Przerwa między sezonami była w tym roku naprawdę długa. Przecież zazwyczaj ligę kończyliśmy w pierwszej lub drugiej dekadzie czerwca, ostatnie rozgrywki natomiast miały swój kres 18 maja, co spowodowało, że „odpoczynek” od tego wszystkiego trwał ponad dwa miesiące.

Odpoczynek potrzebny, po tym dramacie, który wszyscy przeżyliśmy w ostatniej minucie sezonu. Porażka z Bytovią spowodowała lawinę całego ciągu wydarzeń, który sprawiła, że do nowych rozgrywek nie tylko zespół, ale i cały klub przystąpi w zupełnie nowej odsłonie. To będzie zupełnie nowy GKS Katowice.

W przeciwieństwie jednak do początku poprzedniego sezonu przetrzebiona została nie tylko szatnia w rozumieniu piłkarzy. Oczywiście i w tym przypadku miało to miejsce i pożegnano się z piętnastoma piłkarzami (powrót z wypożyczeń, rozwiązanie kontraktów, pijaństwo na obozie), ale rok temu został na ławce trener Paszulewicz (teraz został zwolniony trener Dudek) oraz przede wszystkim wówczas pozostali prezes i dyrektor, którzy teraz wylecieli z hukiem z naszego klubu – trzeba powiedzieć sobie jasno – w końcu! Dlatego to są zdecydowanie większe zmiany, bo dotykające góry klubu. Oczywiście pamiętamy, że GieKSą ciągle zawiaduje Miasto i tam również siedzą ludzie odpowiedzialni za to, co się klubem dzieje, ale patrząc na samą Bukową – mamy zupełnie nowe rozdanie.

W zespole pojawiło się siedemnastu nowych zawodników i nowy sztab szkoleniowy, z trenerem Rafałem Górakiem i dyrektorem Robertem Góralczykiem na czele.

GieKSa spadła do drugiej ligi i taka jest nasza nowa rzeczywistość. Jest takie powiedzenie, że ten, kto nawarzył piwa, powinien je wypić. U nas jednak to nigdy się nie sprawdzało i ci którzy warzyli te piwa w GieKSie, wylewali je do ustępu i warzyli kolejnego jeszcze gorszego sikacza. Dobrze więc, że z GieKSy odeszli w dużym stopniu ci, którzy przyczynili się do klęski, bo ich pozostanie niosłoby za sobą ryzyko jeszcze większych kompromitacji, jeszcze większych upokorzeń i jeszcze na dodatek spadku do trzeciej ligi, bo można zaryzykować stwierdzenie, że dla nich nie było takiego dna, którego nie mogliby dalej przebić.

Oczywiście są nieliczni zawodnicy, którzy w GieKSie zostali, a zaliczyli spadek i się do niego przyczynili. Dwójka stoperów – Dejmek i Jędrych, pomocnicy Habusta, Woźniak i Błąd. Oni mają coś do udowodnienia i naprawienia. Obrońcy nie grali tragicznie, ale też nie pomogli zespołowi w wydatnym stopniu, a zdarzyły im się babole. Habusta dostaje taką drugą szansę, bo wiosnę miał dość koszmarną, choć o spadek też trudno go bezpośrednio winić. Adrian Błąd to zawodnik przedziwny, bo większość meczów ma bardzo przeciętną, ale przebłyski ma ciągle i strzela sporo bramek. U tego piłkarza jest potencjał, żeby naprawdę naprawić to, co się wydarzyło, za siebie i kolegów. Ma te swoje momenty, wypada mieć nadzieję, że w drugiej lidze będzie ich miał więcej. No i Woźniak, dla którego ta runda powinna być ostatnim egzaminem, bo piłkarz, wobec którego były takie oczekiwania, grał strasznie.

Przyszedł do nas trener z charakterem, który nie robi z siebie nie wiadomo kogo, tak jak to mieli w zwyczaju niektórzy jego poprzednicy. Dodatkowo szkoleniowiec poznał już kiedyś klub, a potem miał okazję jeszcze okrzepnąć w zawodzie, więc można mieć nadzieję, że z kilka lat większym doświadczeniem będzie mógł jeszcze bardziej ukształtować ten zespół tak, abyśmy wszyscy byli zadowoleni. Nadal będę uparcie twierdził, że drużyna Rafała Góraka była ostatnią, do której kibice nie mieli większych zastrzeżeń. Oczywiście była krytyka, były czasami nerwy, ale nie było zarzutów o brak chęci, brak motywacji czy podejrzeń o pozaboiskowe gierki. Lubiliśmy tę drużynę, lubiliśmy przy niej pracować. Może ten sentyment związany jest z tym, że to właśnie za trenera Góraka startowaliśmy z GieKSa.pl 🙂

W sparingach przedsezonowych było różnie, były wyniki dobre i kiepskie. Trudno w ogóle próbować przewidywać, jakie wyniki będzie osiągał ten zespół. Na to pytanie, a także na to, jaka będzie gra zespołu, odpowiedzą nam mecze ligowe. Z pierwszym spotkaniem ze Zniczem Pruszków na początek.

Jedno jest pewne. Na pewno zespół nie skompromituje się tak, jak w poprzednim sezonie na Bukowej, czyli osiągnie jedno zwycięstwo na siedemnaście meczów. To jest po prostu nierealne. Ale powiem więcej – niezależnie od wszystkiego, zaryzykuję stwierdzenie, że w trzech pierwszych meczach u siebie, GieKSa pobije to „niebywałe” osiągnięcie z poprzedniego sezonu i ze dwa razy wygra. Przeczucie.

Ale nie przywiązuje się do oczekiwań, nadziei i wyników, a nawet ich jakoś bardzo nie mam. Dla mnie to, że trener stworzy drużynę waleczną, chcącą wygrywać, a nie kombinować i w miarę ich poukłada piłkarsko, będzie równoznaczne z wysokim miejscem w tabeli. Nie lubię słuchać o jakiejś budowie drużyny, planie dwuletnim itd., bo to są wyświechtane slogany w polskiej piłce zawsze bez pokrycia. Prawda jest taka, że jak drużyna się buduje i widać efekty tej budowy, to zazwyczaj wyniki przychodzą w logicznej konsekwencji dość szybko.

Nie ukrywam, że po odejściu wszystkich szkodników, klub, trenerzy i piłkarze mają moje pełne wsparcie i mam nadzieję, że kibice myślą podobnie. Nieraz się irytowałem ciągłym dopingiem dla ludzi, którzy na to nie zasługiwali, ale teraz uważam, że nie ma powodu, żeby nie dopingować. Wsparcie GieKSie jest teraz bardzo potrzebne!