symboliki, sygnału dla piłkarskiej polski. Że to właśnie to powołanie pokazuje, że jak zawodnik przez tyle miesięcy gra nie tylko bardzo dobrze, ale wręcz kapitalnie, to logiczną nagrodę jest powołanie do reprezentacji Polski. Choć swoją drogą, uważam, że piłkarz w takiej formie realnie mógłby pomóc tej drużynie.
W mediach padały jeszcze od niektórych ekspertów argumenty typu, że Nowak nie powinien być powołany, bo „gdzie niby wcisnąć Nowaka?”. Tyle, że jak przez wiele lat do kadry były powoływane różne wynalazki, to nikt się o to nie pytał. To jest tak z dupy argument, że szkoda nawet strzępić języka.
Trudno nie odnieść wrażenia, że Urban ma po prostu mentalność typowo polskiego piłkarskiego betonu. Jak mu wszyscy truli, że powinien powołać Pietuszewskiego, to gadał jakieś swoje dziwne argumenty. Teraz w końcu powołał. O co najmniej jedno zgrupowanie za późno, ale dobrze, że w ogóle.
Pamiętam, jak kiedyś w szkole graliśmy trochę w piłkę ręczną. Zawsze byłem zwinny i w tę ręczną dobrze grałem. Przyszedł jakiś turniej międzyszkolny, nauczyciel WF wybrał zawodników do reprezentacji szkoły. Mnie nie „powołał” – bo według niego byłem za niski. Tak się wkurwiłem, że gdy na następnej lekcji graliśmy jakiś krótki mecz „niepowołani vs reprezentacja szkoły” moja drużyna wygrała 5:4, a ja strzeliłem wszystkie 5 bramek. Gdy potem nauczyciel wychodził z roboty, minął mnie tylko na korytarzu i rzucił „Michał, dobrze grałeś”. Pamiętam to do dziś. Widział najwidoczniej, jak mi zależy i że byłem zły. Ale decyzji nie zmienił. Więc gdzieś mógł sobie wsadzić swoje pochwały, tak jak gdzieś Urban może wsadzić swoje zdanie, że Nowak gra „niesamowity, sezon, niesamowity”.
Nie wiem, czy to jakiś osobisty uraz selekcjonera czy właśnie wspomniana betonowa mentalność rodem Zdziśków Kręcinów czy innych tzw. leśnych dziadków z PZPN. Fajnie, że trener taki zabawny, taki śmieszny i taki wyluzowany jest na swoich konferencjach, a nie bucowaty jak Czesiu Michniewicz. Ma jednak w sobie coś z tego PRL-owskiego betonu.
Bartek zapytany przy okazji meczu z Jagą przez Kubę Jeleńskiego o kadrę powiedział, że „jak dostanie powołanie to będzie najszczęśliwszy, a jak nie dostanie – to też będzie najszczęśliwszy”. Chciałbym, żeby tak było, bo nie tylko na boisku, ale i poza nim pokazuje, że to jest po prostu znakomity facet, skromny, a jeśli chodzi o grę – piekielnie dobry.
Od lat nie było w Katowicach piłkarza, który doczekałby się skandowania swojego nazwiska nie przy okazji gola czy dopingowania bramkarza przy rzucie karnym. Kibiców GieKSy niełatwo zachwycić. A Bartek to usłyszał po hat-tricku z Wisłą Płock, słyszał to po zmianie w Lubinie oraz przed meczem z Lechią, gdy dostawał nagrodę Piłkarza Miesiąca.
Osobiście nie mam nic do trenera Urbana. Choć uważam, że był przehajpowany jeśli chodzi o wybór na stanowisko selekcjonera, to z drugiej strony z polskich szkoleniowców nie było nikogo specjalnie lepszego. Jeśli chodzi o Górnik – uważam, że skandalem było zwolnienie go. Osobiście go w sumie nawet lubię.
Ale tu mnie wkurwił niemożebnie. Swoim uporem, swoim sztywnym trzymaniem się nie wiadomo czego.
Grosika powołał kuźwa jego mać…
Oczywiście to nie jest sprawa życia i śmierci. Życzę polskiej reprezentacji bardzo dobrych meczów barażowych i awansu na Mundial. Nie widzę powodu, dlaczego nie miałby się tak stać – ostatecznie poziom tej kadry jest dobry, więc nic nie stoi na przeszkodzie, choć – jeśli przejdziemy Albanię – to finał na wyjeździe ze Szwecją czy Ukrainą będzie wyrównany. Szanse oceniam 50/50, no może lekko na korzyść Polaków.
A za Bartka niesamowicie trzymamy kciuki. To piękne, że dożyliśmy czasów, kiedy piłkarz potrafi tak zachwycać i rozkochać w sobie katowicką publiczność. Tak jak napisałem, Bartek robi dobrą minę do złej gry, ale nie wierzę, że gdzieś go wewnętrznie to nie zabolało. Masz poczucie, że jesteś aktualnie jednym z najlepszych polskich piłkarzy, jeśli chodzi o formę i musisz obejść się smakiem. Życzyłbym sobie, żeby zawodnik wyszedł z tego po prostu silniejszy. I jak nie w kadrze, to w GieKSie miał swoje momenty radości.
A Panu Panie Urban zacytuję słowa piosenki:
„W domach z betonu nie ma wolnej miłości”
…
GieKSa pokonała Lechię Gdańsk 2:0 i dopisała kolejne zwycięstwo w lidze. Zapraszam na plusy i minusy.
Plusy:
+ Bartosz Nowak
Dobre wyjście z piłką już w pierwszej minucie, wywalczony rzut wolny, z którego zaczęła się akcja bramkowa, świetne wyprowadzenie przy golu Wdowiaka i podanie do Szkurina przy drugim trafieniu. Do tego dośrodkowania po stałych fragmentach i ciągła aktywność przez cały mecz.
+ Rafał Strączek
Kluczowa interwencja w 20. minucie po strzale z wolnego Zhelizko, który był zupełnie niepilnowany. Gdyby ta piłka wpadła, mecz mógłby potoczyć się inaczej. Do tego pewne wyjście w 69. minucie i spokojne łapanie w końcówce pierwszej połowy.
+ Skuteczność przy niskim posiadaniu
38% posiadania piłki i prowadzenie 1:0 po pierwszej połowie mówi samo za siebie. Lechia więcej kreowała, ale to my byliśmy konkretniejsi. Warto zauważyć też to, że znowu strzeliliśmy bramkę prawie, że do szatni.
Minusy:
– Zmarnowane okazje
Nowak nie wykorzystał błędu bramkarza Lechii, który zagrał mu piłkę dosłownie w nogi. Do tego zmarnowana szybka kontra w 32. minucie. Przy lepszym wykończeniu wynik mógł być wyższy dużo wcześniej.
Podsumowanie:
2:0 z Lechią i trzy punkty w lidze. Pierwsza połowa wyrównana, Lechia miała więcej z gry, ale to my byliśmy konkretniejsi. Druga połowa to sprawniejsze zarządzanie wynikiem, choć nie bez nerwowych momentów.
GieKSiarz
Na pomeczowej konferencji pojawili się trenerzy obu drużyn – Rafał Górak i John Carver. Poniżej spisane główne wypowiedzi szkoleniowców, a na dole zapis całej konferencji prasowej w wersji audio.
John Carver (trener Lechii Gdańsk):
Ten mecz miał dwie połowy. Mam na myśli różnicę, między połowami, bo w pierwszej połowie byliśmy w dobrej formie i stworzyliśmy 1-2 klarowne sytuacje, ale druga połowa była skrajnie przeciwna. Mecz wygrała drużyna lepsza i jest to trudne do zaakceptowania. Musieliśmy dokonać kilku zmian w naszym zespole, szczególnie w przerwie dokonaliśmy zmiany Rodina, jedynego doświadczonego zawodnika w naszej obronie, który dostał w żebra i miał problemy z oddychaniem. Jak się traci takiego zawodnika, to ma to duży wpływ na nasz zespół. W mojej opinii graliśmy za bardzo bezpiecznie w ataku, bez ryzyka, bez prób zagrania w pole karne. Gratulujemy trenerowi GKS-u, lepsza drużyna wygrała. Musimy się podnieść, bo mamy dziewięć meczów do końca.
Rafał Górak (trener GKS Katowice):
Zdawaliśmy sobie sprawę z siły przeciwnika, bo startowali z dyskomfortem minus pięciu punktów. Wyobrażam sobie tę trudność, jednocześnie kapitalnie Lechia z tego wyszła. Strzelili do dzisiaj 49 bramek, więc wiedzieliśmy, że musimy się mieć na baczności. Oczywiście można dywagować na temat składu, ale przecież jedna i druga strona była w jakiś sposób nie tyle osłabiona, ale jednak absencje po jednej i po drugiej stronie były.
Widzieliśmy więc mecz, w której rywal próbował w pierwszej połowie nas zepchnąć – trochę przy wrzutach z autu za nisko się ustawialiśmy. W związku z tym, było parę niebezpiecznych prób rywali zza pola karnego, staraliśmy to skorygować w przerwie, żeby stanąć wyżej i kiedy przeciwnik nie rzuca z autu długiej piłki, nie możemy być tak nisko w polu karnym – zneutralizowaliśmy to i dzięki temu się to trochę oddaliło.
Zawodnicy wykonali kupę mrówczej pracy. Nie dość, że orali, to wykonywali zadania taktyczne, że jestem zadowolony. A mieliśmy przecież trochę przebudowanych rzeczy – cała linia obrony była wywrócona do góry nogami. Każdy zdał egzamin na piątkę. I to mnie bardzo cieszy, że jesteśmy gotowi na to, że w perspektywie natłoku meczów, kapela, którą mamy jest szeroka i mocna. To jest klucz, by budować trening i atmosferę, a zawodnicy się też sami dobrze nakręcają. Każdy z nich czuje ważność tego momentu. Zdobyliśmy strasznie ważne punkty, u siebie, na zero z tyłu z Lechią. To są rzeczy, które budują. I to tyle o meczu, bo już w głowie mam to, co będzie się działo we wtorek.
W wielosekcyjnej GieKSie dużo się dzieje, mocno czekamy na półfinały i Jackowi Płachcie będziemy bardzo mocno trzymać kciuki w rywalizacji z Unią Oświęcim. Mam nadzieję, że kolejne finały przed nami. Dziewczyny również grają w Pucharze Polski – wygrały w Warszawie, a dzisiaj w Krakowie – gratuluję trenerce, gratuluję dziewczynom. Mam ogromną frajdę, że pracuję w tym wielosekcyjnym klubie i naprawdę trzymam za wszystkich kciuki. To jest dzisiaj nasz bardzo szczęśliwy dzień.
Najnowsze komentarze